Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ

Καθ’ όλη την διάρκεια της λεγόμενης μοντέρνας κοινωνίας ( δηλαδή, κοινωνίας όπου υπάρχει υψηλή οργάνωση, εξειδίκευση και κατακερματισμός των ρόλων, και γενικός προσανατολισμός προς τον καταναλωτισμό και την υψηλή οργάνωση διοίκησης ) η οποία συναντάται στα περισσότερα σύγχρονα κράτη, ιδίως στα κράτη της Δυτικής φιλοσοφίας και όσα την υιοθετούν, παρατηρείται μία κλιμακούμενη κοινωνική ασθένεια η οποία στις μέρες μας βρίσκεται σε έξαρση.

Πρίν προχωρήσουμε παρακάτω όπως σε κάθε επιστημονική ανάλυση οφείλουμε να ορίσουμε τις ορολογίες μας ώστε όλοι να καταλαβαίνουμε και να είμαστε σίγουροι για το τι εννοούμε :

Με τον όρο κοινωνική νόσος εννοούμε την κοινωνική κατάσταση στην οποία από όλα τα κοινωνικά σύνολα που εμπεριέχονται σε μία κοινωνία ευημερεί μόνο ένα ή δύο, τυπικά σε μειοψηφία / ελάχιστο ποσοστό του συνόλου, συσσωρεύοντας τεράστιο πλεόνασμα ενέργειας και χρήματος ενώ το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας αυτής φυτοζωεί ή και εκλείπει λόγω διαφόρων κακουχιών σε υλικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Με τον όρο έξαρση εννοούμε την άμεση και ταχεία επιδείνωση της κοινωνικής νόσου σε σημείο που η κοινωνική εξέλιξη αναστέλλεται πλήρως.

Με τον όρο κοινωνική εξέλιξη εννοούμε την προοδευτική πορεία όλων των συνόλων μίας κοινωνίας έτσι ώστε το κατά μέσον όρο επίπεδο ζωής, εκπαίδευσης, ελεύθερου χρόνου, περίθαλψης και ελευθερίας βελτιώνεται συστηματικά και σε ποσότητα και σε ποιότητα. Προϊόν της κοινωνικής εξέλιξης είναι πάντα ο εμπλουτισμός της φιλοσοφίας, της κουλτούρας και της αύξησης των διόδων ανάπτυξης του Ανθρώπου από τα βασικά κατώτερα επίπεδα ύπαρξης στα ανώτερα τα οποία υπερβαίνουν τον καταναλωτισμό, τον υλισμό και την απόδοση υψηλής κοινωνικής σημασίας σε αντικείμενα.

Όποτε υπάρχει κοινωνική νόσος η κοινωνική εξέλιξη μειώνεται ανάλογα με τον βαθμό επιμόλυνσης / προσβολής της κοινωνίας. Σε περιπτώσεις έξαρσης έχουμε αναστολή της κοινωνικής εξέλιξης και πάρα πολύ συχνά και οπισθοδρόμηση. Κοινωνιολογικά η μοντέρνα κοινωνία ξεκινάει με την οργάνωση της πολιτικής και της παραγωγής σε λίγο πολύ τα πλαίσια που υπάρχουν και σήμερα. Αυτό αναλόγως την περιοχή μπορούμε να το τοποθετήσουμε από τον 18ο αιώνα και μετά τουλάχιστον.
Από τότε μέχρι σήμερα έχει παρατηρηθεί περιοδικά μεγάλη κοινωνική εξέλιξη ( διαφωτισμοί, φιλοσοφικά κινήματα, υπαρξιακές θεωρίες, ψυχολογικά και κοινωνιολογικά προγράμματα, πολιτικά και πολιτιστικά κινήματα, κ. ά. ) η οποία ανακόπτεται απότομα ή και αναιρείται από εξάρσεις της κοινωνικής νόσου ( όπως η βιομηχανική επανάσταση και η κοινωνική ασθένεια που επέφερε, η δημιουργία της οικονομικής επιστήμης, η δημιουργία ελεγκτικών μηχανισμών που μεταχειρίζονται εκβιασμό ή βασανιστήρια, η δημιουργία μηχανισμών κατάταξης σε μαζικό επίπεδο,
κ. ά. )

Πολλές φορές βλέπουμε έμπρακτα την απόδειξη της οπισθοδρόμησης όταν ‘ ξανα-ανακαλύπτουμε’ καταστάσεις, θεωρίες, φιλοσοφίες, λύσεις και επιστημονικές μεθοδολογίες / απαντήσεις οι οποίες είχαν ήδη ανακαλυφθεί σε παλαιότερες εποχές και λόγω της κοινωνικής νόσου εξέλιπαν σε μεγάλο βαθμό, αναγκάζοντας την κοινωνία να ξανα-ψάξει και να ξανα-κατακτήσει αυτά τα οποία ήδη γνώριζε πρίν την έξαρση ( π.χ. η έννοια του συνδικαλισμού και της κοινωνικής ισότητας ξανα-ανακαλύφθηκαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας από την αρχαιότητα μέχρι τώρα με τέτοια παραδείγματα όπως ο συνδικαλισμός των δούλων με επικεφαλή τον Σπάρτακο, οι μεσαιωνικές συντεχνίες στην Ευρώπη, ο συνδικαλισμός των δούλων στην Αμερική, ο συνδικαλισμός των γυναικών πρώτα με τις σουφραζέτες και μετά με τις φεμινίστριες, κ. ά. ). Αυτό σημαίνει ότι λόγω της κοινωνικής νόσου από την οποία δεν φαίνεται ποτέ να απαλλάσσεται η κοινωνία αναγκάζεται να τελματώνεται, εγκλωβισμένη στο να μάχεται συνεχώς για το ίδιο πράγμα το οποίο ποτέ δεν εξασφαλίζει, σε μία μορφή ‘ ράβε- ξήλωνε’.

Από πού λοιπόν πηγάζει η κοινωνική νόσος και γιατί δεν φαίνεται να εξαλείφεται αλλά απλώς υποχωρεί περιοδικά ;

Ακολουθώντας την λογική της μπάμπουσκας που ακολουθούμε σε αυτά τα άρθρα, η κοινωνία δεν είναι τίποτε άλλο από το σύνολο / άθροισμα των επιρροών και των πράξεων των ατόμων που την αποτελούν. Μία νόσος οφείλεται είτε σε περιβαλλοντικούς παράγοντες που προκαλούν το νόσημα είτε σε ενδογενείς παράγοντες που φέρνουν το αποτέλεσμα αυτό. Εάν οι παράγοντες ήταν περιβαλλοντικοί με την αλλαγή του περιβάλλοντος η νόσος θα έπρεπε να εκλείψει ή να διαφοροποιηθεί.

Στην περίπτωση της κοινωνίας μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι οι παράγοντες δεν είναι περιβαλλοντικοί διότι σε όλες τις ιστορικές περιόδους έχουμε ακριβώς τα ίδια συμπτώματα με ακριβώς την ίδια συμπεριφορά της κοινωνίας ( δηλαδή, η τελμάτωση που αναγκάζει την κοινωνία να παλινδρομεί και να μην εξελίσσεται ). Σε άλλο μας άρθρο θα αναφέρουμε και θα αναλύσουμε του λόγου το αληθές για κάθε ιστορική περίοδο ακόμα και πρίν από τα κοινωνιολογικά όρια της ύπαρξης της μοντέρνας κοινωνίας.

Αυτό σημαίνει ότι η πηγή της κοινωνικής νόσου, αφού δεν είναι περιβαλλοντική είναι ενδογενής. Άρα, όπως σε κάθε οργανισμό ένα μέρος της κοινωνίας προκαλεί τοξικότητα που αναστέλλει την υγιή εξέλιξη όπως έχουμε αναφέρει παραπάνω. Οι περισσότερες φιλοσοφικές και πολιτικές / κοινωνιολογικές θεωρίες συμφωνούν σε αυτό το σημείο και διαφοροποιούνται στο κοινωνικό σύνολο εντός της κοινωνίας το οποίο ενοχοποιούν για την κατάσταση αυτή.

Στην ουσία, όλες οι θεωρίες που έχουν χτιστεί με την σωστή επιστημονική μεθοδολογία έχουν μέρος της αλήθειας και συνεπώς δεν είναι λάθος ( από τον Φονταμενταλισμό έως τον Μαρξισμό και τις Ανθρωποκεντρικές Φιλελεύθερες κοινωνικές θεωρίες ). Όμως εάν προσπαθήσουμε να διαλέξουμε μία έως την μόνη αλήθεια αποκλείοντας τις υπόλοιπες είναι σίγουρο ότι θα σφάλλουμε και θα αποτύχουμε. Εφ’ όσον όλες οι θεωρίες δεν είναι λάθος αλλά καμμία μόνη της δεν μπορεί να εξηγήσει σωστά τα πάντα, για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην απάντηση που ψάχνουμε ( δηλαδή, πού οφείλεται η κοινωνική νόσος ) πρέπει να τις λάβουμε όλες υπ’ όψη για να συνθέσουμε την πραγματική πολύπλευρη εικόνα της κοινωνίας, τόσο πολύπλευρη όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος.

Η κάθε μία θεωρία ενοχοποιεί διαφορετική κοινωνική τάξη / κοινωνικό σύνολο / κοινωνικό φαινόμενο. Αυτό σημαίνει όχι ότι κάποια έχει λάθος αλλά ότι το ενοχοποιούν / ενοχοποιητικό στοιχείο υπάρχει σε όλη την κοινωνία, δηλαδή σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και σύνολα. Εάν αυτό είναι σωστό, το οποίο τα γεγονότα μας δείχνουν ότι είναι αφού ιστορικά παρατηρούμε τα ίδια συμπτώματα σε όλες τις κοινωνικές ομάδες ακόμα και εάν αυτές είναι απομονωμένες εντός της κοινωνίας, τότε θα πρέπει να ψάξουμε για την πηγή της κοινωνικής νόσου όχι στην οργάνωση της αλλά στα μέλη της.

Τα μέλη της κοινωνίας είναι βεβαίως οι άνθρωποι, και θα δούμε εδώ πώς η πιο μικρή μπάμπουσκα είναι αυτή που ευθύνεται για και επηρεάζει την μεγαλύτερη είτε θετικά είτε αρνητικά. Όταν λέμε μικρή μπάμπουσκα εννοούμε την κάθε μονάδα ανθρώπου όπου και εάν βρίσκεται από άποψη κοινωνικής τάξης και όταν λέμε η μεγαλύτερη μπάμπουσκα εννοούμε όλη την κοινωνία την οποία μέχρι στιγμής αναλύουμε. Δηλαδή, μικρή μπάμπουσκα είναι και ο άστεγος άνθρωπος, και ο γιατρός που μένει στο ‘τάδε’ προάστιο και ο εφοπλιστής που έχει προσωπικό νησί και ο αυτοκράτορας που έχει παλάτια σε διάφορες κατακτημένες πόλεις εκτός από το βασικό του ανάκτορο. Μεγάλη μπάμπουσκα είναι το κοινωνικό σύνολο όλων των αστέγων, όλων των γιατρών, όλων των εφοπλιστών και όλων των αυτοκρατόρων / βασιλέων. Είναι μεγάλη μπάμπουσκα ( πιο μεγάλη από την μικρή ) διότι όλοι οι εφοπλιστές μαζί επιβάλλουν ( θεωρητικά ) στον έναν εφοπλιστή έναν τρόπο ζωής και τρόπο μεταχείρισης των πόρων του. Αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους – μονάδες ανεξαιρέτως, και για αυτό ακόμα και ο πιο ‘ ισχυρός’ άνθρωπος είναι μια μικρή μπάμπουσκα που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξαλειφθεί από το αμέσως μεγαλύτερο σύνολο στο οποίο ανήκει. ( π.χ. η αυτοκράτειρα της Αυστροουγγαρίας Ελισάβετ και ο γιός της Ροδόλφος πρίν από εκείνη δολοφονήθηκαν με τις ευλογίες του κοινωνικού τους συνόλου, το οποίο ήταν οι ευγενείς και άλλοι βασιλείς, διότι ακολουθούσαν πιο φιλελεύθερη πολιτική από ότι το κοινωνικό τους σύνολο ήθελε. Το ίδιο συνέβη με τον βασιλιά Αλέξανδρο της Ελλάδας ο οποίος δολοφονήθηκε για τους ίδιους λόγους αντίθεσης προς το κοινωνικό του σύνολο που ήταν οι επιφανείς πολιτικοί / πλουτοκράτες της εποχής και με την τελευταία πυρηνική τσαρική οικογένεια της Ρωσσίας Ρωμανώφ η οποία έσπασε αρκετά ταμπού και απείλησε με ροπή προς τον φιλελευθερισμό την οποία ροπή κατέπνιξαν τα υπόλοιπα μέλη του κοινωνικού αυτού συνόλου, όπως η ευρύτερη οικογένεια Ρωμανώφ και άλλοι ευγενείς )

Τι μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε με βάση τα παραπάνω σχετικά με την κοινωνική νόσο και την πηγή της ;

Αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι ότι αφού υπάρχουν τα ίδια συμπτώματα επιβολής και δίωξης σε όλα ανεξαιρέτως τα κοινωνικά σύνολα ανάμεσα στις μονάδες τους, η κοινωνική νόσος δεν οφείλεται σε κάτι απρόσωπο αλλά σε έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου ο οποίος δρά με τον ίδιο τρόπο είτε είναι πάμπλουτος είτε είναι πένητας.

Ποιες είναι οι παράμετροι που χαρακτηρίζουν άμεσα τον άνθρωπο του οποίου η συμπεριφορά συντηρεί και επιδεινώνει την κοινωνική νόσο ;

Οι άνθρωποι αυτοί είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι δεν είναι εκ γενετής νοσηροί ή
γενετικά διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Είναι άτομα τα οποία έχουν γαλουχηθεί ή γαλουχούνται όπως έχουμε πεί σε προηγούμενα άρθρα : να επιζητούν την δημιουργία Ελευθέρων Ανδραπόδων διότι τους έχει εμφυσηθεί η πεποίθηση ότι είναι παντελώς ανίκανοι και αδύναμοι να επιβιώσουν με τις δικές τους δυνάμεις, ικανότητες, ευφυΐα, κύρος και αξία και άρα πρέπει να πείσουν όλους τους υπόλοιπους ότι είναι υποδεέστεροι. Εάν το καταφέρουν αυτό, τα άτομα αυτά που ευθύνονται για την κοινωνική νόσο αισθάνονται ότι οι πραγματικά δυνατοί και άξιοι θα είναι τυφλοί / αδύναμοι λόγω ανασφάλειας και θα προτιμήσουν να συντηρούν τα άτομα – φορείς της νόσου αντί να τους αποβάλλουν. Έχουμε περιγράψει όλη ακριβώς την διαδικασία και το κίνητρο πίσω από αυτήν στα πρώτα άρθρα μας περί Ελευθέρων Ανδραπόδων μέχρι και το άρθρο για το Θέατρο Σκιών.

Στην ουσία όποιο κοινωνικό σύστημα και εάν προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε, θα αποτύχει στην εξάλειψη της κοινωνικής νόσου εάν δεν υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας που να απομονώνουν και περιθωριοποιούν με απώτερο στόχο την αποβολή των ατόμων – φορέων της νόσου. Αυτό θα γινόταν διότι σε όλα τα κοινωνικά συστήματα αυτά τα άτομα φορείς της νόσου θα προσπαθούσαν πάση θυσία να διαστρέψουν τους όποιους κοινωνικούς κανόνες ώστε να επιβάλλουν ακριβώς την ίδια κατάσταση : την συντήρηση τους και την απαίτηση λατρείας τους / ικανοποίησης ακόρεστων απαιτήσεων από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. ( αυτό είναι εμφανέστατο σε όλα τα κοινωνικά συστήματα από Βασιλεία έως Κομμουνισμό όπου σε χρόνο ρεκόρ η βασική κατάσταση αποκρυσταλλώθηκε σε μία μικρή ομάδα που καταδυνάστευε οικονομικά και πολιτικά / υπαρξιακά την τεράστια ομάδα των υπολοίπων, αλλάζοντας μόνο την ορολογία και τους τίτλους από σύστημα σε σύστημα ).

Η συμπεριφορά αυτή των ατόμων είναι δυνατόν να αλλάξει εάν τα προλάβουμε και αναστρέψουμε την γαλούχηση που τους έχει γίνει. Τα άτομα αυτά υπάρχουν παντού και χρησιμεύουν ως δικλείδες ασφαλείας και αντίσταση υπέρ των πιο εμφανών κοινωνικών εγκληματιών όπως π.χ. ενός δικτάτορα, ενός φεουδάρχη ή ενός μεγαλομετόχου / ιδιοκτήτη πολυεθνικής αυτοκρατορίας. Είναι τα άτομα τα οποία θα υποστηρίξουν την νοσηρή κατάσταση όταν όλοι οι υπόλοιποι μάχονται για να την αναστρέψουν. Για αυτό τον λόγο αυτά τα άτομα είναι άκρως επικίνδυνα και θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να τα αναγνωρίζουμε και να τα απομακρύνουμε ή να τα υποβάλλουμε σε θεραπεία ( εάν το θελήσουν ), διότι είναι άκρως μολυσματικά και υπονομευτικά στα πλαίσια της κοινωνικής υγείας ( το οποίο συμπεριλαμβάνει οικογενειακή υγεία, επαγγελματική υγεία καθώς και ατομική υγεία ). Τα άτομα αυτά έχουν ορισμένα γενικά / καθολικά συμπεριφορικά χαρακτηριστικά τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε διάγνωση ανεξαιρέτως της οποιασδήποτε εκπαιδεύσεως, καλλιέργειας, ηλικίας και κύρους τους :

1. τα άτομα αυτά βρίσκουν διασκεδαστικό ή αστείο τον εσκεμμένο εξευτελισμό του άλλου.
2. τα άτομα αυτά ευχαριστιούνται με το να φέρνουν τον άλλον σε δύσκολη θέση.
3. τα άτομα αυτά επιδίδονται στις συμπεριφορές 1 & 2 μόνο όταν είναι σίγουρα ότι ο αποδέκτης είναι πιο αδύναμος από αυτούς ή έχουν εγγύηση ότι ο αποδέκτης αν και πιο δυνατός δεν πρόκειται να αντιδράσει.
4. τα άτομα αυτά είναι αδιάφορα ή ευχαριστιούνται / ικανοποιούνται / αισθάνονται ασφαλή / ηδονίζονται από τον πόνο / άλγος / οδύνη / ψυχολογική βία που προκαλούν είτε οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι σε ένα θύμα ( ζώο, άνθρωπο, κοινωνικό σύνολο ).
5. τα άτομα αυτά δεν μπορούν ποτέ να επιτρέψουν σε τρίτους να μην τους συμπεριλάβουν σε καταστάσεις / πράξεις / επιτυχίες / οφέλη / κέρδη όταν δεν το δικαιούνται.
6. τα άτομα αυτά ποτέ δεν παράγουν έργο παρεκτός εάν αμειφθούν με πολλαπλάσια της αξίας του έργου παρήγαγαν και το οποίο πολλές φορές έχουν εκμαιεύσει / σφετερισθεί / υπεξαιρέσει / υποκλέψει από τρίτους.
7. τα άτομα αυτά δεν βοηθούν ποτέ ακόμα και εάν αμείβονται για να παρέχουν την βοήθεια αυτή παρά μόνο όταν εξαναγκάζονται και ακόμα και τότε κάνουν το απολύτως ελάχιστο / απαραίτητο.
8. τα άτομα αυτά δεν έχουν κανένα πρόβλημα / ηθικό φραγμό να πράξουν ο,τιδήποτε εάν τους είναι εγγυημένη η ατιμωρησία και η μυστικότητα.
9. τα άτομα αυτά συστηματικά και σε κάθε στιγμή που μπορούν καθημερινά απαξιώνουν και υποβιβάζουν όλους γύρω τους με έμμεσους και άμεσους τρόπους, από την έμμεση κατηγορία ότι άτομα γύρω τους είναι χαζά και / ή αδύναμα / άσχημα / ανεπιθύμητα / άχρηστα έως και την επίσημη ‘διάγνωση’ που καταδικάζει ανθρώπους στους παραπάνω χαρακτηρισμούς εάν τα άτομα αυτά είναι ‘ επιστήμονες’ ή ‘ επαγγελματίες’ ή ‘πολιτικοί’.
10. για να επιβληθούν τα άτομα αυτά μαζεύουν γύρω τους ομάδα ακολούθων και σωματοφυλάκων παντός τύπου, μαζεύουν όσα περισσότερα αντικείμενα κύρους ( status symbols ) μπορούν και που έχουν σημασία για το δικό τους κοινωνικό σύνολο ή και για όλα και υποβιβάζουν ο,τιδήποτε αντίστοιχο έχουν οι γύρω, καμουφλάροντας την δική τους έλλειψη αξίας / ικανότητας / δύναμης / ευφυΐας πίσω από αυτό το προπέτασμα κοσμημάτων, αυτοκινήτων, σπιτιών / κτημάτων, πλήθος υφισταμένων, υπηρετών και ακολούθων.

Τα άτομα που επιδεικνύουν τα παραπάνω συμπτώματα είναι υψηλού κινδύνου για τον εαυτό μας και την οικογένεια μας που δεν επιδεικνύει αυτά τα συμπτώματα και συνεπώς για το κοινωνικό νόσημα το οποίο προκαλεί όλα τα φαινόμενα σήψης από την οικονομική κρίση μέχρι τους διάφορους πολέμους.

Το Θέατρο Σκιών

Έχουμε ήδη δείξει ότι σε όλα τα μήκη και πλάτη της ανθρώπινης κοινωνίας και των διαπροσωπικών σχέσεων των ανθρώπων υπάρχει ένα ‘δούναι και λαβείν’ το οποίο στις περισσότερες περιπτώσεις αντί να είναι εποικοδομητικό και να προωθεί την συνύπαρξη και συνεξέλιξη και των δύο πλευρών έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο δυνατό από ότι μπορεί κανείς να φανταστεί, είναι ανταγωνιστικό : είναι δηλαδή μία συνεχής μάχη επιβολής και εξανδραποδισμού της μίας πλευράς από την άλλη.

Δηλαδή ;

Δηλαδή στην πλειονότητα των σχέσεων ( από μια απλή συζήτηση στο τηλέφωνο μέχρι μία πολύκροτη δίκη μέχρι μία ενημέρωση για την σχολική επίδοση των παιδιών ) υπάρχει ένας ‘ διαγωνισμός’ για το ποιος ‘ θα βγει από πάνω / θα σκοράρει / θα καρφώσει / θα βιδώσει / θα βάλει στην θέση / θα την φέρει / θα επιβληθεί ’ στον άλλον.

Τι σημαίνει αυτό ;

Αυτό σημαίνει ότι οικειοθελώς αποστερούμε τον εαυτό μας από πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε κερδίσει ενώ ταυτόχρονα τον φορτώνουμε με αρνητικά συναισθήματα που θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει καθώς και με ολόκληρες ιδέες ή και κοσμοθεωρίες οι οποίες εδρεύουν στην συνείδηση μας ασυζητητί και επιβεβλημένα.

Πώς το κάνουμε αυτό ;

Δύο διαγωνιζόμενοι δεν είναι το ίδιο με δύο συνεργαζόμενους . Οι διαγωνιζόμενοι έχουν πολύ διαφορετικούς στόχους και κίνητρα από τους συνεργαζόμενους :

Α. οι διαγωνιζόμενοι επιζητούν να νικήσει ο ένας επι του άλλου, ασχέτως της επιτεύξεως ή όχι κάποιου στόχου χρήσιμου για το σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι επιζητούν να αποδείξουν ότι η δική τους άποψη είναι παντελώς καλύτερη από του αντιπάλου.

Γ. αυτό σημαίνει ότι για να νικήσουν πρέπει να αρνηθούν ή να καταρρίψουν όλες παντελώς τις πτυχές της απόψεως του αντιπάλου αλλιώς θα χάσουν.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία δεν είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης κανενός από τους δύο διαγωνιζόμενους αλλά διαδικασία καταστροφική για τουλάχιστον έναν από τους δύο αν όχι και τους δύο.

Αντιθέτως,

Α. οι συνεργαζόμενοι επιζητούν και οι δύο να υπερτερήσουν / νικήσουν / πετύχουν / κατακτήσουν αμοιβαία έναν στόχο ο οποίος είναι γενικά χρήσιμος για κάποιο σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι είναι ‘ανοιχτοί’ και επιζητούν να εμπλουτίσουν ή τροποποιήσουν την άποψη τους ώστε να επιτύχουν καλύτερα το στόχο τους.

Γ. αυτό σημαίνει ότι ευχαρίστως αποδέχονται, επιζητούν και εγκολπώνονται όλες τις πτυχές οι οποίες με την σωστή σύνθεση δημιουργούν την άποψη ή μέθοδο η οποία θα επιφέρει την επίτευξη του στόχου ασχέτως εάν προέρχονται από την δική τους διαδικασία σκέψεως ή του συνεργάτη τους.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης και για τους δύο συνεργαζόμενους και επίσης προσφέρει δυνατότητες βελτίωσης και ανάπτυξης και για τους δύο ανεξαιρέτως. Επίσης οι απολαβές και για τους δύο σε κοινωνικό, προσωπικό και υπαρξιακό επίπεδο είναι κατά πολύ πολλαπλάσιες από τις απολαβές που θα είχε ο κάθε ένας μόνος του μέσα από μία διαδικασία ανταγωνισμού και υπονόμευσης του άλλου.

Συνεπώς όταν αναγκάζουμε τον εαυτό μας αλλά και άλλα άτομα συνεχώς να ανταγωνίζονται και να διαγωνίζονται μεταξύ τους για να ανακαλύψουν ποιος είναι ο νικητής – αρχηγός / ελεύθερο ανδράποδο και ποιος ο χαμένος – υποταγμένος / ελεύθερο ανδράποδο, αυτό το οποίο σίγουρα επιφέρουμε είναι η τέλεια απουσία οποιασδήποτε προόδου και βελτίωσης των ατόμων και σαφώς ( όπως έχουμε δείξει με τις μπάμπουσκες ) η παντελής απουσία προόδου, ανάπτυξης και βελτίωσης όλης της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου.

Επιπλέον , όπως βλέπουμε καθημερινά στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους ότι με τον ανταγωνισμό και διαγωνισμό ( σχέσεις που ‘ δεν βγαίνουν / δεν λειτουργούν / δεν πηγαίνουν / δεν οδηγούν πουθενά / πνίγουν’ , καθώς και από την μια κάποια αίσθηση ανημποριάς και αδυναμίας και απελπισίας ότι ‘ δεν γίνεται τίποτα / δεν ωφελεί / έτσι όπως καταντήσαμε / δεν διορθώνεται τίποτα / δεν έχει νόημα / τι να κάνουμε / όλοι έτσι κάνουν ’ ) επιφέρουμε πλήρως την μαθηματική ακολουθία προς την φθορά και αποσύνθεση και του ατόμου μας και του κοινωνικού συνόλου.

Ναι, αλλά η άμιλλα βοηθάει την πρόοδο, έτσι δεν είναι ;

Όχι δεν είναι έτσι. Όχι επειδή η βασική άποψη και ιδέα είναι λάθος, αλλά γιατί όπως σε πάρα πολλά πράγματα μεταφράζεται και εφαρμόζεται σε σχεδόν πλήρη ασυμφωνία μεταξύ ιδέας και εφαρμογής.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Ας αναλύσουμε τι εννοούμε αρχίζοντας όπως πάντα πρέπει να αρχίζουμε : με τον ορισμό των ιδεών, δηλαδή συγκεκριμενοποιώντας τι σημαίνει αυτή η ‘ άμιλλα’ και τι δεν σημαίνει.

Άμιλλα : « διαγωνισμός, αγών περί υπεροχής, αμοιβαίος ζήλος» [1]

Αμιλλώμαι : « προσπαθώ να υπερτερήσω άλλων ή άλλους, διαγωνίζομαι εν αμίλλη, είμαι ισάξιος προς τι» [2]

Βλέπουμε λοιπόν εδώ ότι η ‘ άμιλλα’ ως όρος έχει δύο πτυχές οι οποίες δεν είναι ξεκάθαρες ούτε είναι πλήρως εν αρμονία μεταξύ τους :

Αν προσπαθώ να υπερτερήσω κάποιου άλλου σίγουρα δεν είμαι ή δεν θεωρώ ότι είμαι ισάξιος του.

Αν προσπαθώ να διαγωνισθώ κάποιον όχι μόνο δεν ενδιαφέρομαι ούτε για τη δική μου βελτίωση ούτε για τη δική του. Αντιθέτως με ενδιαφέρει να τον νικήσω κατά κράτος ακριβώς όπως ο στρατιώτης σε ένα πόλεμο : ο σκοπός μου είναι η νίκη ασχέτως της ποιότητας μου ή αυτής του αντιπάλου μου. Συνεπώς θα κάνω τα πάντα για να το πετύχω ασχέτως ιδεολογίας ή μέσων ακόμη και εάν αυτό με βλάπτει, υποσκάπτει και εξουδετερώνει τις πραγματικές μου δυνατότητες. Αυτό το γεγονός απεικονίζεται περιτράνως στις ολοένα και πιο συχνά αναφερόμενες περιπτώσεις αθλητών που συλλαμβάνονται ή ομολογούν να έχουν κάνει χρήση ουσιών ή άλλων τακτικών που θα τους δώσουν στιγμιαίο προβάδισμα στο αγώνισμα τους χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα έχουν πραγματικά κατακτήσει το επίπεδο ικανοτήτων που συμβολίζει το μετάλλιο το οποίο καπηλεύονται. Επίσης υπάρχει σωρεία περιπτώσεων πρωταθλητών οι οποίοι υπέφεραν τεράστια προβλήματα υγείας ( σωματικής, ψυχολογικής και κοινωνικής ) μετά την απόσυρση τους από το άθλημα στο οποίο διαγωνίζονταν.

Και οι δύο περιπτώσεις αποδεικνύουν το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής σε όλα τα επίπεδα που επιφέρει ο διαγωνισμός και η ‘άμιλλα’ .

Αυτή είναι η μία πλευρά της άμιλλας η οποία εφαρμόζεται αλλά δεν ομολογείται.

Η άλλη πλευρά της άμιλλας μιλάει για το ότι όλες οι πλευρές είναι ισάξιες και ότι διακατέχονται από μία αμοιβαία ανάγκη για κάποια βελτίωση μέσω του ανταγωνισμού, η οποία βελτίωση όμως ( ως προς τον βαθμό και το είδος της ) σχεδόν πάντα διατηρείται ασαφής. Όμως μέσω του διαγωνισμού ή της άμιλλας δεν μπορούμε να έχουμε ούτε ισότητα ούτε ατομική ή ομαδική βελτίωση η οποία να έχει ουσιαστικά οφέλη σε όλα τα επίπεδα, αλλά αντιθέτως επέρχεται πλήρης καταστροφή όπως είδαμε παραπάνω. Αντιθέτως είδαμε ότι για να έχουμε ισότητα και ομαδική βελτίωση σε όλα τα επίπεδα πρέπει να υπάρχει συνεργασία.

Ναι αλλά με τον ανταγωνισμό δημιουργήθηκαν πολλές καινοτομίες, έτσι δεν μας λέγεται ;

Αυτό δεν είναι αληθές αλλά παραποίηση μίας βασικής αλήθειας για όλες τις καινοτομίες (εποικοδομητικές και μη ) που έχουν υπάρξει στην ανθρωπότητα.

Η καινοτομία είναι αποτέλεσμα δύο βασικών συστατικών : ανάγκης και πειραματισμού . Ανάγκης είτε του ατόμου για απαντήσεις / λύσεις είτε του συνόλου για επιβίωση. Πειραματισμού για την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης από τουλάχιστον ένα και τις περισσότερες φορές πολλά περισσότερα άτομα τα οποία δοκιμάζουν διάφορες εκδοχές, μαθαίνουν τι θα πρέπει να προσέξουν, να αποφύγουν, να διορθώσουν και / ή να βελτιώσουν, το προσέχουν, το αποφεύγουν, το διορθώνουν και /ή βελτιώνουν και οδηγούνται στην καινοτομία που επηρεάζει θετικά ή αρνητικά ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο.

Ποτέ δεν βρέθηκε καινοτομία ή λύση μέσα από έναν διαγωνισμό ο οποίος στόχο είχε να εκτιμήσει, να αναδείξει και να επιβραβεύσει ένα και μόνο άτομο αλλά δεν είχε κάποια άλλη χρησιμότητα.

Ναι αλλά υπάρχουν διαγωνισμοί ευρεσιτεχνίας ή ταλέντου που αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα.

Ούτε και αυτό είναι ακριβές και η παρερμήνευση οφείλεται στην τάση που υπάρχει να μην έχουμε ακριβολογία και να χρησιμοποιούμε έναν ορισμό για πολλές παρεμφερείς αλλά κάθετα διαφορετικές έννοιες. Αυτού του είδους οι διαγωνισμοί οι οποίοι αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα δεν είναι διαγωνισμοί αλλά συναγωνισμοί. Τι εννοούμε με αυτό ;

Παρουσιάζεται σε όλους τους συμμετέχοντες ένας στόχος με συγκεκριμένες προδιαγραφές και δίνεται πλήρης ελευθερία στην μέθοδο και τον τρόπο επίτευξης του στόχου αυτού. Συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών είναι δυνατή και στους πιο επιτυχείς συναγωνισμούς γεγονός. Εάν αυτό δεν υπάρχει και αυτό το οποίο μετράμε δεν είναι η επίτευξη του στόχου αλλά το ίδιο το άτομο αξιολογητικά τότε ο διαγωνισμός είναι πραγματικά διαγωνισμός ο οποίος όπως αποδείξαμε παραπάνω ποτέ δεν αναδεικνύει καινοτομίες ή κάποιο ταλέντο είτε αντικειμενικά είτε στην πλήρη του έκφραση ( είτε το ‘ ταλέντο’ δεν είναι παρά μια συνισταμένη τρόπων εντυπωσιασμού και όχι ουσιαστικό είτε όταν υπάρχει ουσιαστικό ταλέντο αυτό καναλάρεται και περιορίζεται μέχρι που πνίγεται από τις κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις που απορρέουν από τον διαγωνισμό ) . Ας αναλογιστούμε μόνο πόσο πολύ επιτυχία ή όφελος αποκομίζεται από διαγωνισμούς όπως η Eurovision, το American Idol, ή ακόμα και από τους Ολυμπιακούς αγώνες, τα καλλιστεία ή το ποδόσφαιρο / κλπ : κανένα αντικειμενικό όφελος ή επιτυχία δεν αποκομίζεται ούτε για τους θεατές αλλά ούτε και για τους διαγωνιζόμενους αφού πάρα πολλές φορές τα υλικά οφέλη ( διότι δεν υπάρχουν άλλα ) διοχετεύονται σε ένα διαγωνιζόμενο όχι λόγω του ταλέντου ή της ικανότητας του αλλά λόγω των παραπλανητικών / περιοριστικών κριτηρίων και της υποκειμενικής γνώμης ενός ή περισσοτέρων κριτών.

Σε μελλοντικά άρθρα θα αναλύσουμε ακριβώς πώς αυτό που μπορεί να φαίνεται αντικειμενικό στην ουσία είναι υποκειμενικό και τεχνητό.

Ποιος λοιπόν επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Η πρώτη απάντηση που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο νικητής του διαγωνισμού. Σε διαγωνισμούς όπως αυτούς που αναφέραμε ο νικητής κερδίζει δόξα, φήμη, οικονομικά οφέλη, θέσεις ζηλευτές στον κοινωνικό περίγυρο, κ. α.

Είναι όμως αλήθεια ότι τα κερδίζει ;

Στην πραγματικότητα δεν κερδίζει όλα αυτά τα πράγματα επειδή δεν είναι φυσική και λογική απόρροια του επιτεύγματος του, δηλαδή αποτέλεσμα της ίδιας της πράξης η οποία αποτελεί το επίτευγμα του ( π.χ. το να τρέχεις γρήγορα δεν αποτελεί στην ουσία του αξιοποιήσιμη ικανότητα από το άτομο που την κατέχει, αυτόν τον ίδιο τον ταχύ δρομέα, με τρόπο που να εξασφαλίζει την ελευθερία, ανεξαρτησία και αυτονομία του στην σημερινή κοινωνία ) αλλά μία μη ελέγξιμη από τον διαγωνιζόμενο επιβράβευση η οποία ελέγχεται από άλλους παράγοντες και με άλλα κριτήρια τα οποία δεν έχουν να κάνουν τίποτα με την επίδοση ή το ταλέντο του νικητή ( δηλαδή ο διαγωνιζόμενος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να κατακτήσει αυτά τα οποία του δίνονται εκτός των ορίων και των προϋποθέσεων του συγκεκριμένου διαγωνισμού και μόνο, άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να επιβιώσει εάν δεν του επιτραπεί από άλλους και συνεπώς είναι για πάντα σε μία εξηρτημένη και αβέβαιη θέση την οποία μπορεί και να μην μπορέσει να κρατήσει ακόμα και εάν διατηρήσει ή και αυξήσει το επίτευγμα του εάν άλλοι δεν το θέλουν ). Κατ’ αυτό τον τρόπο ο νικητής δεν αισθάνεται την σιγουριά και την ασφάλεια του νικητή ο οποίος έχοντας κατακτήσει τον στόχο του προχωρά σε στόχους ανωτέρων αναπτυξιακών επιπέδων αλλά αισθάνεται την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια κάποιου που κάθεται σε μια ασταθή καρέκλα πάνω από μια ενεργή βόμβα καθότι του αναιρείται η νίκη και η επιτυχία του με την υποχρέωση και την πίεση που του επιβάλλεται.

Ποιος πραγματικά έχει τον έλεγχο ;

Σαφώς έχει ήδη διαφανεί ότι αυτός που έχει τον έλεγχο είναι αυτός που δεν διαγωνίζεται. Αυτός που δεν διαγωνίζεται δεν είναι αυτός που παρακολουθεί παθητικά και χωρίς να αλληλεπιδρά με παραμέτρους συγκεκριμένες και αντικειμενικές του διαγωνισμού. Αυτός δεν είναι παρά ο θεατής ο οποίος δεν μπορεί παρά μόνο να είναι δέκτης μίας καταστάσεως με την οποία είναι άσχετο αν διαφωνεί ή συμφωνεί και του οποίου η γνώμη ποτέ δεν ζητείται ως γνώμονας επηρεασμού του διαγωνισμού. Ο θεατής βλάπτεται από τον διαγωνισμό όσο και ο διαγωνιζόμενος καθότι του δίνεται το ψευδές και παραπλανητικό μήνυμα ότι δεν έχει καμμία επιρροή ή ισχύ στο περιβάλλον του ( κοινωνικό, προσωπικό, κρατικό, εργασιακό ) και τον μαθαίνει να δέχεται πλήγματα και βιασμούς της προσωπικότητας και της γνώμης του χωρίς καθόλου προσπάθεια ουσιαστικής αντίδρασης.

Ο θεατής όπως και ο διαγωνιζόμενος μαθαίνουν μέσω του διαγωνισμού να είναι ελεύθερα ανδράποδα ( καθότι πιστεύουν ότι εκείνοι διάλεξαν να κάνουν αυτό που κάνουν και να αντιδρούν όπως αντιδρούν ) και αντί για ολοκληρωμένες προσωπικότητες με πολλαπλές πτυχές περιορίζονται στο να είναι δισδιάστατες και ρηχές εκφράσεις του εαυτού τους όπως οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών.

Επίσης το ίδιο συμβαίνει και με τους κριτές του διαγωνισμού οι οποίοι είναι το ίδιο με το πανί πάνω στο οποίο πιέζουν οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών για να φανούν : ούτε εκείνοι είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως πιστεύουν τους διαγωνιζόμενους αλλά όπως κάθε ελεύθερο ανδράποδο είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως τους επιβάλλεται να κρίνουν ασχέτως της γνώμης τους ( πολλά είναι ιστορικά τα στοιχεία που σε κριτές απαγορεύτηκε να αναδείξουν κάποιον νικητή διότι για πολιτικούς, οικονομικούς, ή άλλους λόγους έπρεπε να αναδειχθεί απαραιτήτως κάποιος άλλος πιο εξυπηρετικός στην επικοινωνιακή πολιτική αυτών που πραγματικά ελέγχουν τον διαγωνισμό ) . Αλλιώς και η δική τους θέση και υπόσταση διακυβεύεται και ελέγχεται από άλλους οι οποίοι πραγματικά ελέγχουν την παράσταση.

Ποιος λοιπόν πραγματικά ελέγχει και επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Στο Θέατρο Σκιών μας αυτός είναι ο καραγκιοζοπαίχτης. Είναι αυτός που ελέγχει όλες τις φιγούρες και τεντώνει όπως θέλει το πανί αλλά δεν φαίνεται ούτε παρουσιάζεται, αλλά η φωνή του ακούγεται καμουφλαρισμένη ως η φωνή των φιγούρων που κρατάει.

Πώς μπορούμε να βρούμε ποιος είναι ο καραγκιοζοπαίχτης των διαφόρων ποικίλλων διαγωνισμών ;

Με ορισμένες πολύ απλές ερωτήσεις που θα τις πούμε την επόμενη φορά.

---

[1] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι.

[2] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι

Ποιός Επωφελείται του Εγκλήματος;

Όλες οι έννοιες οι οποίες διέπουν την ζωή μας είναι αλληλένδετες σε νόημα και σχέσεις. Το μυστικό λοιπόν στο να καταλάβουμε πραγματικά και από μόνοι μας χωρίς την ανάγκη ερμηνείας από τον κάθε ‘expert’, ο οποίος προσφέρεται να δώσει αποφθεγματικά κάποιες απαντήσεις χωρίς όμως να προσφέρει και την απελευθερωτική και πραγματικά διαφωτιστική λογική διαδικασία με την οποία έφτασε σε αυτό το απόφθεγμα, είναι να ψάξουμε με την δική μας ικανότατη λογική να βρούμε τον τρόπο σύνδεσης των εννοιών αλλά και καταστάσεων της καθημερινότητας και όχι μόνο.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Εξοπλιζόμαστε με ένα σύστημα ερωτήσεων στις οποίες δεν δεχόμαστε απαντήσεις που δεν είναι επι της ουσίας αλλά της κατηγορίας « αυτό έτσι είναι / έτσι κάνουν όλοι / κλπ, κλπ». Επίσης δεν δεχόμαστε απαντήσεις οι οποίες είναι άτοπες και εκτός θέματος και συνήθως ανήκουν στην κατηγορία « είσαι σκληρός / είσαι αναιδής / είσαι ηλίθιος / πώς τολμάς / μα είναι πράγματα αυτά / κλπ, κλπ».

Εξοπλιζόμαστε με θάρρος το οποίο σημαίνει ότι βρίσκουμε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις μας χωρίς να φοβόμαστε τι θα είναι αυτή η απάντηση ή τι θα δείξει για την κοινωνία, την οικογένεια μας, την ζωή μας, για δύο λόγους :

α) ό,τι και να είναι εφόσον αποτελεί επι της ουσίας απάντηση στην ερώτηση μας προϋπήρχε στην ζωή μας και μας επηρέαζε ούτως ή άλλως. Συνεπώς αποτελεί κάτι που δεν πρέπει να μας απειλεί ή να μας φοβίζει γιατί ήδη το αντιμετωπίζουμε και το έχουμε αποδεδειγμένα επιβιώσει και μάλιστα με τις πλέον δύσκολες συνθήκες αφού δεν το είχαμε καν υπ’ όψη μας. Συνεπώς τώρα μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε ό,τι θέλουμε σε σχέση με αυτό που μόλις συνειδητοποιήσαμε πολύ καλύτερα και με λιγότερη ενέργεια αφού ξέρουμε περί τίνος πρόκειται.

β) δεν διακυβεύεται επ’ ουδενί η αξία μας με το γεγονός ότι βλέπουμε τις επι της ουσίας απαντήσεις στις ερωτήσεις μας αλλά αντιθέτως αυξάνεται διότι επιδεικνύουμε εξελιγμένη ευφυΐα και ενήλικη σκέψη.

Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όλη αυτή η διαδικασία ΔΕΝ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ προς τον εαυτό μας και τον περίγυρο μας καθότι από την στιγμή που αναλαμβάνουμε το status του ενήλικου ατόμου όλες οι ευθύνες που άπτονται της ενηλικίωσης γίνονται δικές μας είτε τις έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι. Συνεπώς μας συμφέρει να ξέρουμε πλήρως το εύρος αλλά και τα όρια των ευθυνών και δικαιωμάτων μας ώστε να μην μπορεί κανείς να μας προσάψει ευθύνες που δεν μας ανήκουν και να μας κλέψει δικαιώματα που κατέχουμε ή δικαιώματα που ανήκουν σε αυτούς που έχουν συγκεκριμένες ευθύνες.

Δηλαδή, με την διαδικασία ανεύρεσης και καθορισμού των πραγματικών αξιών, ευθυνών, δικαιωμάτων καθώς και των καταστάσεων ( όπως πραγματικά είναι, όπως λανσάρεται ότι είναι και όπως θα έπρεπε πραγματικά να είναι ) ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΩΛΕΙΑ. Θα έλεγε κανείς ότι η διαδικασία αυτή είναι μια από τις λίγες ευκαιρίες / κελεπούρια που υπάρχουν στο στερέωμα και σαφώς υπάρχουν πολλοί που θα παλέψουν μέχρις εσχάτων με νύχια και με δόντια για να μας αποτρέψουν από το να το αποκτήσουμε και σαφώς να σταματήσουμε να είμαστε Ελεύθερα Ανδράποδα και να γίνουμε άμεσα Ελεύθεροι Άνθρωποι.

Μα ποιοί είναι τέλος πάντων αυτοί που θέλουν να είμαστε Ελεύθερα Ανδράποδα ;

Εδώ πολλοί θα περίμεναν μία πολιτικοποιημένη απάντηση . Όμως η πολιτική είναι μία πίστα στην οποία για να μπορέσουμε να παίξουμε πρέπει να έχουμε ολοκληρώσει και τελειοποιήσει την κατανόηση μας της πίστας της καθημερινής μας ζωής και των ανθρώπων με τους οποίους συμβιώνουμε και συνδιαλλασσόμαστε άμεσα. Θα δούμε ότι με μαθηματική ακρίβεια η αφηρημένη εξίσωση των διαφόρων δυνάμεων της πολιτικής υπάρχει και εφαρμόζεται επανειλημμένα και συγκεκριμένα μέσα στους κοινωνικούς κύκλους μας και την οικογένεια μας .

Τι σημαίνει αυτό ;

Σημαίνει ότι για να καταλάβουμε την πολιτική πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τις δυνάμεις και τα κίνητρα που καθοδηγούν και διαμορφώνουν την συμπεριφορά των ατόμων που αποτελούν την οικογένεια, τους φίλους, τους συγγενείς, τους γνωστούς / γείτονες / συναδέλφους.

Μόλις πραγματικά το καταλάβουμε αυτό τότε θα είμαστε σε θέση να διαβάζουμε την πολιτική σαν ακτινογραφία όπως και να διαβλέπουμε τα διάφορα διαμετρήματα και εκδόσεις των Ελευθέρων Ανδραπόδων.

Μα ποιος θέλει ένα Ελεύθερο Ανδράποδο ;

Αν έδινα άμεσα την απάντηση θα αποτελούσα και εγώ έναν expert ο οποίος δίνει την φλόγα αλλά όχι και τον αναπτήρα σε αυτούς που χρειάζονται συνεχώς φωτιά. Γι’ αυτό λοιπόν θα ξεκινήσουμε από τον αναπτήρα και θα ανάψετε εσείς τη φλόγα σας όπως αρμόζει σε Ελεύθερους Ανθρώπους.

Για να βρούμε ποιος θέλει ένα Ελεύθερο Ανδράποδο πρέπει να ρωτήσουμε την ερώτηση που μας θέτει η λογική : « ποιος επωφελείται από αυτό;»

Γιατί είναι αυτή η λογική ερώτηση;

Διότι κανένας δεν επενδύει τόση στρατηγική, ενέργεια και επιμονή σε κάτι που δεν θα του αποφέρει / αποδώσει τουλάχιστον τα τριπλά από αυτά που έχει επενδύσει. Αυτός που δεν χρειάζεται Ελεύθερο Ανδράποδο δεν ασχολείται να εξαναγκάσει κάποιον να γίνει ένα.

Ανέκαθεν κάποιος ήθελε έναν δούλο ή υποτακτικό ώστε να αναθέσει σε αυτόν όλες τις δραστηριότητες που απαιτούσαν κόπο, θάρρος, δύναμη, ευφυΐα, ικανότητα, εφευρετικότητα, αξιοσύνη και αυτός / αυτή να καπηλευθεί αυτά που ο δούλος ή υποτακτικός θα παρήγαγε.

Ένα τέτοιο άτομο είτε πιστεύει ότι υστερεί σε όλα τα παραπάνω από αυτόν που θέλει να υποδουλώσει είτε δεν θέλει να επενδύσει στις δικές του δυνάμεις για να έχει τις αντίστοιχες απολαβές τις οποίες όμως απαιτεί και σαφώς δεν θέλει σε καμμία των περιπτώσεων να καταλάβει ο δούλος τα παραπάνω και να γευτεί τις απολαβές οι οποίες θα του ανήκαν εάν ήταν Ελεύθερος Άνθρωπος.

Συνεπώς για να βρούμε ποιος επωφελείται από την ύπαρξη των Ελευθέρων Ανδραπόδων θα πρέπει να ψάξουμε στο περιβάλλον μας για να βρούμε άτομα τα οποία :

1. δηλώνουν αβάσιμη / ανυπόστατη αδυναμία και ταυτόχρονα απαιτούν την συνδρομή συγκεκριμένων άλλων
2. με την συναισθηματική τους κατάσταση επιβάλλουν την θέληση τους και εξαναγκάζουν τους άλλους να υποταχθούν με τον φόβο που τους εμπνέουν για την πιθανή επικείμενη επιδείνωση της οποιασδήποτε κατάστασης τους ( π.χ. « ωχ! Αν το μάθει ο / η ….. τι θα γίνουμε / πώς να πω κάτι τέτοιο που θα γίνει ο χαμός / που θα μείνει στον τόπο / που θα αρρωστήσει / κλπ» )
3. απειλούν με το παραμικρό ότι θα φύγουν, θα μετακομίσουν, θα εγκαταλείψουν, θα πεθάνουν, θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν, θα επικαλεσθούν τον θεό να κατακάψει / να τιμωρήσει τον περίγυρο ή συγκεκριμένο άτομο.
4. διατυμπανίζουν την σωστή τους κρίση, συμπεριφορά, ηθική, καλοσύνη, ευσέβεια, αρετή, εξυπνάδα, ικανότητα, ομορφιά, κ.ά. ακόμα και αν αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο δεν ισχύει και σε περίπτωση που κάποιος τους το υποδείξει επιδίδονται σε επικών διαστάσεων επιθέσεις και υστερικές / μανιακές συμπεριφορές οι οποίες εκφοβίζουν και εξαναγκάζουν τους άλλους να λένε : « άστον αυτός / αυτή έτσι είναι μη του δίνεις σημασία / πρέπει να τον ανεχθείς / κλπ» .
5. διατυμπανίζουν την τεράστια ικανότητα τους και την τεράστια ταυτόχρονα ατυχία τους που οι καταστάσεις / η τύχη / ο Θεός εμπόδισε / απαγόρεψε την κοινωνική / οικογενειακή / επαγγελματική / προσωπική τους επιτυχία ενώ ταυτόχρονα κατηγορούν, φθονούν και απορρίπτουν άλλους ανθρώπους λέγοντας ότι σε σύγκριση με την δική τους αξία δεν τους αξίζει αυτό που έχουν. Με αυτό επιβάλλονται στα άτομα για τα οποία « έχουν θυσιαστεί / γίνονται χαλί / τα υπεραγαπούν / κλπ» και δεν ανέχονται επί της ουσίας αντιρρήσεις με την κατηγορία « είσαι αχάριστος /η» .
6. επίσης φέρονται πολύ εγκάρδια σε όλους αυτούς που φθονούν όταν αυτοί είναι μπροστά και γενικώς είναι πολύ αποφθεγματικοί και απόλυτοι σε ό,τι αφορά τον περίγυρο τους εξαιρώντας τον εαυτό τους με την εξής φράση :

« άλλο εγώ / τι σχέση έχω εγώ» και επίσης προσθέτοντας κάποια εμφανή ή

υποδόρια επίκριση προς την ευφυΐα και την ηθικότητα του ατόμου που πολύ

ευφυώς υπέδειξε την χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών .

Με αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές κοιτάξτε στον περίγυρο σας χωρίς φόβο και δείτε ποιος επωφελείται του εγκλήματος.

Μην φοβηθείτε αν βρείτε επωφελούμενους πολύ κοντά σας και σίγουρα μη φοβηθείτε αν υποψιαστείτε ότι μπορεί κάποιο από τα παραπάνω γνωρίσματα να σας περιγράφει. Και μόνο το γεγονός ότι το υποψιάζεστε ή το βλέπετε στους γύρω σας σας παρουσιάζει μία επιλογή εκεί που δεν υπήρχε καμμία :

Πώς να αντιμετωπίσω και να ελέγχω τις καταστάσεις που με επηρεάζουν ενσυνείδητα και κατόπιν δικής μου επιλογής του να είμαι Ελεύθερος /η ή όχι ;

Θέμα το οποίο θα εξετάσουμε στο επόμενο άρθρο.

Απορίες, σχόλια και ανάγκη για επικοινωνία είναι ευπρόσδεκτα.

Ελεύθερο Ανδράποδο

Το παρόν blog δημιουργήθηκε και θα υπάρχει ως ένα σαφές και ξεκάθαρο ντοκουμέντο μαζί με επιστημονική ανάλυση επι των καταστάσεων και δυνάμεων οι οποίες δημιουργούν στον μέσο άνθρωπο το εξής οξύμωρο από άποψη προσωπικής ταυτότητας και συμπεριφοράς :

Στην μοντέρνα κοινωνία, ιδίως στις ευρωπαϊκές και δυτικές κοινωνίες ο πολίτης ειδικά και ο άνθρωπος γενικά είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΝΔΡΑΠΟΔΟ.

Τι σημαίνει αυτό και προς ποιόν εμπεριέχει μομφή ;

Η μομφή ( και συνεπώς και η ευθύνη ) απευθύνεται σε πολύ περισσότερους παράγοντες από ό,τι διαφαίνεται και ΔΕΝ είναι αποκλειστικά και μόνο ευθύνη του ίδιου του πολίτη και ανθρώπου όπως γενικά διδάσκεται από την αρχή της κοινωνικοποίησης του ατόμου.

Αόρατες αλλά πολύ ισχυρές δυνάμεις χειρισμού σε προσωπικό, διαπροσωπικό και κοινωνικό επίπεδο δημιουργούν ένα αδιαπέραστο γκρί τοπίο στο οποίο όλοι φταίνε άρα κανείς.

Αλλά πρίν αναλύσουμε την απόδοση ευθυνών και την συστηματική θόλωση της αντιλήψεως κάθε ευσυνείδητου ατόμου σχετικά με την διαδικασία δράσης – αντίδρασης που διέπει την καθημερινή μας ζωή πρέπει να ορίσουμε τι είναι πραγματικά το Ελεύθερο Ανδράποδο.

Ο ορισμός του ελεύθερου ανθρώπου είναι ως εξής : «

α) ο απηλλαγμένος παντός εξαναγκασμού, πιέσεως, περιορισμού ή εμποδίου, ανεξάρτητος .

β) ο μη υπόδουλος εθνικώς ή πολιτικώς, μη υποτελής.

γ) ο ανεμπόδιστος, άφοβος και ανεπηρέαστος άνθρωπος.

δ) ο έχων ελευθερίαν δράσεως ο έχων αδεσμεύτους τας χείρας, ο έχων ελευθέρας τας χείρας, ο μη έχων δεσμά. » [1]

Αντίθετα ο ορισμός του ανδραπόδου είναι ως εξής :

«

α) δούλος ( άνθρωπος στερηθείς της προσωπικής του ελευθερίας, ο μη έχων ανεξαρτησίαν, ο υποτεταγμένος είς τι πάθος ), δουλοπρεπής

β) υπηρέτης, υποτελής. » [2]

Πώς λοιπόν ορίζεται το Ελεύθερο Ανδράποδο ;

Ορίζεται ως ο άνθρωπος ο οποίος θεωρητικά είναι ελεύθερος να πράξει κατά βούληση και να σκεφτεί χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς τι θέλει να είναι και πώς θέλει να συμπεριφέρεται. Αυτός ο άνθρωπος πραγματικά πιστεύει ότι όντως είναι ελεύθερος και πράττει κατά βούληση και σκέφτεται χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς αλλά μέσα στα πλαίσια της « λογικής» .

Το Ελεύθερο Ανδράποδο πολλές φορές αναχαιτίζεται από παραινέσεις και εκβιασμούς του τύπου :

« αυτό δεν είναι λογικό»,

« αυτό δεν γίνεται»,

« τι θα πεί ο κόσμος»,

« πώς θα το πάρει ο________»,

« σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου»,

« είσαι σκληρός»,

« δεν θα πεις εσύ / υποδείξεις εσύ πώς είναι το σωστό»,

« χρειάζεσαι ποιμένα / αρχηγό / ηγέτη»,

« δεν μπορείς να αποφασίσεις για τον εαυτό σου»,

« κανείς δεν θα σου δώσει σημασία ακόμα και αν τολμήσεις να μιλήσεις»,

« άσε να το κάνει κάποιος άλλος»,

« έτσι κάνουν όλοι / αυτό έτσι γίνεται / είναι / αυτό δεν αλλάζει»,

κλπ.

Όταν λοιπόν φτάνει στα όρια της αποδεκτής ελεύθερης συμπεριφοράς μπαίνουνε οι αλυσίδες του κοινωνικού εκβιασμού και φεύγει η «ελευθερία» και μένει το ανδράποδο το οποίο υπακούει σε κανόνες και διαταγές λόγω του φόβου και του συναισθηματικού αλλά και ουσιαστικού εκβιασμού που του γίνεται.

Στην κοινωνία μας τα Ελεύθερα Ανδράποδα είναι τόσο ελεύθερα όσο και τα ψάρια σε ένα ενυδρείο με τεχνητό φόντο του ωκεανού : μπορούν να παν οπουδήποτε μέσα από τα γυάλινα όρια και μπορούν να δουν τον εικονικό ωκεανό αλλά δεν τους επιτρέπεται ποτέ να τον βιώσουν…

… ποτέ ; όχι ποτέ. Μια μικρή ομάδα από Ελεύθερα Ανδράποδα έχουν κατορθώσει να ξεφύγουν από το ενυδρείο τους, να γίνουν Ελεύθεροι Άνθρωποι και από τότε συνεχίζουν και αντιστέκονται στις προσπάθειες να τους αναγκάσουν να επιστρέψουν « στην θέση τους».

Η διαδικασία είναι απλή αλλά όχι εύκολη, εκτός εάν είμαστε αποφασισμένοι να την ακολουθήσουμε. Σε αυτήν την περίπτωση είναι όχι μόνο απλή, ξεκάθαρη και βατή αλλά και πολύ συναρπαστική.

Και πώς κάνουμε το πρώτο βήμα ;

Πρίν κάνουμε ο,τιδήποτε και αποφασίσουμε ο,τιδήποτε μαθαίνουμε ποιο είναι το πραγματικό τοπίο και οι πραγματικές συνθήκες στις οποίες ζούμε καθημερινά.

Βλέπουμε ποιος ευθύνεται για τι.

Συνειδητοποιούμε την πραγματική δύναμη που όλοι ανεξαιρέτως έχουμε και εξασκούμε καθημερινά. Απλώς σκεφτείτε ως απόδειξη ότι κανένας δεν ασχολείται ή ενδιαφέρεται να ελέγξει, επηρεάσει και υποδουλώσει ένα ασθενές και γενικά αδύναμο όν. Αντιθέτως, ένας καλός δούλος / υπάλληλος / υφιστάμενος / υπήκοος πρέπει να είναι τετράγερος και πολλών και ιδιαιτέρων ικανοτήτων για να είναι χρήσιμος ενώ οι ασθενείς και αδύναμοι εκτελούνται ή αφήνονται να πεθάνουν καθότι είναι άχρηστοι.

Σε ποιόν ;

Αυτό είναι κάτι που θα αρχίσουμε να το εξερευνούμε στο επόμενο άρθρο.

Σας έχει ποτέ δοθεί αυτή η αίσθηση ; Στείλτε μου e-mail με την περιγραφή του συναισθήματος και της κατάστασης που το προκάλεσε και θα το αναλύσουμε είτε εδώ είτε κατ’ ιδίαν εάν προτιμάτε.

---

[1] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι.

[2] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι.