Αστυνόμοι

Μία μεγάλη τροχοπέδη η οποία αναστέλλει την μέγιστη επιρροή και δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στο περιβάλλον του είναι η έννοια του ‘ προστάτη και εκδικητή των αδυνάτων’. Σε κάθε κουλτούρα και σε κάθε μυθολογία βλέπουμε τέτοιες φιγούρες ( π.χ. Ρομπέν των Δασών, Ζορρό και άλλοι ) οι οποίες αποτελούν την νέμεση και την ασπίδα μίας κατά τα άλλα άεργης, ανίκανης και όχι ιδιαίτερα έξυπνης μάζας με περιορισμένη χρησιμότητα.

Και γιατί είναι τροχοπέδη μία φιγούρα ή ένα σύμβολο που φέρνει ελπίδα και ανακούφιση σε έναν λαό που στενάζει ;

Στην ψυχολογία ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που επηρεάζει τα προγνωστικά οποιασδήποτε περίπτωσης ψυχοπαθολογίας ή αντιμετώπισης προβλήματος στο περιβάλλον του ατόμου είναι το λεγόμενο ‘ locus of control’ : δηλαδή, η αντίληψη του ‘ κέντρου ελέγχου’ του εαυτού μας και του περιβάλλοντός μας. Εάν είμαστε πραγματικά και σίγουρα πεπεισμένοι ότι δεν έχουμε τον έλεγχο αυτών που μας συμβαίνουν, της μοίρας μας και της επιρροής που δυνητικά μπορούμε να ασκήσουμε, τότε δεν μπορούμε πραγματικά να επιλύσουμε ο,τιδήποτε εμποδίζει το καλώς έχειν της καθημερινότητας μας. Εάν όμως είμαστε πραγματικά και σίγουρα πεπεισμένοι ότι έχουμε ή μπορούμε να αποκτήσουμε έλεγχο και επιρροή σε αυτά που μας συμβαίνουν, στην μοίρα μας και στο περιβάλλον μας, τότε αποτελούμε δυνατά και ουσιαστικά άτομα και στοιχεία της κοινωνίας που μπορούν να εξασφαλίσουν το καλώς έχειν της καθημερινότητας των ιδίων και άλλων.

Το σύμβολο ή η φιγούρα του Ζορρό και του κάθε Ζορρό κλέβει αυτό ακριβώς το στοιχείο το οποίο κάνει έναν άνθρωπο δυνατό μαχητή και επιτυχημένο υπερασπιστή όλων όσων του είναι σημαντικά και πολύτιμα. Με την ιδέα του Ζορρό ο κάθε άνθρωπος δεν σκέφτεται πώς να διορθώσει ο ίδιος τα προβλήματα του αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, πώς να βρεί κάποιον άλλο που θα του τα λύσει και στην χειρότερη πώς είναι παρατημένος από τον Θεό ο οποίος δεν του στέλνει ουρανοκατέβατα έναν μαχητή για να του λύσει τα προβλήματα του και δεν δέχεται ή φαντάζεται κάν ότι ο Θεός τον έχει κάνει τον ίδιο μαχητή και υπερασπιστή.

Ακόμα και στην περίπτωση του μύθου του Ζορρό ή του Ρομπέν των Δασών, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν αυτοί οι ήρωες, αντί να δράσουν όπως θεωρούσαν ότι μπορούσαν, άρχιζαν να κλαίνε την μοίρα τους διότι δεν υπάρχει κάποιος να τους υπερασπιστεί…

Δεν είναι όμως έξυπνο ή ασφαλές να κάθομαι εκ του ασφαλούς και να αφήσω άλλον να ‘βγάλει το φίδι από την τρύπα’ ;

Σαφώς και η απάντηση είναι όχι, αλλά ας την εξερευνήσουμε. Είναι πραγματικά εκ του ασφαλούς το να κάθομαι άεργος ή παθητικός ή νωθρός ; Τι διασώζω εάν δεν κάνω διορθωτικές κινήσεις για το περιβάλλον μου και τον εαυτό μου ;

Στην ουσία δεν διασώζω τίποτα. Αυτό που δεν θέλω να μου συμβεί συμβαίνει εύκολα και γρήγορα και αντί να κάνω την δική μου ζωή εύκολη κάνω εύκολη την ζωή αυτών που δυσχεραίνουν την δική μου. Αυτό το οποίο διασώζω είναι η αυταπάτη ότι δεν τελώ υπό διωγμό και κανείς δεν με κυνηγάει, ακριβώς όπως η στρουθοκάμηλος ανακουφίζεται ψυχολογικά με το να κρύβει το κεφάλι της και να μη βλέπει το αρπακτικό που καταφτάνει και πείθει τον εαυτό της ότι είναι ασφαλής. Αυτό βέβαια μέχρι την πρώτη φορά που τα δόντια του αρπακτικού βυθίζονται στη σάρκα της.

Με την ίδια λογική ο πολίτης κάθεται άεργος και παθητικός γκρινιάζοντας απλώς για την ακρίβεια, την κακή εξωτερική πολιτική, τον κακό συντονισμό, την υπεξαίρεση και κλοπή του δημοσίου χρήματος και τον μεγάλο βαθμό της διαφθοράς περιμένοντας αυτόν ο οποίος θα τα σταματήσει όλα αυτά για λογαριασμό του. Όμως κανείς δεν έρχεται, ο Ζορρό και ο Ρομπέν των Δασών υπάρχουν μόνο στα βιβλία και στις ταινίες και ο πολίτης αφήνει όλα αυτά που τον πλήττουν να τον σκοτώνουν σιγά - σιγά και πολύ σίγουρα.

Ναι, αλλά αν πάω εγώ να βγάλω το φίδι από την τρύπα θα είμαι εγώ ο ανόητος που με τσίμπησε για λογαριασμό όλων των υπολοίπων που θα καρπωθούν τους δικούς μου αγώνες, αν πετύχω.

Κατ’ αρχάς, το φίδι σε όλες τις μορφές του δεν κοιμάται μέσα στην τρύπα που υπεξαίρεσε χωρίς να ενοχλεί κανένα. Αντιθέτως τσιμπάει συνεχώς και ασύστολα όλους ανεξάρτητα αν προσπαθούν να το βγάλουν ή όχι. Σε κάθε περίπτωση της καθημερινότητας συμβαίνει αυτό αλλά ας πάρουμε μία που μας απασχολεί έντονα : την εφορία.

Η εφορία είναι ένα φίδι που το τρέμει πολύς κόσμος. Από ανέκαθεν, και από μικρό κοριτσάκι μου λεγόταν ιστορίες από τον πατέρα μου και την μητέρα μου που εργάζονταν στην εφορία και το δημόσιο ταμείο ( των χημικών και των ανωνύμων εταιρειών αντίστοιχα ) και οι οποίες έδειχναν περίτρανα πώς το φίδι αυτό προστάτευε τους μεγάλους κεφαλαιούχους και ανηλεώς κυνηγούσε όλους τους υπόλοιπους. Όλοι οι υπόλοιποι τρέμοντας και με μεγάλο φόβο να μην φοβίσουνε, θυμώσουνε, τραβήξουνε την προσοχή, φέρουνε αντίρρηση στο φίδι προσπαθούσαν να κρυφτούν με μεγάλα ποσοστά ανεπιτυχίας. Ιδίως σε περίπτωση επίκλησης του ελέους, της ανθρωπιάς ή του φιλοτίμου, το φίδι ήταν ιδιαιτέρως σκληρό και ανελέητο, γεγονός που ώθησε τον πατέρα μου να το σταματήσει, και το κατάφερε για όσους δεν φοβήθηκαν και ακολούθησαν τις συμβουλές του, μέχρι και λίγες μέρες πρίν την δολοφονία του.

Τι συμπεραίνουμε λοιπόν ; Το να μην μόνος σου βγάζεις το δικό σου φίδι από την τρύπα απλώς το τρέφει και το αποθρασύνει ώστε από φίδι να γίνει δράκος. Το να αντιστέκεσαι και να είσαι πλήρως αποφασισμένος να βγάλεις το φίδι από την τρύπα το κάνει να πανικοβάλλεται και να δρά με τρόπο που το κάνει ακόμα πιο ευάλωτο.

Ναι, αλλά ο πατέρας σου που αντιστάθηκε στο φίδι δολοφονήθηκε από αυτό.

Αυτό δεν είναι πλήρως ακριβές. Ο πατέρας μου δολοφονήθηκε από το φίδι σαφέστατα, αλλά αυτό συνέβη διότι δεν έδρασε στον γενικό τομέα με τον τρόπο που δρούσε και συμβούλευε στον τομέα της δουλειάς του, τα φοροτεχνικά. Όταν αποφασίζουμε να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα αποφασίζουμε να φορέσουμε και τα σωστά γάντια και να πλησιάσουμε με τον σωστό τρόπο αντί να προσφέρουμε στόχο όταν δεν υπάρχει λόγος. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει κάθε μας πράξη να είναι ήρεμα και ψύχραιμα σχεδιασμένη μέσα στα πλαίσια της στρατηγικής της κάθε προστατευτικής / υπερασπιστικής πολιτικής που κάνουμε. Επίσης, θα πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ότι αντιμετωπίζουμε κάτι ύπουλο και δειλό και θρασύτατο το οποίο έχει πολύ συγκεκριμένα όπλα και τρόπου να τα χρησιμοποιεί. Από αυτά τα όπλα προστατευόμαστε με απλές πράξεις λογικής και πρόληψης. Από κεί και πέρα το φίδι είναι ανίσχυρο και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μας δείξει την κοιλιά του και το κεφάλι του ώστε να τα πατάξουμε. Αυτό το οποίο ο πατέρας μου δεν έκανε ενώ είχε προειδοποιηθεί από εμένα ήταν να αποφύγει τις κακοτοπιές που επιτρέπουν στο φίδι να είναι ύπουλο και να κάνει κάτι που φοβάται πίσω από ένα προπέτασμα καπνού όπως ήταν η ημέρα εκείνη της 17ης Νοεμβρίου του 1973.

Ποιο είναι λοιπόν το γενικό συμπέρασμα όλων των παραπάνω ;

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι όλοι μας έχουμε ζήσει το χείριστο και κάθε μέρα αυτό το χείριστο επιδεινώνεται, οδηγώντας σίγουρα σε εφιαλτικά σενάρια τα οποία ταυτίζονται με αυτά των αιχμαλώτων, ομήρων, σέρφων και τροφίμων στρατοπέδου συγκεντρώσεως ή εξορίστων σε άγονα νησιά. Αυτό είναι κάτι αναπόφευκτο εάν συνεχίσουμε έτσι, δηλαδή περιμένοντας κάποιον άλλον ( ελευθερωτή, αναρχικό, αντιπρόσωπο, οργανισμό, φιλάνθρωπο, προσωπικότητα, πολιτικό, βασιλιά, διορισμένο θρησκευτικό αρχηγό, κράτος, διεθνή σχήματα, κλπ ) να διορθώσει για λογαριασμό μας τα κακώς κείμενα και να μας επιστρέψει την ευρωστία και αξιοπρέπεια που μας κλέβεται καθημερινά. Αυτός ο κάποιος άλλος θα το κάνει φαινοτυπικά και για αντίκρισμα / αμοιβή θα ζητήσει για τον εαυτό του και μόνο ακριβώς αυτά ή και παραπάνω από τα κλοπιμαία. Ιστορικά παραδείγματα τέτοιων ‘προστατών’ του Λαού είναι πολυπληθή, όπως ο Ναπολέων, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Τζώρτζ Ουάσινγκτον, ο Λένιν, ο Χίτλερ, ο Όθωνας, και όλοι οι ‘φορείς της ελευθερίας και / ή αλλαγής’ της Ελληνικής μεταπολεμικής ιστορίας και μεταπολίτευσης.

Συνεπώς είναι πολύ πιο ασφαλές και πολύ πιο σίγουρα κατευθυνόμενο προς την καθημερινή ευημερία και ποιότητα ζωής το να είμαστε αποφασισμένοι ο κάθε ένας ατομικά και ασχέτως οργάνωσης / συντονισμού / συνδρομής των άλλων / επικύρωσης των πράξεων μας από το περιβάλλον να αντιστεκόμαστε και να αρνούμαστε να συναινέσουμε στις κατάφωρες παρανομίες, παρατυπίες και παραβιάσεις του κάθε αντιπροσώπου του φιδιού ώστε να το αναγκάζουμε να φεύγει μόνο του από την τρύπα.

Είναι δυνατόν αυτό ;

Δεν είναι μόνο δυνατόν είναι σίγουρο. Επιμονή και άρνηση να δεχθούμε εκφοβιστικές κινήσεις και εκβιασμούς οι οποίοι στην ουσία δεν έχουν αντίκρισμα ( το να σε απειλεί να σε φτωχύνει όταν το κάνει ήδη με γεωμετρική ταχύτητα δεν αποτελεί εκβιαστική κίνηση αν εσύ είσαι συνειδητοποιημένος ότι ήδη σου κάνει αυτό που σε απειλεί ότι θα κάνει ) κάνουν τον αντίπαλο να το βάζει στα πόδια φωνάζοντας βέβαια διότι είναι θρασύδειλος και η γενική αδιάσειστη πολιτική του είναι ‘ ρίχνω άδεια να πιάσω γεμάτα’. Γεμάτα γίνονται μόνο όταν φοβηθούμε και του τα γεμίσουμε οικειοθελώς αντί να του δείξουμε ότι εάν δεν φερθεί σωστά θα αποπεμφθεί από την κοινωνική ομάδα.

Πώς μπορώ να το κάνω μόνος μου και χωρίς οργάνωση ή υποστήριξη από το περιβάλλον μου ;

Έχοντας υπ’ όψη τις εξείς Βασικές Αλήθειες :

Το κράτος είναι βρώμικο και συνεπώς φοβάται την καθαρότητα.

Το κράτος είναι βρώμικο αλλά διατηρεί μία επίφαση καθαρότητας και σεμνοτυφίας την οποία θέλει να κρατήσει πάση θυσία ακόμα και με μία διάτρητη δικαιολογία.

Το κράτος φοβάται τους πολίτες του.

Το κράτος φοβάται τις ευθύνες του.

Το κράτος αποφεύγει τους νόμους και γι’ αυτό προσπαθεί να διατηρήσει άγνοια αυτών από τους πολίτες.

Το κράτος εκφοβίζει και χειραγωγεί, συνεπώς όπως έχουμε δείξει για αυτούς που θέλουν την δημιουργία και διατήρηση των Ελευθέρων Ανδραπόδων αισθάνεται αδύναμο και ανίκανο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε ουσιαστική αντίρρηση.


Εφαρμόζοντας τις πράξεις που απορρέουν από τις Βασικές Αλήθειες καθημερινά στη ζωή και την καθημερινή μας ρουτίνα, κάτι το οποίο θα αναλύσουμε εκτενώς με συγκεκριμένες οδηγίες στο επόμενο άρθρο, δείχνοντας πώς ο κάθε πολίτης μπορεί εύκολα να αστυνομεύει ( δηλαδή, να εξαναγκάζει την σωστή λειτουργία σύμφωνα με τις αρχές των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του Συντάγματος και των απορρεόντων νόμων ) όλους τους φορείς, αντιπροσώπους και λειτουργούς που συντηρεί για να τον εξυπηρετούν καθώς και άλλους πολίτες οι οποίοι δυσλειτουργούν.

Γενικά αυτό που θα πρέπει να αποκομίσουμε σήμερα και να το κατανοήσουμε / να το κάνουμε κτήμα μας ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε παρακάτω και να γίνουμε πραγματικά όχι μόνο δυνητικά δυνατοί και ισχυροί είναι ότι ο μόνος αστυνόμος που πραγματικά θα κάνει την δουλειά του καλά πάντα για μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και μόνο. Εάν εφησυχάσουμε ή εμπιστευτούμε ότι κάποιος άλλος θα φυλάξει τα νώτα μας ο οποίος δεν έχει δώσει κανένα εχέγγυο ότι το έχει ποτέ κάνει ( αντίθετα έχει δείξει περίτρανα ότι κάνει το αντίθετο ), θα καταλήξουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όπως ο πατέρας μου ο οποίος όντας μαχητής κατέβασε την ασπίδα μέσα στην μάχη, ή όπως ο ανώνυμος νεκρός του ομαδικού τάφου όπου θάβουν τους υποταγμένους του άμαχου πληθυσμού.

Κλέφτες

Όταν αναφερόμαστε στην έννοια της κλοπής και του κλέφτη μας έρχεται στο μυαλό η κλασική εικόνα ενός διαρρήκτη, ενός ληστή σε ένα δρόμο και γενικά απλοί παραβιαστές του ποινικού δικαίου και μόνο.

Εάν χτυπήσει ένας διαρρήκτης ένα σπίτι ή ένας ληστής ανθρώπους το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό για εκείνους όχι μόνο από οικονομική άποψη αλλά και από ψυχολογική με επιπτώσεις που είναι ισχυρές και πιθανότατα χρόνιες εάν τα πληγέντα άτομα δεν είναι σε θέση να λάβουν βοήθεια εν ευθέτω χρόνω. Αυτοί λοιπόν οι εγκληματίες του ποινικού δικαίου πολύ σωστά διώκονται και τιμωρούνται από τον νόμο σε περίπτωση που υπάρξουν επαρκείς συνθήκες ώστε να πιαστούν. Δυστυχώς πάρα πολλές φορές παραμένουν ελεύθεροι και ατιμώρητοι είτε από αδυναμία της αστυνομίας να τους εντοπίσει είτε από άλλους παράγοντες οι οποίοι κάνουν την αστυνομία να φαίνεται αδύναμη ή ανίκανη ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι.

Εάν τώρα χρησιμοποιήσουμε την λογική της μπάμπουσκας για να εξερευνήσουμε την ύπαρξη του μοντέλου της κλοπής, των κλεφτών και της αστυνομίας σε σχέση με εκείνους σε ένα ευρύτερο επίπεδο από αυτό του μεμονωμένου ατόμου τι θα βρούμε ;

Θα βρούμε ακριβώς την ίδια κατάσταση που επικρατεί με τους ληστές και τους διαρρήκτες στο ατομικό επίπεδο σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνικής ζωής και κλίμακας.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Η έννοια της κλοπής σε κάθε περίπτωση περιλαμβάνει την βίαια αφαίρεση ή υπεξαίρεση περιουσίας υλικής ή πνευματικής η οποία αποδεδειγμένα ανήκει σε άλλη ομάδα ή άτομο από αυτό που την αφαιρεί. Αυτό συμβαίνει καθημερινά σχεδόν παντού :

1. στις δημόσιες υπηρεσίες :

Το πρώτο που υπεξαιρείται σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία είναι η ψυχική ηρεμία του πολίτη. Αυτό συμβαίνει διότι αντί να υπάρχει σεβασμός προς αυτόν και συνειδητή προσπάθεια να τον ικανοποιήσει ο δημόσιος υπάλληλος με την σωστή εξυπηρέτηση του, ακριβώς όπως όλοι οι υπάλληλοι κάνουν προς τους εργοδότες τους, οι ρόλοι είναι ανεστραμμένοι. Ο πολίτης φέρεται ως υποτελής και φοβάται να μην θυμώσει τον υπάλληλο.

Αυτό συμβαίνει διότι δεν υπάρχει αστυνόμευση στον τομέα αυτό που λαμβάνει χώρα αυτού του είδους η κλοπή. Αντιθέτως, αυτού του είδους η κλοπή προωθείται, επειδή δεν δίνεται δυνατότητα ουσιαστική που ο πολίτης να την γνωρίζει και να την έχει συνειδητοποιήσει ώστε να υπάρχει δυνατότητα ο δημόσιος υπάλληλος που διαπράττει την κλοπή της ηρεμίας και της αίσθησης αξιοπρέπειας του ατόμου να απολύεται δια παντός ή να πληρώνει αποζημίωση όπως συμβαίνει στις ιδιωτικές επιχειρήσεις πολύ πιο συχνά.

Το δεύτερο που κλέβεται από τον πολίτη σε μία δημόσια υπηρεσία είναι η δυνατότητα ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων στο κατά πόσον εκτελούν σωστά την δουλειά τους. Ο πολίτης πρέπει να πολεμήσει ενάντια στους υπαλλήλους που ο ίδιος χρηματοδοτεί μέσω της φορολογίας για να εκτελούν διαδικαστικές εργασίες για να πληροφορηθεί αυτά τα οποία έχει δικαίωμα και υποχρέωση να γνωρίζει ώστε να μην βρίσκεται ούτε αυτός ούτε οι υπάλληλοι εκτός νόμου.

Το τρίτο που κλέβεται από τον πολίτη είναι περιουσία με ποικίλους τρόπους από επιβολή προστίμων απορρεόντων από την κατάσταση που μόλις περιγράψαμε ή από παράνομες ή καταχρηστικές πράξεις και αποφάσεις μέχρι την έλλειψη αποζημίωσης ή την κατακράτηση χρημάτων στην περίπτωση λάθους της υπηρεσίας εις βάρος του πολίτη.

Το τέταρτο το οποίο κλέβεται από τον πολίτη είναι πολύτιμος χρόνος ο οποίος κατασπαταλείται σε καθυστερήσεις, ουρές και συλλογή πιστοποιητικών συχνά ανούσιων και ο οποίος κανονικά θα επενδυόταν στην παραγωγή χρήματος ή στην ξεκούραση ή σε πνευματική καλλιέργεια. Αυτό συνιστά διαφυγόντα κέρδη σε κάθε πολίτη για τα οποία ποτέ δεν αποζημιώνεται.

2. στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ( ΜΜΕ ) :

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από μηνύματα μέσω εκπομπών και διαφημίσεων οι οποίες υπεξαιρούν και κλέβουν αυτοεκτίμηση, προσωπική και εθνική υπερηφάνεια, αίσθηση κατανόησης και ελέγχου καθώς και την αίσθηση ότι έχουμε δυνατότητα να ελέγχουμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Η αυτοεκτίμηση κλέβεται μέσω παραδειγμάτων και αυθαιρέτων ορισμών του τι είναι ή μπορεί να είναι αρεστό, αποδεκτό, επιτυχημένο ή φυσιολογικό. Οι διαφημίσεις προβάλλουν κοινωνικά και ατομικά μοντέλα τα οποία είτε είναι εξωπραγματικά είτε είναι στην πραγματικότητα άκρως βλαβερά ως θεμιτά, επιθυμητά ή και απαιτητά από το κοινωνικό σύνολο ώστε να μπορέσει το άτομο να υπάρξει. Αφού τα μοντέλα αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν με τον τρόπο που παρουσιάζονται ή και καθόλου το άτομο χάνει την αυτοεκτίμηση του ως de facto αποτυχημένο και έκπτωτο ή περιθωριακό άσχετα εάν στην πραγματικότητα αυτό δεν ισχύει.

Οι εκπομπές κλέβουν την αυτοεκτίμηση όχι μόνο του ατόμου αλλά και ολόκληρων κοινωνικών ομάδων ( όπως γυναίκες, γονείς, εκπαιδευτικούς, αθλητές, αστυνομικοί, γιατροί, κ.ά ) καθώς και του έθνους με ρεπορτάζ ή παρουσιάσεις και συζητήσεις στις οποίες το σύνολο υπό επίθεση παρουσιάζεται αβάσιμα και καταχρηστικά ως χείριστο σε σύγκριση με μία αφηρημένη αντίστοιχη έννοια, ακαλλιέργητο, αμόρφωτο, αδιόρθωτο, γελοίο, οπισθοδρομικό, φανατισμένο και / ή ανήθικο. Π.χ. τα παιδιά της Ελλάδος επανειλημμένα παρουσιάζονται ως τα πιο παχύσαρκα χωρίς να δίνονται αποδείξεις ότι οι έρευνες αυτές που το ισχυρίζονται αυτό είναι μεθοδολογικά και επιστημονικά σωστές εάν φυσικά υπάρχουν. Αυτό προκαλεί αίσθηση ντροπής στους ενήλικους εθνικά ( αφού είναι τα παιδιά της Ελλάδας ) και ως γονείς ( αφού τα παιδιά τους έχουν γίνει αποκρουστικά και απαράδεκτα ως παχύσαρκα υπό την επίβλεψη τους : στις έρευνες αυτές η παχυσαρκία παρουσιάζεται ως κοινωνικό όνειδος άσχετα με τις παραινέσεις του ‘ κοινωνικά σωστού’ και της ‘ διαφορετικότητας’ σύμφωνα με την οποία αυτό δεν θα έπρεπε να παρουσιάζεται έτσι ). Επίσης, η παχυσαρκία ως έννοια συγκριτική παραμένει απροσδιόριστη όπως και ο τρόπος της έρευνας να κρίνει ποιός είναι ο παχύσαρκος και πώς επιστημονικά δικαιολογεί αυτή την τεράστια γενίκευση σε ένα ολόκληρο πληθυσμό.

Με τον ίδιο τρόπο κλέβεται η αίσθηση της υπερηφάνειας και της δύναμης αφού διδάσκεται σε επίπεδο πλύσεως εγκεφάλου από τα ΜΜΕ ότι ο πολίτης είναι μειωμένης ευφυΐας, ανίκανος κριτικής σκέψης, εθνικιστής, σκληρός, άξεστος και συμφεροντολόγος και προπαντός αδύναμος και ανίσχυρος.

3. σε επίπεδο κυβερνητικό :

Από τον Έλληνα αλλά και κάθε πολίτη κλέβεται εθνική περιουσία, ατομική περιουσία, πολιτιστική περιουσία καθώς και παντός είδους πνευματικής περιουσίας και φυσικά της ενέργειας που απαιτείται για την απόκτηση και διατήρηση των περιουσιών αυτών και άλλων επιτευγμάτων που υπονομεύονται και δεν αναγνωρίζονται.

Οικονομική δύναμη κλέβεται συστηματικά από το 1983 με τις συνεχείς υποτιμήσεις και διολισθήσεις του νομίσματος μέσω των οποίων μειωνόταν αυθαιρέτως και παρανόμως η αγοραστική δυνατότητα του πολίτη, γεγονός που αποτελεί κλοπή και υπεξαίρεση του κόπου και της δύναμης που δίκαια και τίμια κάθε άνθρωπος είχε κερδίσει. Το φαινόμενο γίνεται όλο και πιο έντονο και η κλοπή όλο και πιο εξόφθαλμη με τεχνητές χρηματιστηριακές κρίσεις, πετρελαιακούς συναγερμούς και απειλές πολέμου σε διεθνές ή τοπικό επίπεδο. Έξαρση έχει σημειωθεί από την εποχή της εγκαθίδρυσης του ευρώ μέσω του οποίου εκλάπηκε πλέον του 50% της οικονομικής και αγοραστικής δύναμης των πολιτών ( από τις πλέον δόλιες υπεξαιρέσεις με την συμβολή του κράτους, των επιστημόνων και των ΜΜΕ για την ασφυκτική προπαγάνδα που διέταζε τους πολίτες να δεχθούν το ευρώ με την υπόσχεση μελλοντικής ευημερίας, πλούτου και εξασφάλισης ένεκα και λόγω αυτού ).
Συνεχίζεται με τον πληθωρισμό και την ακρίβεια σε επίπεδο όχι πλέον ληστρικό αλλά πειρατικό.

Εθνική περιουσία στην μορφή δημοσίων επιχειρήσεων, ασφαλιστικών ταμείων αλλά και εδαφών και υπεδάφους υπεξαιρείται και κλέβεται άτυπα και υποδορίως μέσω της εισαγωγής των δημοσίων επιχειρήσεων στο χρηματιστήριο ή την αποκρατικοποίηση τους, την συγχώνευση ασφαλιστικών ταμείων με αποτέλεσμα την κλοπή των αποθεματικών τους, καθώς και την εκποίηση εδαφών και υπεδάφους σε επιχειρηματίες ( με την μορφή λιμανιών, δρόμων, ορυχείων, φυσικού πλούτου, αεροδρομίων, κλπ ).

Πολιτιστική και ιστορική περιουσία χάνεται με την αυθαίρετη στρέβλωση της ιστορίας ενάντια σε ιστορικά και ανθρωπολογικά τεκμήρια καθώς και στην υποχώρηση επίσημα ή ανεπίσημα εμπρός σε αυθαίρετες διεκδικήσεις άλλων εθνικών ομάδων καθώς και στην επιβολή κουλτούρας η οποία δεν έχει καμμία εθνική ταυτότητα πέραν του όρου ‘ παγκοσμιοποίηση’. Αυτό είναι άκρως βλαβερό για όλους τους λαούς ανεξαιρέτως καθότι κλέβει δικλείδες ασφαλείας για την επιβίωση και εξέλιξη του κάθε λαού που αναπτύχθηκαν με βάση τα κοινωνικοπολιτικά και γεωλογικά δεδομένα της περιοχής του και για την εξασφάλιση της συνοχής του σε ένα πλαίσιο λογικής και ελέγχου στο οποίο ο πολίτης μπορούσε να ελιχθεί και να εξελιχθεί ( όπως ιστορικά αποδεικνύεται από όλα τα φιλελεύθερα κινήματα τα οποία ανεξάρτητα παρουσιάστηκαν σε όλα τα κράτη κατά καιρούς και επανειλημμένα ) γεγονός που τώρα είναι αδύνατο αφού ο κάθε πολίτης αισθάνεται ξένος και αλλοτριωμένος στον τόπο του.

Εάν πάμε σε ακόμα μεγαλύτερη μπάμπουσκα θα δούμε ότι ακριβώς τα ίδια ισχύουν και σε διεθνές επίπεδο όσον αφορά τη κλοπή και υπεξαίρεση που λαμβάνει χώρα σε βάρος των λαών και των ατόμων.

Δεν υπάρχει αστυνόμευση ; καθόλου ;

Αστυνόμευση θεωρητικά υπάρχει αλλά σαφώς δεν εφαρμόζεται στην σωστή της μορφή ( δηλαδή, να προλαμβάνει ή να κυνηγάει τους ληστές για προστασία των δικαιούχων ) αλλά αντίστροφα όπως περιγράψαμε την σχέση δημοσίου υπαλλήλου – πολίτη : οι λαοί και οι πολίτες εκφοβίζονται και παραπληροφορούνται για τις δυνατότητες ελέγχου που κατέχουν και οι ληστές προστατεύονται. Αυτό όμως δεν θα μπορέσει να συνεχιστεί και το έγκλημα περιορίζεται αισθητά όταν ο δικαιούχος ( πολίτης ή ο λαός ) αποφασίζει να μην εκφοβίζεται και να χρησιμοποιεί την δύναμη που κατέχει ανά πάσα στιγμή, η οποία δολίως και επίτηδες λανθασμένα διοχετεύεται σε πορείες ή βίαιες εκφράσεις.

Μα πώς μπορώ να έχω οποιαδήποτε ισχύ αν δεν κατεβώ στους δρόμους ή δεν πάρω τα όπλα ;

Αυτό ακριβώς θα εξερευνήσουμε και θα απαντήσουμε στο επόμενο άρθρο.

Η Καταλυτική Δοκιμασία

Κυριακή των Βαΐων σήμερα και έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδας για την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη. Και δικαίως την ονομάζουμε Μεγάλη αυτή την Εβδομάδα διότι μέσα από τα γεγονότα τα οποία μνημονεύουμε κατά την διάρκεια της μας διδάσκονται αρχές και τρόποι ερμηνείας των ερεθισμάτων και μηνυμάτων του περιβάλλοντος μας τα οποία είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο ο οποίος θέλει να μην είναι Ελεύθερο Ανδράποδο αλλά Ελεύθερος Άνθρωπος με ακέραια λογική και οξυδέρκεια.

Πώς το μαθαίνουμε όλο αυτό ;

Τα γεγονότα μέσα από τα οποία ο Χριστός οδηγείται στην σταύρωση, δηλαδή την εσχάτη των ποινών για την εποχή εκείνη, είναι μία καταγραφή της προσπάθειας όλων εκείνων που επιζητούν την υποδούλωση των ατόμων μέσω του τρόμου και της φίμωσης με εργαλείο τον κρατικό μηχανισμό και ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων οι οποίοι αφού έχουν εξαγοραστεί λειτουργούν υπονομευτικά ως οι λεγόμενοι ‘διαμορφωτές κοινής γνώμης’. Τέτοιοι είναι στο πιο χαμηλό επίπεδο η ‘κλάκα’ σε ένα ακροατήριο η οποία έχει τοποθετηθεί στρατηγικά για να ωθήσει το ακροατήριο αυτό να επιδοκιμάσει ή να κατακρίνει κάτι συγκεκριμένο μέσα από τις οδούς της ψυχολογίας του όχλου.

Αυτό ακριβώς χρησιμοποιήθηκε για την ‘δίκη’ του Χριστού και στα δύο επίπεδα, του ιερατείου και των Ρωμαίων.

Ένας εξαγορασμένος δάκτυλος δίνει κάποια αόριστη λαβή για την σύλληψη : ο Ιησούς δίδασκε δημόσια και συνεπώς η όψη του ήταν γνωστή στους εχθρούς του. Το γεγονός ότι χρειάστηκε ο Ιούδας να τον υποδείξει υπονοεί ότι χρειαζόταν κάποια ‘συναίνεση’ από τους ακόλουθους του κινήματος που είχε ήδη θεμελιώσει ο Χριστός και επίσης ότι χρησιμοποιήθηκαν για την σύλληψη του από την κουστωδία άτομα που δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το ποιος ήταν ο Χριστός και τι δίδασκε / πρέσβευε, για αυτό χρειαζόταν να τους δειχθεί ακριβώς ποιός ήταν.

Δηλαδή, φορείς οι οποίοι θέλουν και επιδιώκουν να επιτύχουν κάτι άκρως βλαπτικό και εγκληματικό για το γενικό κοινωνικό σύνολο και την ανθρωπότητα θα το επιχειρήσουν χρησιμοποιώντας εξαγορασμένα άτομα τα οποία ηγούνται μίας μάζας η οποία δεν είναι σωστά πληροφορημένη για την περίσταση ούτε της δίνεται περαιτέρω ενημέρωση από μία προπαγανδιστική παρουσίαση των γεγονότων από έναν παραμορφωμένο φακό : έτσι η μάζα αυτή εκτελεί τα βλαπτικά και εγκληματικά εγχειρήματα χωρίς να γνωρίζει ότι το κάνει και έχοντας την εντύπωση ότι πράττει σωστά. Ένα σύγχρονο παράδειγμα της Ελληνικής πραγματικότητας είναι η συνθήκη του Μάαστριχ αλλά και η ενθουσιώδης υποδοχή της αντικατάστασης του νομίσματος της δραχμής από το Ευρώ.

Αυτή η επιμελώς καλλιεργημένη άγνοια καταδικάζει φυσικά αυτούς που την προωθούν όπως καταδίκασε στα μάτια του κόσμου τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους αλλά και τον όχλο ο οποίος αβίαστα δέχτηκε και ανέλαβε την ευθύνη του αίματος του Χριστού « το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών» ( κατά Ματθαίον, κζ΄. 25-26 ). Και δικαίως γιατί κάθε άνθρωπος ο οποίος δεν θέλει να είναι Ελεύθερο Ανδράποδο και δεν θέλει την δικαιολογία του ‘έτσι μου είπαν / ακολουθούσα εντολές / δεν γνώριζα / δεν είχα την ευθύνη / αυτή ήταν η εποχή / έτσι μας ώθησαν / έτσι ’κάναν όλοι / θα απομονωνόμουν’ για να διαπράττει εγκλήματα με ακολασία και ατιμωρησία ΕΧΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΑΤΤΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΠΛΗΡΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΜΑΤΟΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ.

Τί μαθαίνουμε λοιπόν από την σύλληψη και την δίκη του Ιησού ;

1. Προπαγάνδα είναι πάντα προσπάθεια χειρισμού για να εμπλέξουν και να ξεγελάσουν έναν πολίτη να συναινέσει και να συμπράξει σε κάτι που οι προπαγανδιστές φοβούνται ή είναι σίγουροι ότι χωρίς προπαγάνδα ο πολίτης θα απέρριπτε.

2. Προδότες οι οποίοι φέρονται ως μέλη του συνόλου που επιδιώκουν να χειριστούν ή να καταστρέψουν πάντα το κάνουν βροντοφωνάζοντας την πρόθεση τους να είναι προστάτες / μαχητές / αγωνιστές / σύμμαχοι του κοινωνικού συνόλου αυτού. Όσο χειρότερη η απόπειρα τους τόσο πιο όμορφα τα λόγια χωρίς όμως να υποστηρίζονται από πράξεις, ακριβώς όπως ο Ζηλωτής Ιούδας ( που ως Ζηλωτής υποστήριζε θεωρητικά τα συμφέροντα του Ιουδαϊκού Έθνους ) ο οποίος με φίλημα ( ο μεγαλύτερος συμβολισμός της φιλίας και αλληλεγγύης για την εποχή και την κουλτούρα εκείνη ) έπραξε προδοσία και συναίνεσε στην εκτέλεση ενός Αθώου ο οποίος θα μπορούσε όχι μόνο να έχει άρει τον πόνο και την βασάνια από όλο το ανθρώπινο γένος αλλά ακόμα και σε Εθνικό επίπεδο θα είχε πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα να απελευθερώσει την Ιουδαία από τους Ρωμαίους από οποιονδήποτε άλλο ( όπως μας διδάσκει η ιστορία με το παράδειγμα του Γκάντι καθώς και το κίνημα του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ). Με αυτό το φίλημα ο Ιούδας υποθήκευσε το μέλλον όλου του του λαού ως κράτος όπως και αποδείχθηκε αργότερα όταν ακολουθήθηκαν οι δρόμοι που ο Ιούδας και οι Φαρισαίοι έλεγαν ότι ήταν οι σωστοί και σίγουροι.


Το μάθημα αυτό, το πρώτο που διδασκόμαστε από την Μεγάλη Εβδομάδα δυστυχώς είναι επίκαιρο ακόμα αφού δεν έχει αφομοιωθεί από τον κόσμο. Ας το συνοψίσουμε και μετά απαντήστε στο μυαλό σας τις ερωτήσεις που σας παραθέτω και κάντε τις επιλογές σας :

1. Δεν πρέπει ποτέ να ακολουθείται προπαγάνδα ή διαφήμιση η οποία συνδυάζει στοιχεία εκφοβισμού, φανατισμού, κοινωνικών κλισέ και κοινοτυπιών με έλλειψη επιχειρημάτων ( δεν είναι επιχείρημα η επιβολή σύμπραξης σε κάτι λόγω φόβου απομονώσεως, κριτικής ή ‘ κατακραυγής’ από εταίρους ή η προτροπή της διατήρησης της λανθασμένης πορείας λόγω σωρείας λαθών στο παρελθόν ) που να αποδεικνύουν αντικειμενικά ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΕΙΡΜΙΚΑ ότι η συγκεκριμένη πράξη είναι εποικοδομητική.

2. Δεν πρέπει τα κατ’ εξοχήν σημεία εξάπλωσης της προπαγάνδας να εκλαμβάνονται ως ο,τιδήποτε άλλο εκτός από μία καταγραφή των στόχων των εχθρών του λαού και της ανθρωπότητας καθώς και μία λίστα των προδοτών οι οποίοι προσπαθούν μανιωδώς να προωθήσουν την καταστροφική αυτή προπαγάνδα ( θυμηθείτε την τεράστια διαφημιστική καμπάνια και προπαγάνδα μέσω των ειδήσεων για το πόσο καλό θα ήταν το Ευρώ για την Ελλάδα και την γελοιοποίηση / έχθρα / απαξίωση αυτών που έφερναν αντίρρηση και δείτε τα ίδια άτομα τώρα αναιδώς να κατηγορούν σωστά το Ευρώ που εκθείαζαν ως παράγοντα του οικονομικού εκφυλισμού των Ελλήνων πέρα από το πετρέλαιο ).

3. Απαιτούμε αντικειμενική ενημέρωση πριν αποφασίσουμε να πράξουμε ο,τιδήποτε αλλιώς αρνούμαστε να πράξουμε αυτό που μας πιέζουν να κάνουμε χωρίς να μας ενδιαφέρει καταστροφολογία του τύπου ( δεν μας παίρνει ο χρόνος / όσο καθυστερούμε χειροτερεύουμε / θα χάσουμε μοναδική ευκαιρία ).


Και ας θέσουμε κάποιες ερωτήσεις για περισυλλογή η οποία απαιτείται έτσι και αλλιώς αυτές τις τόσο σημαντικές μέρες :

1. Ποιός επωφελείται από την γρήγορη σε επίπεδο ‘κουκουλώματος’ ψήφιση του ασφαλιστικού νόμου ; Πόσο πολύ και πόσο σίγουροι είστε για την αντικειμενικότητα αυτών που περιλαμβάνονται σε αυτόν τον ασφαλιστικό νόμο ;

2. Ποιός επωφελήθηκε από τις πυρκαγιές που κατέκαψαν την χώρα μας ; Ποιά κοινωνική τάξη ζημιώθηκε ανεπανόρθωτα όσον αφορά την αυτονομία της αλλά και την περιουσία της αφού της κάηκαν χωράφια, κοπάδια και σπίτια ;

3. Ποιά κοινωνική τάξη επωφελήθηκε αυτοπροβαλλόμενη ως ευεργετική / φιλανθρωπική ; Πόσο αντικειμενικά και πόσο σίγουροι είστε ότι γνωρίζετε το καθεστώς που επικρατεί ΤΩΡΑ στις περιοχές αυτές ; Πόσο έτοιμοι είστε να εκφέρετε σωστή γνώμη χωρίς τον φόβο να σταυρώσετε κάποιον που δεν ξέρετε και να δοξάσετε έναν Βαραββά που δεν ξέρετε ;

3. Ποιός επωφελείται από την γρήγορη επίλυση μέσω συμβιβασμού του θέματος
του κράτους των Σκοπίων αυτή την εποχή ; Πόσο πολύ και πόσο σίγουροι, με
ποιά αντικειμενικά στοιχεία και τεκμήρια γνωρίζετε τί διακυβεύεται και τί
επιδιώκεται από τους προπαγανδιστές των ειδήσεων και των εκπομπών
καθώς και των πολιτικών όλου του φάσματος ; Πόσο έτοιμοι είστε να εκφέρετε σωστή γνώμη χωρίς τον φόβο να σταυρώσετε κάποιον που δεν ξέρετε και να δοξάσετε έναν Βαραββά που δεν ξέρετε ;


Σύμφωνα με τον νόμο που όλοι επικαλούνται, καμμία πράξη από ενήλικο δεν απαλλάσσεται των ευθυνών, κανένα συμβόλαιο ιδίως τραπέζης δεν χάνει την ισχύ του εάν το υπογράψατε χωρίς να έχετε διαβάσει τα ‘ψιλά’ γράμματα και η σιωπή ή έλλειψη τοποθέτησης σημαίνει αποδοχή της επιβαλλόμενης κατάστασης.

Σύμφωνα λοιπόν με τον νόμο της κοινωνίας αυτής κανένας ενήλικος με καμμία δικαιολογία παρεκτός αυτήν της νοητικής ανεπάρκειας δεν μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του μέσω της απρόσωπης και εν κρυπτώ ύπαρξης.

Απομένει λοιπόν να απαντήσετε τί ευθύνες και για ποιές πράξεις θέλετε να αναλάβετε : τις ευθύνες των ‘παραφρόνων’ που ακούγονται στον Επιτάφιο Θρήνο και έχουν να λογοδοτήσουν για την πτέρνα που ήραν κατά του Ευεργέτη ή τις ευθύνες αυτών που διαχώρισαν την θέση τους και αντιτάχτηκαν ;

Παραθέτω το κομμάτι του Επιτάφιου Θρήνου που είναι σχετικό και σας προσκαλώ να το απολαύσετε ενώ σκέφτεστε τις απαντήσεις :

1. Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή σου, προσφέρουσι Χριστέ μου.
2. Καθελών του ξύλου, ο Αριμαθείας, εν τάφω σε κηδεύει.
3. Ους έθρεψε το μάννα, εκίνησαν την πτέρναν, κατά του ευεργέτου.
4. Ώ της παραφροσύνης και της Χριστοκτονίας, της των προφητοκτόνων.
5. Ώς άφρων υπηρέτης, προδέδωκεν ο μύστης, την άβυσσον σοφίας.
6.Τον ρύστην ο πωλήσας, αιχμάλωτος κατέστη, ο δόλιος Ιούδας.
7. Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
8. Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
9. Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
10.Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

Για τον Εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1821

Με την ευκαιρία της επετείου της απελευθερώσεως του έθνους μας μέσω της κηρύξεως της επανάστασης του 1821, πράξη η οποία είναι κορύφωση μίας συνεχούς, μέσα από τους αιώνες της Τουρκοκρατίας, προσπάθειας των Ελλήνων να εξασφαλίσουν ένα δικαίωμα το οποίο βίαια τους είχε αφαιρεθεί από τους Δυτικούς ( Ενετούς, Φράγκους, κλπ ) κατ’ αρχάς και μετά από τους Οθωμανούς, θα γιορτάσουμε αυτή την κατάθεση αίματος σε εθνικό επίπεδο με το να την εντοπίσουμε στο προσωπικό επίπεδο σύμφωνα με το παράδειγμα της μπάμπουσκας.

Η επανάσταση του 1821 δεν ήταν ξαφνικό γεγονός αλλά η επιτυχής προσπάθεια μετά από τουλάχιστον άλλες δύο (1611 : το κίνημα εις την Ήπειρον του Διονυσίου του μητροπολίτου Λαρίσης, τον οποίον οι τουρκόφιλοι κληρικοί και κοτζαμπάσηδες απεκάλεσαν Σκυλόσοφο, 1769 : το επαναστατικό κίνημα του Θεοδώρου Ορλώφ, 1790-1792 : επαναστατικό κίνημα Λάμπρου Κατσώνη και Ανδρούτσου. ) οι οποίες βάφτηκαν στο αίμα αλλά από τις οποίες οι Έλληνες έμαθαν τι να μην κάνουν και τι να κάνουν ώστε να είναι επιτυχείς την επόμενη φορά.

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι ο πόλεμος για την ανεξαρτησία του Ελληνικού Έθνους ξεκίνησε πλήρως αστήρικτος όχι μόνο από τα άλλα κράτη αλλά και από τις ίδιες τις μονάδες διακυβέρνησης οι οποίες φερόταν ως Έλληνες αλλά όπως έχουμε δείξει σε προηγούμενο άρθρο δεν ήταν πραγματικά μέλη του Ελληνικού συνόλου.
Ο λόγος για τους διάφορους ( φαναριώτες / δραγουμάνους, δημογέροντες / προεστούς / προκρίτους / κοτζαμπάσηδες, κάποι / αρματωλοί ) οι οποίοι αποδεδειγμένα έβαζαν ως προτεραιότητα το προσωπικό οικονομικό συμφέρον και την απόκτηση προσωπικής δύναμης και εξουσίας και όχι τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου το οποίο υποτίθεται ότι αντιπροσώπευαν ( απλά παραδείγματα για του λόγου το αληθές είναι ο λυσσαλέος πόλεμος από το τέλος του 18ου αιώνα μέχρι το 1821, που έγινε από το πατριαρχείο, τους Φαναριώτες, τους κοτζαμπάσηδες και τους εκπροσώπους τους, υπέρ του σκοταδισμού ενάντια σε κάθε έκφραση του ρεύματος του Ελληνικού Διαφωτισμού του γένους, με συκοφαντίες, ύβρεις, απειλές, εγκυκλίους, κατασταλτικά μέτρα, τρομοκρατία, διωγμούς των πνευματικών ηγετών του νεοελληνικού Έθνους ακόμη και θανάτωση τους καθώς και κλείσιμο σχολείων και ακύρωση ιδρύσεως Ανωτέρων Σχολών).

Επίσης, πρέπει να επισημανθεί ότι η επανάσταση αυτή προήλθε από τον Ελληνικό λαό είτε εγχώριο είτε της διασποράς γεγονός το οποίο φαίνεται από τις πρώτες πηγές χρηματοδότησης της [τους Έλληνες των παροικιών του εξωτερικού που έδειχναν εξαιρετικό ενδιαφέρον για την πολιτιστική ανάπτυξη των χωριών από τα οποία κατήγοντο, οι οποίοι έστειλαν κατ’ επανάληψιν χρήματα για να κτισθούν εκκλησίες και σχολεία (Σχολή του Καρπενησίου, «Μουσείον των Αγράφων» Σχολή, σχολεία στα Γιάννενα, στην Ζαγορά του Πηλίου, και αλλού τα οποία έγιναν μικρές ακαδημίες όπου διεδόθησαν αλλού εμμέσως και αλλού αμέσως οι νέες φιλελεύθερες ιδέες και τα πολιτικά κηρύγματα που εξηγγέλθησαν από την επαναστατημένη Γαλλία του 1789 - 1792), να πληρώνονται οι διδάσκαλοι, να κτισθούν βιβλιοθήκες και να σταλούν πολλά βιβλία στα χωρία τους για την μόρφωση των συμπατριωτών τους.] και την κατάσταση του εξοπλισμού της.
Προσπάθειες κατάπνιξης της ( Αφορισμός του Πατριάρχου, 7η Μαΐου 1821 : η ερήμωση των χωριών του Πηλίου από τον πασά της Λάρισας Μαχμούτ Δράμαλη σε απάντηση της κηρύξεως της επαναστάσεως εις το Πήλιον υπό τον Άνθιμον Γαζήν,
7η Ιουνίου 1821: μάχη του Δραγατσανίου και αποδεκατισμός του «Ιερού Λόχου», σφαγές στις Σέρρες, Χαλκιδική, κλπ, 20η Απριλίου 1821 : μάχη της γέφυρας Αλαμάνας του ποταμού Σπερχειού ( κοντά στο στενό των Θερμοπυλών) όπου τραυματισμένος εμάχετο ο Αθανάσιος Διάκος ο οποίος συνελήφθη και μετεφέρθη αιμόφυρτος στην Λαμία για να βασανισθεί ) έγιναν ξανά αλλά η οργάνωση μέσα από την πείρα της προσπάθειας / δοκιμής και του λάθους ( trial and error), βασικό γνώρισμα της μάθησης, δεν επέτρεψε την κατάσβεση της επανάστασης αλλά αντίθετα έδωσε ακόμα περισσότερα εναύσματα για την ενδυνάμωση της.

Όταν λοιπόν κατέστη εμφανές ότι δεν ήταν δυνατόν να καταπνιγεί η επανάσταση και όχι μόνο αυτό αλλά το Έθνος που την γέννησε είχε αρχίσει άμεσα και αποτελεσματικότατα να δημιουργεί και να επανδρώνει επάξια και αξιοκρατικά διοικητικές κρατικές θέσεις ( έγκλησις της Βουλής της Θετταλομαγνησίας, παράδοση της Τριπόλεως και των χρηματικών και άλλων θησαυρών της, κλπ ), βάζοντας τις βάσεις για ένα κράτος πραγματικά από τον λαό για τον λαό, η καθεστηκυία τάξη προχώρησε στο δεύτερο σχέδιο : καπήλευση ( 26η Μαΐου 1821 :
« Πράξις των Καλτεζών», 4η Σεπτεμβρίου 1821 : « Συνέλευσις της Δυτικής Χερσονήσου Ελλάδος», και « Συνέλευσις της Ανατολικής Χερσονήσου Ελλάδος»,
1η Ιανουαρίου 1822 : κήρυγμα περί ανεξαρτησίας του Ελληνικού Έθνους από την Α΄ Εθνική Συνέλευση στην Πιάδα ( πλησίον της αρχαίας Επιδαύρου ) και ψήφιση του
« Οργανικού Νόμου», Μάρτιος 1823 : Β΄ Εθνική Συνέλευσις στο Άστρο).

Η τάξη αυτή η οποία υπηρετεί, εξυπηρετεί και κυνηγάει μόνο το χρήμα και την δύναμη εξουσίας ασχέτου χρώματος, ιδεολογίας, προέλευσης, εθνικότητας, κλπ, άρχισε να κάνει βήματα υποστήριξης προς τον αγώνα, δίνοντας ( ανεπαρκείς πάντα ) πηγές χρηματοδότησης, εξοπλισμού, διασυνδέσεων και διοίκησης στρατού.

Όμως ταυτόχρονα υπονόμευε τον αγώνα δίνοντας στον λαό ‘παροχές’ ασύμβατες με το Έθνος και τον λαό του καθώς και τον τρόπο σκέψης του λαού του, τορπιλίζοντας έτσι έναν αγώνα ανεξαρτησίας ο οποίος είχε στεφθεί με δάφνες όταν δεν είχε την ‘βοήθεια’ από φορείς του εξωτερικού οι οποίοι λίγο προηγουμένως υποστήριζαν και είχαν άρτιες κοινωνικοοικονομικές σχέσεις με τον εχθρό που οι Έλληνες αντιμετώπιζαν και υποδουλώνοντας από την ώρα της γεννήσεως του με δάνεια και εξαρτήσεις (« έγγραφον της πωληθείσης Ελλάδος» : η αναφορά προς την Αγγλική κυβέρνηση που υπεγράφετο από τους πρόκριτους και οπλαρχηγούς, με την οποία εζητείτο η Αγγλική προστασία, καθώς και χορηγήσεις δανείων από την Αγγλία στην επαναστατημένη Ελλάδα μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής του Τζώρζ Κάννιγκ για την δημιουργία μεσογειακών Αγγλικών προτεκτοράτων ) οι οποίες δεν χρησιμοποιήθηκαν αλλά κατασπαταλήθηκαν από τους ίδιους για αποκλειστικά προσωπική εγκαθίδρυση τους στο νέο σχήμα που οι Έλληνες είχαν επιβάλλει με το αίμα τους στα πρώτα χρόνια της επανάστασης.

Πώς μπορούμε να μεταφέρουμε αυτή την απάνθρωπη και υποδόρια επίθεση και καταπολέμηση που συνέβη και συμβαίνει σε διακρατικό και ενδοκρατικό επίπεδο στο προσωπικό επίπεδο της καθημερινότητας του πολίτη ( όχι μόνο του Έλληνα αλλά και κάθε ευσυνείδητου πολίτη ο οποίος πραγματικά αντιπροσωπεύει το Έθνος και το κράτος του όπως έχουμε περιγράψει στο παρελθόν ) ;

Όπως έχουμε πει στο παράδειγμα με τις μπάμπουσκες ακριβώς οι ίδιες δυνάμεις διαπροσωπικών σχέσεων αλλά και χειραγώγησης διέπουν όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης από το προσωπικό μέχρι το διακρατικό. Ας δούμε λοιπόν το ολοκληρωμένο παράδειγμα ενός ατόμου υπαρκτού και καταγεγραμμένου στην ιστορία του οποίου την ταυτότητα θα αποκαλύψουμε στο τέλος αυτού του άρθρου, ώστε να μας δοθεί η δυνατότητα να δούμε ότι πολλά κομμάτια της ζωής του είναι κοινά με όλων των Ελλήνων πολιτών που πραγματικά αντιπροσωπεύουν το σύνολο στο οποίο επίσημα ανήκουν.

Γεννηθείς στις αρχές του 20ου αιώνα μέσα σε ανακατατάξεις κοινωνικές οι οποίες διέλυσαν την οικογένεια του και εξανάγκασαν την μετοίκηση του ώστε να μπορέσει να επιβιώσει, ο άνθρωπος αυτός ανατράφηκε υπό πολύ δυσχερείς οικογενειακές συνθήκες : ανεπανόρθωτα πληγωμένος από τις βίαιες συνθήκες που οδήγησαν στον ξεριζωμό του αλλά και στο θάνατο της γυναίκας του ο εν ζωή πατέρας του ανθρώπου αυτού προσπάθησε να προσφέρει στον άνθρωπο αυτό οικογενειακή θαλπωρή και σταθερότητα στον καινούργιο τόπο. Όμως έσπασε διότι όλες του οι προσπάθειες υπονομεύτηκαν από τις θεωρητικά υποστηρικτικές δυνάμεις της πολιτείας αλλά και του κοινωνικού του κύκλου από τον στενότερο έως τον ευρύτερο ( δηλαδή, γείτονες, συγγενείς, φορείς παροχών του κράτους προς πρόσφυγες ). Πολύ σύντομα ο άνθρωπος αυτός, αφού μεγάλωσε σε συνθήκες πολύ μειονεκτικές, αποφάσισε ότι εάν πραγματικά ήθελε να προοδεύσει θα έπρεπε να στηριχθεί στον εαυτό του και να μην αφήσει κανέναν άλλον να του υποδείξει την θέση του στη κοινωνία η οποία την εποχή εκείνη ήταν ακριβώς όπως και των Ελλήνων τις παραμονές της επανάστασης του 1821 : οικονομικά πολύ δυσχερείς συνθήκες, εξωφρενικές απαιτήσεις προς το άτομο του από άτομα που φέρονταν ως οικογένεια αλλά ήταν πολύ υπονομευτικά, και μία ενεργή καταπολέμηση του ανθρώπου αυτού σε όλες του τις προσπάθειες για εκπαίδευση και διαφυγή από την ανέχεια.

Ο άνθρωπος αυτός, αφού αποφάσισε να στηριχθεί στον εαυτό του διακήρυξε τον εαυτό του κεφαλή της οικογένειας, ανέλαβε τα οικονομικά και διοικητικά ινία της, και κατέστρωσε στρατηγικό σχέδιο βελτίωσης της δικής του κατάστασης αλλά και όλων όσων ήταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν και κυρίως αυτών που ήταν αδύναμοι, δηλαδή τα παιδιά.

Στην πορεία της ζωής του ο άνθρωπος αυτός προσεγγίστηκε ιδεολογικά από πολλές δυνάμεις οι οποίες βλέποντας την ορμή του και την δυνατότητα που είχε να θέτει ένα σοβαρό παράδειγμα στους γύρω του για το τι είναι εφικτό να γίνει, τον θεώρησαν επικίνδυνο στοιχείο που χρήζει ανάγκη εντάξεως και χειραγωγήσεως, ακριβώς όπως οι Έλληνες έδειξαν με τον αγώνα του 1821 αλλά και πιο πριν τι είναι εφικτό να γίνει σε πείσμα της επιδείξεως δύναμης από αυτούς που επιζητούν και επιβάλλουν την υποδούλωση κοινωνικά, προσωπικά και ιστορικά.

Μέσω της διαδικασίας του trial and error ο άνθρωπος αυτός κατάλαβε την προσπάθεια χειραγώγησης και ελέγχου και στην περίπτωση του πολέμου και στην περίπτωση της ειρήνης.

Ιδιαίτερα στην περίπτωση της ειρήνης είδε πόσο πολεμήθηκε με όπλα όπως γραφειοκρατία, υπουργικές διατάξεις, ρουσφετολογία, κοινωνικά καταστροφικές ‘ μεταρρυθμίσεις’ οι οποίες παρ’ όλες τις προσπάθειες του από τις νευραλγικές θέσεις στις οποίες βρισκόταν ( ως δημόσιος υπάλληλος στην εφορία ο οποίος όμως έχει μελετήσει όλες τις διατάξεις και τις χρησιμοποιεί για να προστατεύει τόσο τον πολίτη ως άτομο όσο και το κοινωνικό σύνολο ) ό,τι έχτιζε γκρεμίζονταν με μία δεσποτική και ολοκληρωτική και άκρως αυθαίρετη υπογραφή από ‘ αρχές’ οι οποίες επανδρώνονταν από ακριβώς τα ίδια άτομα και οικογένειες οι οποίες εξυπηρετούσαν τον κατακτητή και τον εαυτό τους και πριν από το 1821.

Έχοντας συνειδητοποιήσει αυτό το πράγμα ο άνθρωπος αυτός αποφάσισε να απορρίψει τις πεπατημένες ιδεολογικές οδούς και να ακολουθήσει την πλέον επικίνδυνη και ελάχιστα χρησιμοποιημένη οδό της ειρήνης και ελευθερίας η οποία φυσικά οδηγεί στην απελευθέρωση των Ελευθέρων Ανδραπόδων σε μία προσωπική αλλά αργότερα και κοινωνική επανάσταση ίδιου βεληνεκούς με αυτήν του 1821.

Με την επιστημονική μέθοδο καλλιέργησε αυτή την οδό αλλά όπως και το Ελληνικό Έθνος εμπιστεύτηκε τον φαινοτυπικό οικογενειακό του κύκλο ότι θα τον υποστήριζε και θα τον κάλυπτε χωρίς να ελέγξει με τον τρόπο που έχουμε πει σε προηγούμενα άρθρα εάν όντως το φαινοτυπικά οικογενειακό σύνολο ήταν και ουσιαστικό. Συνεπώς δεν υπολόγισε σωστά και εμπιστεύτηκε λάθος, με συνέπεια όλη του η δουλειά και ο αγώνας να υπονομευθεί ακριβώς όπως η ανεξαρτησία του Έθνους υπονομεύθηκε και υπονομεύεται ακόμα και σήμερα.

Αυτή η συνεχής υπονόμευση οδήγησε στο να δολοφονηθεί και η δολοφονία του αυτή να συγκαλυφθεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι συνθήκες θανάτου του να παραμένουν μυστήριο με συνεχείς μέχρι των ημερών μας διάτρητες επίσημες κρατικές ‘επεξηγήσεις’ οι οποίες υποδεικνύουν μεν την κλίμακα αυτών που είχαν συμφέρον από τον θάνατο του και την παύση της δράσεως του, όπως ακριβώς είναι εμφανές ποιοι επωφελούνται από την κακομεταχείριση και κοινωνική αλλά και ουσιαστική πολλές φορές θανάτωση ολόκληρων λαών, εάν μόνο κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις που υπάρχουν σε προηγούμενα άρθρα και διατηρήσουμε το σθένος ώστε να τις απαντήσουμε αντικειμενικά.

Σε αυτό το προφίλ ενός θετικού ανθρώπου και αγωνιστή μέσα στον αφανή πόλεμο που γίνεται στο άτομο κατά την διάρκεια της ειρήνης ταιριάζει όλος ο κόσμος που θέλει ελευθερία του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής χωρίς την υποκρισία, την παραμυθία και τον καταπιεστικό συμβιβασμό / υποδούλωση που χαρακτηρίζει τα Ελεύθερα Ανδράποδα.


Ο υπαρκτός αυτός άνθρωπος ονομάζεται Γεώργιος Αλεξίου Γεριτσίδης, εργάστηκε ως εφοριακός υπάλληλος προστατεύοντας από οικονομική χρεοκοπία πολλούς πολίτες και περιορίζοντας την παράνομη δράση άλλων φορέων, παρασημοφορήθηκε κατά την διάρκεια ενός πολέμου τον οποίο μίσησε ( και ονόμαζε το παράσημο αυτό το οποίο ήταν πεταμένο στο βάθος του εκάστοτε ντουλαπιού ‘ τσίγκινο’ ) και στήριξε αφανώς και μέσω ιδεολογικής εκπαιδεύσεως το κίνημα Ειρήνης το οποίο αντιπροσωπεύτηκε λαμπρά από τον Γρηγόρη Λαμπράκη και δολοφονήθηκε όταν υπηρετούσε ως εφοριακός ελεγκτής στη εφορία χημικών την 17η Νοεμβρίου 1973. Μέχρι σήμερα ο φόνος του αναφέρεται ετησίως στα θύματα του Πολυτεχνείου και σχετικά με το έργο του ως δημόσιος υπάλληλος μνημονεύεται ως ‘ παθών εν υπηρεσία και ένεκα ταύτης’.



Ο λόγος που επελέγη ο άνθρωπος αυτός (από τους μυριάδες άλλους αφανής Έλληνες οι οποίοι θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μνημονευθούν) ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της επετείου της διακήρυξης της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Έθνους είναι διότι θα τον χρησιμοποιήσουμε και ως πραγματικό πρότυπο για την διακήρυξη για την οποία ξεκινάμε σήμερα την 25η Μαρτίου του 2008 να προετοιμαζόμαστε με σωστή γνώση των πραχθέντων αλλά και σωστή επίγνωση του εαυτού μας και του περιβάλλοντος μας ώστε να γίνουμε ικανοί να την υποστηρίξουμε και να την διαφυλάξουμε :

Όταν ο Γεώργιος Γεριτσίδης εισέπραξε για πρώτη φορά τον μισθό του (ως υπάλληλος στις αλυκές της Ξάνθης) και επέστρεψε στην οικία του, ο εν ζωή πατέρας του (ο οποίος έχουμε πει ότι είχε σπάσει και είχε αποδείξει ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις ευθύνες και τις υποχρεώσεις του ρόλου του αρχηγού της οικογένειας) στεκόταν στην πόρτα και απλώνοντας το χέρι του ζήτησε με μια αυταρχική κίνηση να του παραδώσει τον μισθό του. Ο Γεώργιος Γεριτσίδης του έδωσε ένα ικανό χαρτζιλίκι και του είπε ότι είχε έρθει η ώρα να παραμερίσει και να αναλάβει ο ίδιος την αρχηγία της οικογένειας και σαφέστατα την διαχείριση των πόρων που πλέον παρήγαγε εκείνος, πράγμα το οποίο έπραξε λαμπρά κατά την διάρκεια της ζωής του, ανεβάζοντας στην κοινωνικοοικονομική κλίμακα όλα τα μέλη της τόσο της εκτεταμένης και όσο και της πυρηνικής του οικογένειας έτσι ώστε να έχουν μια αξιοπρεπή και αξιοσέβαστη διαβίωση.

Ακολουθώντας λοιπόν το παράδειγμά του, σε εθνική κλίμακα ( και σαφώς και σε οικουμενική ) , έχει έρθει η ώρα ο καταδυναστευόμενος Ελληνικός Λαός ( όπως και κάθε καταδυναστευόμενος λαός όπως και αν ονομάζεται ) να διακήρυξη την ενηλικίωση του, γεγονός που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται κηδεμόνες και διαχειριστές των πόρων που ο ίδιος παράγει ( πόσο μάλλον όταν από το 1821 μέχρι το 2008 έχει επανειλημμένως και πέραν κάθε αμφιβολίας αποδειχθεί, με στατιστική σημασία : p<0.001,> ότι κηδεμόνες αυτού του επιπέδου και σε τέτοια κλίμακα είναι παντελώς ανάξιοι, άχρηστοι και καταχρηστικοί και συνεπώς περιττοί και απαξιωμένοι στους ρόλους που διεκδικούν και κατέχουν, καθώς ευθύνονται για τον συνειδητό και επιδιωκόμενο αναχαιτισμό της ‘ενηλικίωσης’ των κηδεμονευομένων πληθυσμών των οποίων την κληρονομιά, περιουσία και μόχθο διαχειρίζονται, καπηλεύονται και κατασπαταλούν ) και να αναλάβει ο ίδιος ο Έλληνας πολίτης ( όπως και κάθε πολίτης απανταχού της οικουμένης και όλων των Εθνών ) την αναδιοργάνωση και το συμμάζεμα του οίκου του τον οποίον έχει υποχρέωση να διεκδικήσει, να οριοθετήσει, να αναπτύξει και να αξιοποιήσει ώστε να εξασφαλίσει τόσο στον εαυτό του όσο και στους απογόνους του, τους μελλοντικούς δικαιούχους αυτού του οίκου, την ζωή που πραγματικά δικαιούται ως άνθρωπος να παρέχει στον εαυτό του και οι απόγονοι του δικαιούνται ως άνθρωποι να έχουν.

Ένα Κοίταγμα στον Καθρέφτη ( μέρος 1ο)

Ο καθρέφτης είναι ένα από τα πιο απειλητικά και συγχρόνως απαραίτητα στοιχεία μέσα σε κάθε σπίτι. Καθημερινά όλοι μας πλησιάζουμε τον καθρέφτη αλλά αντί να τον χρησιμοποιούμε όπως θα έπρεπε, δηλαδή ως ένα μέσο για την δική μας ευχαρίστηση και λειτουργικότητα, τον χρησιμοποιούμε ως μέσο καταδυνάστευσης, υποδούλωσης και απόκρυψης της προσωπικότητας μας τις περισσότερες φορές.

Πώς γίνεται αυτό ;

Πολύ σπάνια πλησιάζουμε τον καθρέφτη για να ευφρανθούμε από αυτό το οποίο θα δούμε. Αντιθέτως, όλοι πλησιάζουμε με άγχος, έτοιμοι να εντοπίσουμε ακόμα και με μεγεθυντικό φακό τα ‘άσχημα’ , αδιόρθωτα’, ‘απαράδεκτα’ γνωρίσματα επάνω μας τα οποία μας αφαιρούν το δικαίωμα να αισθανόμαστε καλά, να προχωρούμε στον δρόμο με χαρά και αυτοπεποίθηση και σαφέστατα δεν μας επιτρέπουν να δώσουμε καθόλου αξία σε όλα τα πολύ καλά γνωρίσματα και χαρακτηριστικά μας. ‘Έτσι ο καθρέφτης γίνεται μέσο ελέγχου και καταστολής της ανθρώπινης ιδιαιτερότητας και μοναδικότητας και διευκολύνει πλήρως την δημιουργία Ελευθέρων Ανδραπόδων.

Μα δεν πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε ωραίοι και σωστοί ;

Και βέβαια πρέπει να προσπαθούμε καθημερινά να βελτιώνουμε τον εαυτό μας ώστε να αισθανόμαστε πιο δυνατοί, με πιο πολύ έλεγχο και με πιο πολύ όρεξη για την ζωή ( πέρα από δραστηριότητες κλισέ που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως συνεχή εξαντλητική πορεία από εμπορικό κέντρο σε εμπορικό κέντρο, από νυχτερινό κλαμπ σε νυχτερινό κλαμπ και από αισθηματική / ερωτική σχέση σε αισθηματική / ερωτική σχέση ) και τις δραστηριότητες της από πρίν. Αν δεν το αισθανόμαστε αυτό αλλά αντιθέτως αισθανόμαστε άγχος, αμφιβολία για τον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας, απογοήτευση από το άτομο μας, ντροπή για την ύπαρξη μας και τα χαρακτηριστικά μας, μειονεκτικά και υποτονισμένα τότε δεν επιτυγχάνουμε βελτίωση με την μέθοδο που ακολουθούμε αλλά αντιθέτως προκαλούμε ύφεση της προσωπικότητας μας και των δυνατοτήτων μας και αντί να ζούμε πραγματικά διάγουμε σε μία κατάσταση καταστολής.

Και πως μας το προκαλεί ο καθρέφτης αυτό ;

Όπως είπαμε πλησιάζουμε τον καθρέφτη όχι για να δούμε με ευχαρίστηση αυτό που θα μας δείξει ώστε να πάρουμε ενέργεια για να το εξελίξουμε ακόμα περισσότερο αλλά με φόβο και αποστροφή ή με άγχος και καταναγκασμό για να καμουφλάρουμε, κρύψουμε, ‘διασκεδάσουμε’ μέρη μας τα οποία αντικειμενικά είναι και λειτουργικά και απαραίτητα και τα οποία απορρίπτονται όχι από κάποια φυσική διαδικασία αλλά από μία άκρως τεχνητή κοινωνική επιταγή στην οποία θεωρητικά, όπως κάθε Ελεύθερο ανδράποδο, έχουμε την επιλογή να συμμορφωθούμε αλλά στην ουσία εκβιαζόμαστε και τρομοκρατούμαστε στο να το κάνουμε.

Έτσι ο καθρέφτης μας κάνει να αισθανόμαστε ότι είμαστε πάντα υπο κρίση ή έλεγχο συνήθως με κριτήρια τα οποία δεν έχουν καμμία σχέση με την φύση ή με την υγεία και το καλώς έχειν και του σώματος και του ψυχισμού μας και μας εμποδίζει να ηρεμήσουμε και να γνωρίσουμε τον εαυτό μας χωρίς να φοβόμαστε αν θα είναι ‘συμβατός’ ή ‘ταιριαστός’ λες και τα άτομα μίας κοινωνίας οφείλουν να είναι φτιαγμένα με καρμπόν για την σωστή της λειτουργία ή για να αποδείξουν ότι ανήκουν σε αυτήν.

Μα δεν χρειάζεται η κοινωνία συμβατούς και ταιριαστούς ανθρώπους για να λειτουργήσει ;

Για να απαντήσουμε σωστά σε αυτή την ερώτηση όπως και σε κάθε ερώτηση που οποιοσδήποτε μπορεί να μας θέσει πρέπει να έχουμε ξεκαθαρίσει πλήρως τι εννοούμε ‘συμβατός’ και ‘ ταιριαστός’ και με τι θα πρέπει να είναι ‘συμβατός’ και ‘ταιριαστός’ και για ποιόν στόχο.

Εάν ορίσουμε ότι λειτουργία της κοινωνίας είναι η υγιής ανάπτυξη της ώστε να είναι όλο και λιγότερο καταχρηστική προς το περιβάλλον της, όλο και περισσότερο υποστηρικτική για τα μέλη της ( δηλαδή σε θέματα παροχών και υποστήριξης προς το άτομο και τις ανάγκες του προσωπικά και εξατομικευμένα και όχι γενικά ) και όλο και λιγότερο απαιτητική από τα μέλη της ( σε θέματα διαδικαστικά και υποστήριξης της κοινωνικής / κρατικής μηχανής όπως φόροι, εισφορές, κλπ ) τότε ο ‘συμβατός’ και ‘ταιριαστός’ άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος δεν ανησυχεί για το αν η κοινωνία θα επιβεβαιώσει και προσυπογράψει την ύπαρξη του με βάση την στολή παραλλαγής την οποία φοράει και η οποία αποτελεί κώδικα υποτέλειας σε συγκεκριμένα υποσύνολα εντός της κοινωνίας.

Αυτός ο συμβατός και ταιριαστός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που ανησυχεί και μεριμνά για την λύση των προβλημάτων. Αυτός ο άνθρωπος ευχαριστιέται με το να λύνει προβλήματα ώστε το περιβάλλον του να αποτελείται από χαρούμενους ανθρώπους οι οποίοι αισθάνονται ασφαλείς ώστε να μιλούν ελεύθερα, να σκέφτονται ελεύθερα, να εκφράζουν τις σκέψεις, τις προτιμήσεις και τις φιλοδοξίες τους ελεύθερα χωρίς να φοβούνται ότι θα αντιμετωπιστούν αυτά με εχθρότητα, επιφύλαξη, απαξίωση ή ακόμη και κοροϊδία. Αυτός ο άνθρωπος ενδιαφέρεται να φέρει αποτελέσματα και για να το κάνει δεν φοβάται να ασχοληθεί με οτιδήποτε ασχέτως κοινωνικού κύρους και δεν φοβάται να προασπίσει τις λογικές και ηθικές κατευθύνσεις οι οποίες υπάρχουν ακριβώς για να εξασφαλίσουν την σωστή, σίγουρη και γρήγορη εξέλιξη της κοινωνίας σε επίπεδα που πολλές φορές τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χαρακτηρίζουν ουτοπικά.

Αν όμως ορίσουμε ότι λειτουργία της κοινωνίας είναι η διαιώνιση και συντήρηση μίας νοσηρής κατάστασης στην οποία αφειδώς χάνονται, κλέβονται και κατασπαταλούνται πόροι όλων των ειδών ( περιβάλλοντος, ανθρωπίνου δυναμικού, ευφυΐας, ευρεσιτεχνίας, κόπου, χρόνου και χρήματος ) ώστε να εξασφαλιστεί η παρασιτική επιβίωση φτωχού αριθμού οικογενειών ανα την υφήλιο σε βάρος των μυρίων άλλων οι οποίες άλλες μύριες οικογένειες είναι και υπεύθυνες για την όποια επιβίωση έχουμε επιτύχει μέχρι τώρα ως ανθρώπινο είδος, τότε ασφαλώς ο ‘συμβατός’ και ‘ταιριαστός’ άνθρωπος αλλάζει. Το άτομο που περιγράψαμε παραπάνω είναι άκρως ασύμβατο σε αυτήν εδώ την κοινωνία. Για αυτήν εδώ την κοινωνία ‘συμβατός’ και ‘ταιριαστός’ είναι ο τρόφιμος του στρατοπέδου συγκέντρωσης : πρέπει πάση θυσία να μοιάζει με τους γύρω του στα πάντα, να φοράει συγκεκριμένη στολή δια ροπάλου, να λέει και να πράττει συγκεκριμένα λόγια και πράξεις προετοιμασμένα από πρίν για αυτόν από κάποιους τρίτους, και ασφαλώς να φοβάται τόσο πολύ που να μην σκέφτεται λέγοντας φράσεις όπως ‘ δεν θα μπω σε αυτό το σκεπτικό’, ‘ δεν θα κάνω αυτό το τριπάκι’, ‘δεν θα το ανοίξουμε τώρα αυτό’, ‘ αυτό δεν θα το συζητήσουμε/ κρίνουμε/ αποφασίσουμε / αλλάξουμε εμείς’, κλπ.

Σαφώς αφού η κοινωνία αυτή που μόλις περιγράψαμε είναι παρασιτική και πολεμάει όπως ο καρκίνος το ίδιο το σώμα που την συντηρεί, δεν είναι καθόλου βιώσιμη και έχει ημερομηνία λήξης σε αντίθεση με την πρώτη η οποία είναι και βιώσιμη και υποστηρικτική προς το περιβάλλον της ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωση της.

Εάν πλησιάζουμε τον καθρέφτη μας με χαρά για να αντικρίσουμε αυτό το οποίο είμαστε και με κίνητρο να αναδείξουμε και όχι να κρύψουμε την ιδιαιτερότητα και την προσωπικότητα μας ως άτομα εναρμονισμένα με τη φύση, την λογική και κατά συνέπεια την υγιή ηθική, η οποία απορρέει απο αυτήν, τότε είμαστε άτομα που ανήκουμε σε εκείνη την πρώτη κοινωνία η οποία είναι βιώσιμη και θα επιβιώσει.

Εάν πλησιάζουμε τον καθρέφτη μας με άγχος και φόβο και δυσαρέσκεια έτοιμοι να πούμε τι δεν μας αρέσει χωρίς όμως μεγάλο κίνητρο ή πίστη ότι αυτό που δεν μας αρέσει μπορεί να αλλάξει και ελέγχουμε τον εαυτό μας σε κατάσταση που περιέρχονται οι στρατιώτες πριν βγουν έξω και στηθούν στην σειρά για γενική επιθεώρηση και αναφορά, τότε είμαστε άτομα που ανήκουμε στην άλλη κοινωνία η οποία είναι νοσηρή και η οποία έχει ημερομηνία λήξης αλλά και η οποία επιβάλλει και σε εμάς μια ημερομηνία λήξης πολύ πριν του θανάτου μας.

Και πως μεταφέρουμε αυτό το κοίταγμα στον καθρέφτη σε κρατικό επίπεδο με άτομα τις εθνότητες ;

Όπως έχουμε πεί στην αναλογία με τις μπάμπουσκες σε προηγούμενο μας άρθρο, αυτό το οποίο συμβαίνει στο ατομικό επίπεδο είναι ακριβώς αυτό το οποίο συμβαίνει και σε κάθε άλλο επίπεδο με μόνη διαφορά την έκταση και την κλίμακα. Η κοινωνία των εθνών σαφώς δεν αποτελεί εξαίρεση. Ας συνεχίσουμε λοιπόν για να το δείξουμε αυτό το παράδειγμα μας από το προηγούμενο άρθρο και ας δούμε πώς ως έθνος οι Έλληνες ( και όχι μόνο οι Έλληνες αλλά κάθε εθνικό σύνολο το οποίο είναι πραγματικό και όχι κατασκευασμένο ) είναι μέλη του πρώτου είδους λειτουργικότητος της βιώσιμης κοινωνίας και βάλλονται με κάθε είδους χειραγωγήσεις ( όπως δείξαμε στο προηγούμενο άρθρο ) ώστε να μετατραπούν στο δεύτερο είδος που αποτελεί την νοσηρή κοινωνία που οδεύει προς καταστροφή.

Για να μπορέσουμε να δείξουμε αυτό, το πρώτο το οποίο πρέπει να κάνουμε είναι να ορίσουμε ( ή να απαντήσουμε ) ποιος είναι ο πραγματικός Έλληνας και πώς τον ξεχωρίζουμε από τους υπόλοιπους ; ( αυτό ισχύει και για οποιαδήποτε άλλη εθνότητα και όχι μόνο για τους Έλληνες τους οποίους εδώ χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα )

Το πρώτο λογικό επίπεδο του ορισμού είναι ότι Έλληνας είναι αυτός που ανήκει και αντιπροσωπεύει το Ελληνικό Έθνος.

Τι εννοούμε όμως ανήκει και αντιπροσωπεύει ;

Ανήκει σε ένα σύνολο αυτός ο οποίος το προστατεύει, το καλλιεργεί, το αναδεικνύει και το προωθεί με την αγάπη με την οποία κάποιος παρουσιάζει ένα έργο που του έχει παραδοθεί με εμπιστοσύνη και που ο ίδιος έχει αναλάβει και εξελίξει ώστε οι επόμενες γενιές που θα ανήκουν σε αυτό το σύνολο να είναι δυνατές, χαρούμενες και υπερήφανες.

Αντιπροσωπεύει ένα σύνολο αυτός που ανήκει σε αυτό και που με την συμπεριφορά του, την σκέψη του, την εργασία του, τις πράξεις του, την διασκέδαση του και τις αποφάσεις του τηρεί και προστατεύει τις ιδεολογικές, ηθικές και καθημερινές αρχές με βάση τις οποίες το σύνολο αυτό ορίζεται.

ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΝΟΛΟ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΙΡΕΙ, ΤΟ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ, ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ, ΤΟ ΑΠΑΞΙΩΝΕΙ, ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΖΗΜΙΑ, ΤΟ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΝΕΙ Η΄ ΤΟ ΦΘΕΙΡΕΙ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ, ΜΕΣΟ Η΄ ΛΟΓΟ.

ΔΕΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΕΝΑ ΣΥΝΟΛΟ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΝΤΡΟΠΙΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ, ΒΑΖΕΙ ΩΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΑΛΛΩΝ ΣΥΝΟΛΩΝ, ΔΙΝΕΙ ΛΑΒΕΣ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΥΝΟΛΑ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΝ, ΔΥΣΦΗΜΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΑΥΤΟ Η΄ ΑΦΗΝΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΤΟ ΔΥΣΦΗΜΙΖΟΥΝ, ΛΙΒΕΛΛΟΛΟΓΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΝ.

Συνεπώς, ο Έλληνας είναι αυτός που προστατεύει, καλλιεργεί, αναδεικνύει και προωθεί με αγάπη την Ελληνική ταυτότητα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί χωρίς να σπάει τους Ελληνικούς ηθικούς και συμπεριφορικούς κανόνες και τηρεί και προστατεύει την Ελληνική ιδεολογία και ηθικές αρχές. Ο Έλληνας πλησιάζει στον εθνικό καθρέφτη και χαίρεται βλέποντας τις αρετές, επιτεύγματα και θριάμβους ιστορικά και καθημερινά και με όρεξη και χαρά επιζητεί την βελτίωση του και όχι την αλλοίωση του ώστε να ‘ταιριάξει’ και να είναι ‘συμβατός’ με ένα σύνολο το οποίο έχει ήδη αποδείξει ότι δεν είναι λειτουργικό και βιώσιμο.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ αυτός που ντροπιάζει την Ελλάδα προς τα έξω με υπονομευτικές πολιτικές οι οποίες προσδίδουν πλασματική αδυναμία και δουλοπρέπεια στο Ελληνικό Εθνικό σύνολο ( και σε κάθε Εθνικό σύνολο το οποίο είναι πραγματικό και όχι κατασκευασμένο αφού μία από τις βασικές δυνάμεις που δημιουργούν ένα σύνολο είναι η αίσθηση υπερηφάνειας και δύναμης ύπαρξης που έχουν τα μέλη του όταν το δηλώνουν ), αυτός που δεν προασπίζει το Ελληνικό σύνολο προς τα έξω αλλά και ως προς τις εσωτερικές του ανάγκες, αυτός που δίνει προτεραιότητα άλλου συνόλου εκτός του Ελληνικού ( από εθνικό έως οικονομικό σύνολο ) και σαφέστατα δεν είναι Έλληνας αυτός ο οποίος δυσφημίζει τους Έλληνες , τις πράξεις και τους αγώνες τους καθώς και τα κεκτημένα τους σε όλα τα επίπεδα ( από εδαφικά κεκτημένα έως κεκτημένα κοινωνικοοικονομικής ευημερίας και πρόνοιας ) και αφήνει άλλους να δυσφημίζουν, συκοφαντούν και λιβελλολογούν τις ικανότητες, την ταυτότητα, τρόπο ζωής, φιλοσοφία, επιτεύξεις και επιδιώξεις των Ελλήνων.

Θα μπορούσαμε να είχαμε κάποια παραδείγματα ;

Υπάρχουν μυριάδες σύγχρονα παραδείγματα από τα οποία και θα παρουσιάσουμε ορισμένα τις επόμενες δύο εβδομάδες.

Οι παραπάνω αρχές δεν ισχύουν μόνο για το Εθνικό σύνολο που ονομάζεται Έλληνες αλλά και για κάθε άλλο το οποίο έχει δημιουργηθεί αυθόρμητα και όχι κατασκευαστεί από τρίτες δυνάμεις. Εάν ανήκετε σε κάποιο Εθνικό σύνολο που έχει δημιουργηθεί αυθόρμητα και όχι από σχεδιασμό τρίτων δυνάμεων θα χαιρόμουν να άκουγα από εσάς.

Ένα Επίκαιρο Παράδειγμα

Έχοντας θέσει τις πρώτες βασικές αρχές σύμφωνα με τις οποίες άτομα και ομάδες από τις πιο μικρές ( οικογένεια ) μέχρι τις πιο μεγάλες ( ομοσπονδίες κρατών ) λειτουργούν για να δημιουργήσουν ελεύθερα ανδράποδα και τους αφέντες – ελεύθερα ανδράποδα οι οποίοι τους κατευθύνουν, έχει φτάσει η ώρα να παραθέσουμε ένα χειροπιαστό παράδειγμα όπου είναι εμφανής η προσπάθεια χειραγώγησης και εξανδραποδισμού με τις στρατηγικές που μέχρι τώρα έχουμε εξετάσει.

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να διαλέξω μία περίπτωση οικογενειακής χειραγώγησης ή εργασιακής χειραγώγησης από τις μύριες που έχω συναντήσει και βοηθήσει άτομα να υπερπηδήσουν και υπερνικήσουν αλλά κάτι τέτοιο δεν θα μου επέτρεπε να επικοινωνήσω την σοβαρότητα αυτών που πρόκειται τώρα να δούμε στην πράξη αν άφηνα την δυνατότητα σε κάποιον να πει ‘ αυτό δεν συμβαίνει σε μένα / δεν μπορεί να συμβεί σε μένα’. Για αυτό τον λόγο λοιπόν διάλεξα ένα παράδειγμα το οποίο είναι εν εξελίξει και το οποίο όλοι μας βιώνουμε καθημερινά μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης : απευθυνόμενη στην ομάδα που ονομάζεται ‘ Έλληνες’ ή ‘ Ελληνικό Έθνος’ θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα μεγίστης χειραγώγησης και ψυχολογικού εκβιασμού το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ( νυν F Y R O M ).

Γιατί αυτό το θέμα είναι σχετικό με την συζήτηση μας περί Ελευθέρων Ανδραπόδων και προσπαθειών επιβολής μίας μεριάς επί της άλλης ;

Είναι πάρα πολύ σχετικό διότι εδώ μας παρουσιάζεται μία κλασική περίπτωση εκβιασμού για να αποδεχθούμε και να επικυρώσουμε μία ανυπόστατη θέση η οποία είναι διάτρητη από επιστημονικής, πολιτικής και λογικής απόψεως, απεμπολίζοντας την κριτική μας σκέψη, τα δικαιώματα μας, την ελεύθερη βούληση μας και την ίδια μας την υπόσταση ως Έθνος και προσωπικότητες. Ακριβώς αυτό είναι που ένα Ελεύθερο ανδράποδο καλείται να πράξει.

Πώς το στοιχειοθετούμε αυτό ;

Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό του Ελευθέρου Ανδραπόδου όπως τον είχαμε πεί στο πρώτο μας άρθρο :
‘ Ορίζεται ως ο άνθρωπος ο οποίος θεωρητικά είναι ελεύθερος να πράξει κατά βούληση και να σκεφτεί χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς τι θέλει να είναι και πώς θέλει να συμπεριφέρεται. Αυτός ο άνθρωπος πραγματικά πιστεύει ότι όντως είναι ελεύθερος και πράττει κατά βούληση και σκέφτεται χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς αλλά μέσα στα πλαίσια της « λογικής» .’

Μας λέγεται θεωρητικά ότι είμαστε ως Έλληνες ελεύθεροι να σκεφτούμε χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς τι θέλουμε σε σχέση με την ονομασία των Σκοπίων και επιπλέον ότι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε και να εκφραστούμε όπως θέλουμε για το θέμα αυτό.

‘Το Ελεύθερο Ανδράποδο πολλές φορές αναχαιτίζεται από παραινέσεις και εκβιασμούς του τύπου :
όμως με μεγάλη σπουδή και πίεση σχεδόν σε βαθμό υστερίας μας λέγεται να :

« αυτό δεν είναι λογικό»,
λογικευτούμε σχετικά με τις ‘ακραίες’ μας απαιτήσεις, να μην μας προσβάλλουν εθνικά και κρατικά με την δημιουργία μίας ονομασίας η οποία άνευ αμφιβολιών υπονοεί ότι εμείς είμαστε κατακτητές ενός λαού φάντασμα ο οποίος στενάζει υπό Ελληνικό ζυγό ασχέτως βεβαίως της ιστορίας και ιστορικών καταγραφών που αποδεικνύουν πέρα πάσης υποψίας ότι εντός των συνόρων μας υπάρχουν Έλληνες και πλήρως ελληνικά τοπωνύμια τα οποία ποτίστηκαν με Ελληνικό αίμα που ανετράφηκε στα εδάφη αυτά ώστε να υπάρχει τώρα η δυνατότητα να φιλοξενούνται στα εδάφη μας άλλες ομάδες που αλλού δεν έχουν βρεί ανεκτικότητα όπως η Ελληνική.


« αυτό δεν γίνεται»,
επανειλημμένως επαναλαμβάνεται χωρίς όμως καμμία αιτιολόγηση ότι είναι αδύνατον να δοθεί ονομασία χωρίς αιχμές σε ένα κρατίδιο το οποίο είναι δημιουργία τεχνητή αποτελούμενη από αμφιβόλου συμβιωσιμότητος εθνικών ομάδων. Η μόνη απάντηση που δίνεται από τα Μ Μ Ε είναι σιωπή μετά καγχασμών που λειτουργούν ίσως στην φίμωση ενός λαού αλλά δεν αποτελεί επιχείρημα.

« τι θα πεί ο κόσμος»,
μας εκφοβίζουν ότι οι εταίροι μας / παγκόσμια κοινή γνώμη θα μας χαρακτηρίσει ‘άγριους’, ‘ρατσιστές’, ‘εθνικιστές’, ‘φανατικούς’, ‘με μικρότητες’, κλπ. Σαφέστατα κάτι τέτοιο δεν λέγεται καθ’ όλου για τις πράξεις των Σκοπιανών ούτε βεβαίως αναφέρεται ότι σε περιπτώσεις αντιπαραθέσεων η σιωπή ή η αποχή ή η απουσία απαντήσεως αποτελεί παραδοχή και συναίνεση των ισχυρισμών του αντιπάλου ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΟΣ.

« πώς θα το πάρει ο________»,
« σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου»,
« είσαι σκληρός»,
μας εξηγείται συνεχώς ότι υπάρχουν μία ή δύο γενιές αντιπάλων οι οποίοι έχουν μεγαλώσει και γαλουχηθεί επί των ψευδών που όλοι μας πιέζουν να αποδεχθούμε ως αληθή. Μας λέγεται ότι πρέπει να το κάνουμε διότι αυτή είναι η πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων και είναι απάνθρωπο να υπερασπιστούμε την αλήθεια και να πληγώσουμε τα συναισθήματα τους. Φυσικά αν δεν το κάνουμε αυτό είμαστε ‘σκληροί’, ‘μάγκες των Βαλκανίων’, ‘τρομοκράτες’, ‘φασίστες’, ‘εγωιστές’, ‘φαντασμένοι’, ‘υπερόπτες’, κλπ.
Όμως μέχρι στιγμής αντικειμενικά αυτού του είδους η συμπεριφορά παρατηρείται στους αντιπάλους και σε διαφόρους εταίρους.

« δεν θα πεις εσύ / υποδείξεις εσύ πώς είναι το σωστό»,
μας λέγεται ότι είμαστε ανίκανοι να δείξουμε ότι τα λεγόμενα και οι ισχυρισμοί των αντιπάλων είναι ανυπόστατοι, ψευδείς και άκρως δόλιοι με υστεροβουλία και δευτερεύοντες στόχους διότι δεν μπορούμε ( για άγνωστους λόγους ) να υποδείξουμε με ιστορικές, ανθρωπολογικές, γλωσσολογικές, κοινωνικοπολιτικές αποδείξεις του λόγου το αληθές μόνο και μόνο επειδή είμαστε Έλληνες και αν το κάνουμε θα είμαστε σκληροί, θα σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τα στοιχεία μας θα θεωρηθούν εκ προοιμίου ψευδή ή χαλκευμένα. Επίσης μας απειλούν ότι ο λόγος μας δεν πρόκειται να ληφθεί υπόψη παρά μόνο ως πράξη εχθρική και φιλοπόλεμη.


« δεν μπορείς να αποφασίσεις για τον εαυτό σου»,
μας αρνούνται οποιαδήποτε άμεσα λαϊκή έκφραση από συλλαλητήριο έως δημοψήφισμα έως ακόμα και συναυλία ή άλλου είδους εκδηλώσεις οι οποίες με την άκρως ειρηνική και ξεκάθαρη σφραγίδα του πραγματικού Έλληνα, όπως είχε δειχθεί στην τρομερή επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1941 όπου οι Γερμανοί κατακτητές υπέκυψαν στην αυθόρμητη, ειρηνική και άοπλη παρέλαση και πορεία των Ελλήνων αφού βέβαια πρώτα την έβαψαν στο αίμα, λέγοντας ότι αρμόδιοι είναι μόνο οι πολιτικοί, δηλαδή οι εκλεγμένοι διαδικαστικοί υπάλληλοι και εντολοδόχοι μας.

« κανείς δεν θα σου δώσει σημασία ακόμα και αν τολμήσεις να μιλήσεις»,
επανειλημμένως μας λέγεται ότι οι θέσεις μας δεν μπορούν να εισακουστούν και ότι επιπλέον αποτελούμε σημείο μεγάλης ενοχλήσεως εάν τολμήσουμε να τραβήξουμε την προσοχή από το προπέτασμα και την προπαγάνδα στην ουσία και την τεκμηριωμένη απόδειξη.
Είναι βέβαια περίεργο που όλοι ασθμαίνοντας παρακαλούν το Έθνος μας και τα πραγματικά μέλη του να μην υψώσουν την φωνή τους ή καν να αρνηθούν αυτά που τους καταμαρτυρούνται και απαιτούνται αυθαιρέτως εάν όντως ίσχυε το γεγονός ότι θα περνούσαμε τόσο απαρατήρητοι.
Επίσης υποτονίζεται πλήρως ότι όποτε τολμούσαμε να μιλήσουμε σε πείσμα όλων εκείνων που μας εκβίαζαν ή μας απειλούσαν να μείνουμε σιωπηλοί όχι μόνο ακουγόμασταν και μας προσέχανε αλλά αναγκάζονταν να μας ακούσουν, να συμμορφωθούν και σαφώς να σπεύσουν προπαγανδιστικά να ισχυριστούν ότι η πρωτοβουλία δεν ανήκε στους Έλληνες αλλά σε τρίτους.

« έτσι κάνουν όλοι / αυτό έτσι γίνεται / είναι / αυτό δεν αλλάζει»,
κλπ.’
με περισσό φόβο γραμμένο στα βλέμματα τους, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και άλλα άτομα συχνά εμφανιζόμενα στα τηλεοπτικά παράθυρα μηρυκάζουν και επαναλαμβάνουν ακριβώς και με τις ίδιες λέξεις τον άνευ αντικειμένου και σχετικότητος συναισθηματικό εκβιασμό ‘ πολλές χώρες το έχουν αναγνωρίσει με το όνομα αυτό αν δεν ακολουθήσουμε θα είμαστε μόνοι μας’ αφήνοντας αιωρούμενη την φράση που αρμόζει σε υστερική γερόντισσα ‘ …. και τι θα γίνουμε !’

Δεν όμως λένε ευθαρσώς σε τι συνίσταται η απειλή, αποσιωπούν το δικαίωμα μας να εμμένουμε σε θέσεις αληθείς και αντικειμενικές, αφήνουν υποψίες σαν σκιές να απειλούν τον κόσμο ο οποίος έχει το κουράγιο να σταθεί μόνος ενάντια σε μία στρατιά στην οποία υποκλίθηκαν χώρες πολύ μεγαλύτερες και με πολύ καλύτερο εξοπλισμό χωρίς κανένα εχέγγυο επιβίωσης ή νίκης. Προσπαθούν να μας πείσουν όπως με την περίπτωση της Κύπρου το 1974 και των Ιμίων το 1996 ότι δεν έχουμε δύναμη, στρατό και κουράγιο να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και ότι είμαστε αδύναμοι.

Όταν αυτό πλέον δεν πιάνει διότι ο Έλληνας ο οποίος είναι πραγματικός προς την εθνική του ταυτότητα αναφέρεται σε αυτήν και δεν δέχεται τα παραπάνω η επίθεση αλλάζει και εστιάζει σε αυτήν ακριβώς την ταυτότητα μας και προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι αυτή και ότι δεν είμαστε μέλη του Ελληνικού Έθνους αλλά είμαστε ‘ Ελλαδίτες’ δηλαδή κακέκτυπα μίας άλλης φυλής τα οποία απλώς διαμένουν στα εδάφη που αντιστοιχούν σε αυτή την φυλή και που δρουν τελείως διαφορετικά από αυτούς που τους ανέθρεψαν.

Όλα αυτά είναι εξόφθαλμα όταν μας τα λέει ένας τρίτος που τον θεωρούμε ξένο και δεν θα υπήρχε περίπτωση να μην δούμε αντικειμενικά ότι το μόνο που προσπαθεί είναι να κάνει εμάς να πιστέψουμε ότι είμαστε αδύναμοι ενώ στην ουσία είμαστε γίγαντες, γεγονός που αποδεικνύεται εύκολα και περίτρανα.

Τα υποδόρια εξόφθαλμα και κατάπτυστα αυτά πράγματα μας παιδεύουν και μας βάζουν αμφιβολίες κάνοντας μας προσωρινά αδρανείς διότι αυτός ο οποίος τα λέει δεν θεωρείται τρίτος, ξένος και εχθρικός αλλά ίσο μέλος του Ελληνικού Έθνους το οποίο νοιάζεται και μεριμνά για τα ίδια συμφέροντα για τα οποία μεριμνούμε και νοιαζόμαστε εμείς. Όταν λοιπόν κάποιον που θεωρείς δικό σου και με κύρος σου λέει αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολο να τα δείς ακριβώς όπως είναι με την πρώτη.

Πώς αποδεικνύεται ότι είμαστε στην ουσία το ακριβές αντίθετο από το αδύναμο προφίλ που μας προβάλουν ;

Πώς μπορώ να ξεχωρίσω τον πραγματικό Έλληνα από τον επιφανειακό αλλά και αυτόν που έχει μόνο στοιχεία φανατισμού και σκοταδισμού ;

Αυτό θα το εξετάσουμε την επόμενη εβδομάδα με τεκμήρια και στοιχεία.

Το Θέατρο Σκιών

Έχουμε ήδη δείξει ότι σε όλα τα μήκη και πλάτη της ανθρώπινης κοινωνίας και των διαπροσωπικών σχέσεων των ανθρώπων υπάρχει ένα ‘δούναι και λαβείν’ το οποίο στις περισσότερες περιπτώσεις αντί να είναι εποικοδομητικό και να προωθεί την συνύπαρξη και συνεξέλιξη και των δύο πλευρών έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο δυνατό από ότι μπορεί κανείς να φανταστεί, είναι ανταγωνιστικό : είναι δηλαδή μία συνεχής μάχη επιβολής και εξανδραποδισμού της μίας πλευράς από την άλλη.

Δηλαδή ;

Δηλαδή στην πλειονότητα των σχέσεων ( από μια απλή συζήτηση στο τηλέφωνο μέχρι μία πολύκροτη δίκη μέχρι μία ενημέρωση για την σχολική επίδοση των παιδιών ) υπάρχει ένας ‘ διαγωνισμός’ για το ποιος ‘ θα βγει από πάνω / θα σκοράρει / θα καρφώσει / θα βιδώσει / θα βάλει στην θέση / θα την φέρει / θα επιβληθεί ’ στον άλλον.

Τι σημαίνει αυτό ;

Αυτό σημαίνει ότι οικειοθελώς αποστερούμε τον εαυτό μας από πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε κερδίσει ενώ ταυτόχρονα τον φορτώνουμε με αρνητικά συναισθήματα που θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει καθώς και με ολόκληρες ιδέες ή και κοσμοθεωρίες οι οποίες εδρεύουν στην συνείδηση μας ασυζητητί και επιβεβλημένα.

Πώς το κάνουμε αυτό ;

Δύο διαγωνιζόμενοι δεν είναι το ίδιο με δύο συνεργαζόμενους . Οι διαγωνιζόμενοι έχουν πολύ διαφορετικούς στόχους και κίνητρα από τους συνεργαζόμενους :

Α. οι διαγωνιζόμενοι επιζητούν να νικήσει ο ένας επι του άλλου, ασχέτως της επιτεύξεως ή όχι κάποιου στόχου χρήσιμου για το σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι επιζητούν να αποδείξουν ότι η δική τους άποψη είναι παντελώς καλύτερη από του αντιπάλου.

Γ. αυτό σημαίνει ότι για να νικήσουν πρέπει να αρνηθούν ή να καταρρίψουν όλες παντελώς τις πτυχές της απόψεως του αντιπάλου αλλιώς θα χάσουν.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία δεν είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης κανενός από τους δύο διαγωνιζόμενους αλλά διαδικασία καταστροφική για τουλάχιστον έναν από τους δύο αν όχι και τους δύο.

Αντιθέτως,

Α. οι συνεργαζόμενοι επιζητούν και οι δύο να υπερτερήσουν / νικήσουν / πετύχουν / κατακτήσουν αμοιβαία έναν στόχο ο οποίος είναι γενικά χρήσιμος για κάποιο σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι είναι ‘ανοιχτοί’ και επιζητούν να εμπλουτίσουν ή τροποποιήσουν την άποψη τους ώστε να επιτύχουν καλύτερα το στόχο τους.

Γ. αυτό σημαίνει ότι ευχαρίστως αποδέχονται, επιζητούν και εγκολπώνονται όλες τις πτυχές οι οποίες με την σωστή σύνθεση δημιουργούν την άποψη ή μέθοδο η οποία θα επιφέρει την επίτευξη του στόχου ασχέτως εάν προέρχονται από την δική τους διαδικασία σκέψεως ή του συνεργάτη τους.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης και για τους δύο συνεργαζόμενους και επίσης προσφέρει δυνατότητες βελτίωσης και ανάπτυξης και για τους δύο ανεξαιρέτως. Επίσης οι απολαβές και για τους δύο σε κοινωνικό, προσωπικό και υπαρξιακό επίπεδο είναι κατά πολύ πολλαπλάσιες από τις απολαβές που θα είχε ο κάθε ένας μόνος του μέσα από μία διαδικασία ανταγωνισμού και υπονόμευσης του άλλου.

Συνεπώς όταν αναγκάζουμε τον εαυτό μας αλλά και άλλα άτομα συνεχώς να ανταγωνίζονται και να διαγωνίζονται μεταξύ τους για να ανακαλύψουν ποιος είναι ο νικητής – αρχηγός / ελεύθερο ανδράποδο και ποιος ο χαμένος – υποταγμένος / ελεύθερο ανδράποδο, αυτό το οποίο σίγουρα επιφέρουμε είναι η τέλεια απουσία οποιασδήποτε προόδου και βελτίωσης των ατόμων και σαφώς ( όπως έχουμε δείξει με τις μπάμπουσκες ) η παντελής απουσία προόδου, ανάπτυξης και βελτίωσης όλης της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου.

Επιπλέον , όπως βλέπουμε καθημερινά στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους ότι με τον ανταγωνισμό και διαγωνισμό ( σχέσεις που ‘ δεν βγαίνουν / δεν λειτουργούν / δεν πηγαίνουν / δεν οδηγούν πουθενά / πνίγουν’ , καθώς και από την μια κάποια αίσθηση ανημποριάς και αδυναμίας και απελπισίας ότι ‘ δεν γίνεται τίποτα / δεν ωφελεί / έτσι όπως καταντήσαμε / δεν διορθώνεται τίποτα / δεν έχει νόημα / τι να κάνουμε / όλοι έτσι κάνουν ’ ) επιφέρουμε πλήρως την μαθηματική ακολουθία προς την φθορά και αποσύνθεση και του ατόμου μας και του κοινωνικού συνόλου.

Ναι, αλλά η άμιλλα βοηθάει την πρόοδο, έτσι δεν είναι ;

Όχι δεν είναι έτσι. Όχι επειδή η βασική άποψη και ιδέα είναι λάθος, αλλά γιατί όπως σε πάρα πολλά πράγματα μεταφράζεται και εφαρμόζεται σε σχεδόν πλήρη ασυμφωνία μεταξύ ιδέας και εφαρμογής.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Ας αναλύσουμε τι εννοούμε αρχίζοντας όπως πάντα πρέπει να αρχίζουμε : με τον ορισμό των ιδεών, δηλαδή συγκεκριμενοποιώντας τι σημαίνει αυτή η ‘ άμιλλα’ και τι δεν σημαίνει.

Άμιλλα : « διαγωνισμός, αγών περί υπεροχής, αμοιβαίος ζήλος» [1]

Αμιλλώμαι : « προσπαθώ να υπερτερήσω άλλων ή άλλους, διαγωνίζομαι εν αμίλλη, είμαι ισάξιος προς τι» [2]

Βλέπουμε λοιπόν εδώ ότι η ‘ άμιλλα’ ως όρος έχει δύο πτυχές οι οποίες δεν είναι ξεκάθαρες ούτε είναι πλήρως εν αρμονία μεταξύ τους :

Αν προσπαθώ να υπερτερήσω κάποιου άλλου σίγουρα δεν είμαι ή δεν θεωρώ ότι είμαι ισάξιος του.

Αν προσπαθώ να διαγωνισθώ κάποιον όχι μόνο δεν ενδιαφέρομαι ούτε για τη δική μου βελτίωση ούτε για τη δική του. Αντιθέτως με ενδιαφέρει να τον νικήσω κατά κράτος ακριβώς όπως ο στρατιώτης σε ένα πόλεμο : ο σκοπός μου είναι η νίκη ασχέτως της ποιότητας μου ή αυτής του αντιπάλου μου. Συνεπώς θα κάνω τα πάντα για να το πετύχω ασχέτως ιδεολογίας ή μέσων ακόμη και εάν αυτό με βλάπτει, υποσκάπτει και εξουδετερώνει τις πραγματικές μου δυνατότητες. Αυτό το γεγονός απεικονίζεται περιτράνως στις ολοένα και πιο συχνά αναφερόμενες περιπτώσεις αθλητών που συλλαμβάνονται ή ομολογούν να έχουν κάνει χρήση ουσιών ή άλλων τακτικών που θα τους δώσουν στιγμιαίο προβάδισμα στο αγώνισμα τους χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα έχουν πραγματικά κατακτήσει το επίπεδο ικανοτήτων που συμβολίζει το μετάλλιο το οποίο καπηλεύονται. Επίσης υπάρχει σωρεία περιπτώσεων πρωταθλητών οι οποίοι υπέφεραν τεράστια προβλήματα υγείας ( σωματικής, ψυχολογικής και κοινωνικής ) μετά την απόσυρση τους από το άθλημα στο οποίο διαγωνίζονταν.

Και οι δύο περιπτώσεις αποδεικνύουν το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής σε όλα τα επίπεδα που επιφέρει ο διαγωνισμός και η ‘άμιλλα’ .

Αυτή είναι η μία πλευρά της άμιλλας η οποία εφαρμόζεται αλλά δεν ομολογείται.

Η άλλη πλευρά της άμιλλας μιλάει για το ότι όλες οι πλευρές είναι ισάξιες και ότι διακατέχονται από μία αμοιβαία ανάγκη για κάποια βελτίωση μέσω του ανταγωνισμού, η οποία βελτίωση όμως ( ως προς τον βαθμό και το είδος της ) σχεδόν πάντα διατηρείται ασαφής. Όμως μέσω του διαγωνισμού ή της άμιλλας δεν μπορούμε να έχουμε ούτε ισότητα ούτε ατομική ή ομαδική βελτίωση η οποία να έχει ουσιαστικά οφέλη σε όλα τα επίπεδα, αλλά αντιθέτως επέρχεται πλήρης καταστροφή όπως είδαμε παραπάνω. Αντιθέτως είδαμε ότι για να έχουμε ισότητα και ομαδική βελτίωση σε όλα τα επίπεδα πρέπει να υπάρχει συνεργασία.

Ναι αλλά με τον ανταγωνισμό δημιουργήθηκαν πολλές καινοτομίες, έτσι δεν μας λέγεται ;

Αυτό δεν είναι αληθές αλλά παραποίηση μίας βασικής αλήθειας για όλες τις καινοτομίες (εποικοδομητικές και μη ) που έχουν υπάρξει στην ανθρωπότητα.

Η καινοτομία είναι αποτέλεσμα δύο βασικών συστατικών : ανάγκης και πειραματισμού . Ανάγκης είτε του ατόμου για απαντήσεις / λύσεις είτε του συνόλου για επιβίωση. Πειραματισμού για την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης από τουλάχιστον ένα και τις περισσότερες φορές πολλά περισσότερα άτομα τα οποία δοκιμάζουν διάφορες εκδοχές, μαθαίνουν τι θα πρέπει να προσέξουν, να αποφύγουν, να διορθώσουν και / ή να βελτιώσουν, το προσέχουν, το αποφεύγουν, το διορθώνουν και /ή βελτιώνουν και οδηγούνται στην καινοτομία που επηρεάζει θετικά ή αρνητικά ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο.

Ποτέ δεν βρέθηκε καινοτομία ή λύση μέσα από έναν διαγωνισμό ο οποίος στόχο είχε να εκτιμήσει, να αναδείξει και να επιβραβεύσει ένα και μόνο άτομο αλλά δεν είχε κάποια άλλη χρησιμότητα.

Ναι αλλά υπάρχουν διαγωνισμοί ευρεσιτεχνίας ή ταλέντου που αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα.

Ούτε και αυτό είναι ακριβές και η παρερμήνευση οφείλεται στην τάση που υπάρχει να μην έχουμε ακριβολογία και να χρησιμοποιούμε έναν ορισμό για πολλές παρεμφερείς αλλά κάθετα διαφορετικές έννοιες. Αυτού του είδους οι διαγωνισμοί οι οποίοι αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα δεν είναι διαγωνισμοί αλλά συναγωνισμοί. Τι εννοούμε με αυτό ;

Παρουσιάζεται σε όλους τους συμμετέχοντες ένας στόχος με συγκεκριμένες προδιαγραφές και δίνεται πλήρης ελευθερία στην μέθοδο και τον τρόπο επίτευξης του στόχου αυτού. Συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών είναι δυνατή και στους πιο επιτυχείς συναγωνισμούς γεγονός. Εάν αυτό δεν υπάρχει και αυτό το οποίο μετράμε δεν είναι η επίτευξη του στόχου αλλά το ίδιο το άτομο αξιολογητικά τότε ο διαγωνισμός είναι πραγματικά διαγωνισμός ο οποίος όπως αποδείξαμε παραπάνω ποτέ δεν αναδεικνύει καινοτομίες ή κάποιο ταλέντο είτε αντικειμενικά είτε στην πλήρη του έκφραση ( είτε το ‘ ταλέντο’ δεν είναι παρά μια συνισταμένη τρόπων εντυπωσιασμού και όχι ουσιαστικό είτε όταν υπάρχει ουσιαστικό ταλέντο αυτό καναλάρεται και περιορίζεται μέχρι που πνίγεται από τις κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις που απορρέουν από τον διαγωνισμό ) . Ας αναλογιστούμε μόνο πόσο πολύ επιτυχία ή όφελος αποκομίζεται από διαγωνισμούς όπως η Eurovision, το American Idol, ή ακόμα και από τους Ολυμπιακούς αγώνες, τα καλλιστεία ή το ποδόσφαιρο / κλπ : κανένα αντικειμενικό όφελος ή επιτυχία δεν αποκομίζεται ούτε για τους θεατές αλλά ούτε και για τους διαγωνιζόμενους αφού πάρα πολλές φορές τα υλικά οφέλη ( διότι δεν υπάρχουν άλλα ) διοχετεύονται σε ένα διαγωνιζόμενο όχι λόγω του ταλέντου ή της ικανότητας του αλλά λόγω των παραπλανητικών / περιοριστικών κριτηρίων και της υποκειμενικής γνώμης ενός ή περισσοτέρων κριτών.

Σε μελλοντικά άρθρα θα αναλύσουμε ακριβώς πώς αυτό που μπορεί να φαίνεται αντικειμενικό στην ουσία είναι υποκειμενικό και τεχνητό.

Ποιος λοιπόν επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Η πρώτη απάντηση που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο νικητής του διαγωνισμού. Σε διαγωνισμούς όπως αυτούς που αναφέραμε ο νικητής κερδίζει δόξα, φήμη, οικονομικά οφέλη, θέσεις ζηλευτές στον κοινωνικό περίγυρο, κ. α.

Είναι όμως αλήθεια ότι τα κερδίζει ;

Στην πραγματικότητα δεν κερδίζει όλα αυτά τα πράγματα επειδή δεν είναι φυσική και λογική απόρροια του επιτεύγματος του, δηλαδή αποτέλεσμα της ίδιας της πράξης η οποία αποτελεί το επίτευγμα του ( π.χ. το να τρέχεις γρήγορα δεν αποτελεί στην ουσία του αξιοποιήσιμη ικανότητα από το άτομο που την κατέχει, αυτόν τον ίδιο τον ταχύ δρομέα, με τρόπο που να εξασφαλίζει την ελευθερία, ανεξαρτησία και αυτονομία του στην σημερινή κοινωνία ) αλλά μία μη ελέγξιμη από τον διαγωνιζόμενο επιβράβευση η οποία ελέγχεται από άλλους παράγοντες και με άλλα κριτήρια τα οποία δεν έχουν να κάνουν τίποτα με την επίδοση ή το ταλέντο του νικητή ( δηλαδή ο διαγωνιζόμενος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να κατακτήσει αυτά τα οποία του δίνονται εκτός των ορίων και των προϋποθέσεων του συγκεκριμένου διαγωνισμού και μόνο, άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να επιβιώσει εάν δεν του επιτραπεί από άλλους και συνεπώς είναι για πάντα σε μία εξηρτημένη και αβέβαιη θέση την οποία μπορεί και να μην μπορέσει να κρατήσει ακόμα και εάν διατηρήσει ή και αυξήσει το επίτευγμα του εάν άλλοι δεν το θέλουν ). Κατ’ αυτό τον τρόπο ο νικητής δεν αισθάνεται την σιγουριά και την ασφάλεια του νικητή ο οποίος έχοντας κατακτήσει τον στόχο του προχωρά σε στόχους ανωτέρων αναπτυξιακών επιπέδων αλλά αισθάνεται την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια κάποιου που κάθεται σε μια ασταθή καρέκλα πάνω από μια ενεργή βόμβα καθότι του αναιρείται η νίκη και η επιτυχία του με την υποχρέωση και την πίεση που του επιβάλλεται.

Ποιος πραγματικά έχει τον έλεγχο ;

Σαφώς έχει ήδη διαφανεί ότι αυτός που έχει τον έλεγχο είναι αυτός που δεν διαγωνίζεται. Αυτός που δεν διαγωνίζεται δεν είναι αυτός που παρακολουθεί παθητικά και χωρίς να αλληλεπιδρά με παραμέτρους συγκεκριμένες και αντικειμενικές του διαγωνισμού. Αυτός δεν είναι παρά ο θεατής ο οποίος δεν μπορεί παρά μόνο να είναι δέκτης μίας καταστάσεως με την οποία είναι άσχετο αν διαφωνεί ή συμφωνεί και του οποίου η γνώμη ποτέ δεν ζητείται ως γνώμονας επηρεασμού του διαγωνισμού. Ο θεατής βλάπτεται από τον διαγωνισμό όσο και ο διαγωνιζόμενος καθότι του δίνεται το ψευδές και παραπλανητικό μήνυμα ότι δεν έχει καμμία επιρροή ή ισχύ στο περιβάλλον του ( κοινωνικό, προσωπικό, κρατικό, εργασιακό ) και τον μαθαίνει να δέχεται πλήγματα και βιασμούς της προσωπικότητας και της γνώμης του χωρίς καθόλου προσπάθεια ουσιαστικής αντίδρασης.

Ο θεατής όπως και ο διαγωνιζόμενος μαθαίνουν μέσω του διαγωνισμού να είναι ελεύθερα ανδράποδα ( καθότι πιστεύουν ότι εκείνοι διάλεξαν να κάνουν αυτό που κάνουν και να αντιδρούν όπως αντιδρούν ) και αντί για ολοκληρωμένες προσωπικότητες με πολλαπλές πτυχές περιορίζονται στο να είναι δισδιάστατες και ρηχές εκφράσεις του εαυτού τους όπως οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών.

Επίσης το ίδιο συμβαίνει και με τους κριτές του διαγωνισμού οι οποίοι είναι το ίδιο με το πανί πάνω στο οποίο πιέζουν οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών για να φανούν : ούτε εκείνοι είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως πιστεύουν τους διαγωνιζόμενους αλλά όπως κάθε ελεύθερο ανδράποδο είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως τους επιβάλλεται να κρίνουν ασχέτως της γνώμης τους ( πολλά είναι ιστορικά τα στοιχεία που σε κριτές απαγορεύτηκε να αναδείξουν κάποιον νικητή διότι για πολιτικούς, οικονομικούς, ή άλλους λόγους έπρεπε να αναδειχθεί απαραιτήτως κάποιος άλλος πιο εξυπηρετικός στην επικοινωνιακή πολιτική αυτών που πραγματικά ελέγχουν τον διαγωνισμό ) . Αλλιώς και η δική τους θέση και υπόσταση διακυβεύεται και ελέγχεται από άλλους οι οποίοι πραγματικά ελέγχουν την παράσταση.

Ποιος λοιπόν πραγματικά ελέγχει και επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Στο Θέατρο Σκιών μας αυτός είναι ο καραγκιοζοπαίχτης. Είναι αυτός που ελέγχει όλες τις φιγούρες και τεντώνει όπως θέλει το πανί αλλά δεν φαίνεται ούτε παρουσιάζεται, αλλά η φωνή του ακούγεται καμουφλαρισμένη ως η φωνή των φιγούρων που κρατάει.

Πώς μπορούμε να βρούμε ποιος είναι ο καραγκιοζοπαίχτης των διαφόρων ποικίλλων διαγωνισμών ;

Με ορισμένες πολύ απλές ερωτήσεις που θα τις πούμε την επόμενη φορά.

---

[1] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι.

[2] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι