Κλέφτες

Όταν αναφερόμαστε στην έννοια της κλοπής και του κλέφτη μας έρχεται στο μυαλό η κλασική εικόνα ενός διαρρήκτη, ενός ληστή σε ένα δρόμο και γενικά απλοί παραβιαστές του ποινικού δικαίου και μόνο.

Εάν χτυπήσει ένας διαρρήκτης ένα σπίτι ή ένας ληστής ανθρώπους το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό για εκείνους όχι μόνο από οικονομική άποψη αλλά και από ψυχολογική με επιπτώσεις που είναι ισχυρές και πιθανότατα χρόνιες εάν τα πληγέντα άτομα δεν είναι σε θέση να λάβουν βοήθεια εν ευθέτω χρόνω. Αυτοί λοιπόν οι εγκληματίες του ποινικού δικαίου πολύ σωστά διώκονται και τιμωρούνται από τον νόμο σε περίπτωση που υπάρξουν επαρκείς συνθήκες ώστε να πιαστούν. Δυστυχώς πάρα πολλές φορές παραμένουν ελεύθεροι και ατιμώρητοι είτε από αδυναμία της αστυνομίας να τους εντοπίσει είτε από άλλους παράγοντες οι οποίοι κάνουν την αστυνομία να φαίνεται αδύναμη ή ανίκανη ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι.

Εάν τώρα χρησιμοποιήσουμε την λογική της μπάμπουσκας για να εξερευνήσουμε την ύπαρξη του μοντέλου της κλοπής, των κλεφτών και της αστυνομίας σε σχέση με εκείνους σε ένα ευρύτερο επίπεδο από αυτό του μεμονωμένου ατόμου τι θα βρούμε ;

Θα βρούμε ακριβώς την ίδια κατάσταση που επικρατεί με τους ληστές και τους διαρρήκτες στο ατομικό επίπεδο σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνικής ζωής και κλίμακας.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Η έννοια της κλοπής σε κάθε περίπτωση περιλαμβάνει την βίαια αφαίρεση ή υπεξαίρεση περιουσίας υλικής ή πνευματικής η οποία αποδεδειγμένα ανήκει σε άλλη ομάδα ή άτομο από αυτό που την αφαιρεί. Αυτό συμβαίνει καθημερινά σχεδόν παντού :

1. στις δημόσιες υπηρεσίες :

Το πρώτο που υπεξαιρείται σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία είναι η ψυχική ηρεμία του πολίτη. Αυτό συμβαίνει διότι αντί να υπάρχει σεβασμός προς αυτόν και συνειδητή προσπάθεια να τον ικανοποιήσει ο δημόσιος υπάλληλος με την σωστή εξυπηρέτηση του, ακριβώς όπως όλοι οι υπάλληλοι κάνουν προς τους εργοδότες τους, οι ρόλοι είναι ανεστραμμένοι. Ο πολίτης φέρεται ως υποτελής και φοβάται να μην θυμώσει τον υπάλληλο.

Αυτό συμβαίνει διότι δεν υπάρχει αστυνόμευση στον τομέα αυτό που λαμβάνει χώρα αυτού του είδους η κλοπή. Αντιθέτως, αυτού του είδους η κλοπή προωθείται, επειδή δεν δίνεται δυνατότητα ουσιαστική που ο πολίτης να την γνωρίζει και να την έχει συνειδητοποιήσει ώστε να υπάρχει δυνατότητα ο δημόσιος υπάλληλος που διαπράττει την κλοπή της ηρεμίας και της αίσθησης αξιοπρέπειας του ατόμου να απολύεται δια παντός ή να πληρώνει αποζημίωση όπως συμβαίνει στις ιδιωτικές επιχειρήσεις πολύ πιο συχνά.

Το δεύτερο που κλέβεται από τον πολίτη σε μία δημόσια υπηρεσία είναι η δυνατότητα ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων στο κατά πόσον εκτελούν σωστά την δουλειά τους. Ο πολίτης πρέπει να πολεμήσει ενάντια στους υπαλλήλους που ο ίδιος χρηματοδοτεί μέσω της φορολογίας για να εκτελούν διαδικαστικές εργασίες για να πληροφορηθεί αυτά τα οποία έχει δικαίωμα και υποχρέωση να γνωρίζει ώστε να μην βρίσκεται ούτε αυτός ούτε οι υπάλληλοι εκτός νόμου.

Το τρίτο που κλέβεται από τον πολίτη είναι περιουσία με ποικίλους τρόπους από επιβολή προστίμων απορρεόντων από την κατάσταση που μόλις περιγράψαμε ή από παράνομες ή καταχρηστικές πράξεις και αποφάσεις μέχρι την έλλειψη αποζημίωσης ή την κατακράτηση χρημάτων στην περίπτωση λάθους της υπηρεσίας εις βάρος του πολίτη.

Το τέταρτο το οποίο κλέβεται από τον πολίτη είναι πολύτιμος χρόνος ο οποίος κατασπαταλείται σε καθυστερήσεις, ουρές και συλλογή πιστοποιητικών συχνά ανούσιων και ο οποίος κανονικά θα επενδυόταν στην παραγωγή χρήματος ή στην ξεκούραση ή σε πνευματική καλλιέργεια. Αυτό συνιστά διαφυγόντα κέρδη σε κάθε πολίτη για τα οποία ποτέ δεν αποζημιώνεται.

2. στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ( ΜΜΕ ) :

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από μηνύματα μέσω εκπομπών και διαφημίσεων οι οποίες υπεξαιρούν και κλέβουν αυτοεκτίμηση, προσωπική και εθνική υπερηφάνεια, αίσθηση κατανόησης και ελέγχου καθώς και την αίσθηση ότι έχουμε δυνατότητα να ελέγχουμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Η αυτοεκτίμηση κλέβεται μέσω παραδειγμάτων και αυθαιρέτων ορισμών του τι είναι ή μπορεί να είναι αρεστό, αποδεκτό, επιτυχημένο ή φυσιολογικό. Οι διαφημίσεις προβάλλουν κοινωνικά και ατομικά μοντέλα τα οποία είτε είναι εξωπραγματικά είτε είναι στην πραγματικότητα άκρως βλαβερά ως θεμιτά, επιθυμητά ή και απαιτητά από το κοινωνικό σύνολο ώστε να μπορέσει το άτομο να υπάρξει. Αφού τα μοντέλα αυτά δεν μπορούν να επιτευχθούν με τον τρόπο που παρουσιάζονται ή και καθόλου το άτομο χάνει την αυτοεκτίμηση του ως de facto αποτυχημένο και έκπτωτο ή περιθωριακό άσχετα εάν στην πραγματικότητα αυτό δεν ισχύει.

Οι εκπομπές κλέβουν την αυτοεκτίμηση όχι μόνο του ατόμου αλλά και ολόκληρων κοινωνικών ομάδων ( όπως γυναίκες, γονείς, εκπαιδευτικούς, αθλητές, αστυνομικοί, γιατροί, κ.ά ) καθώς και του έθνους με ρεπορτάζ ή παρουσιάσεις και συζητήσεις στις οποίες το σύνολο υπό επίθεση παρουσιάζεται αβάσιμα και καταχρηστικά ως χείριστο σε σύγκριση με μία αφηρημένη αντίστοιχη έννοια, ακαλλιέργητο, αμόρφωτο, αδιόρθωτο, γελοίο, οπισθοδρομικό, φανατισμένο και / ή ανήθικο. Π.χ. τα παιδιά της Ελλάδος επανειλημμένα παρουσιάζονται ως τα πιο παχύσαρκα χωρίς να δίνονται αποδείξεις ότι οι έρευνες αυτές που το ισχυρίζονται αυτό είναι μεθοδολογικά και επιστημονικά σωστές εάν φυσικά υπάρχουν. Αυτό προκαλεί αίσθηση ντροπής στους ενήλικους εθνικά ( αφού είναι τα παιδιά της Ελλάδας ) και ως γονείς ( αφού τα παιδιά τους έχουν γίνει αποκρουστικά και απαράδεκτα ως παχύσαρκα υπό την επίβλεψη τους : στις έρευνες αυτές η παχυσαρκία παρουσιάζεται ως κοινωνικό όνειδος άσχετα με τις παραινέσεις του ‘ κοινωνικά σωστού’ και της ‘ διαφορετικότητας’ σύμφωνα με την οποία αυτό δεν θα έπρεπε να παρουσιάζεται έτσι ). Επίσης, η παχυσαρκία ως έννοια συγκριτική παραμένει απροσδιόριστη όπως και ο τρόπος της έρευνας να κρίνει ποιός είναι ο παχύσαρκος και πώς επιστημονικά δικαιολογεί αυτή την τεράστια γενίκευση σε ένα ολόκληρο πληθυσμό.

Με τον ίδιο τρόπο κλέβεται η αίσθηση της υπερηφάνειας και της δύναμης αφού διδάσκεται σε επίπεδο πλύσεως εγκεφάλου από τα ΜΜΕ ότι ο πολίτης είναι μειωμένης ευφυΐας, ανίκανος κριτικής σκέψης, εθνικιστής, σκληρός, άξεστος και συμφεροντολόγος και προπαντός αδύναμος και ανίσχυρος.

3. σε επίπεδο κυβερνητικό :

Από τον Έλληνα αλλά και κάθε πολίτη κλέβεται εθνική περιουσία, ατομική περιουσία, πολιτιστική περιουσία καθώς και παντός είδους πνευματικής περιουσίας και φυσικά της ενέργειας που απαιτείται για την απόκτηση και διατήρηση των περιουσιών αυτών και άλλων επιτευγμάτων που υπονομεύονται και δεν αναγνωρίζονται.

Οικονομική δύναμη κλέβεται συστηματικά από το 1983 με τις συνεχείς υποτιμήσεις και διολισθήσεις του νομίσματος μέσω των οποίων μειωνόταν αυθαιρέτως και παρανόμως η αγοραστική δυνατότητα του πολίτη, γεγονός που αποτελεί κλοπή και υπεξαίρεση του κόπου και της δύναμης που δίκαια και τίμια κάθε άνθρωπος είχε κερδίσει. Το φαινόμενο γίνεται όλο και πιο έντονο και η κλοπή όλο και πιο εξόφθαλμη με τεχνητές χρηματιστηριακές κρίσεις, πετρελαιακούς συναγερμούς και απειλές πολέμου σε διεθνές ή τοπικό επίπεδο. Έξαρση έχει σημειωθεί από την εποχή της εγκαθίδρυσης του ευρώ μέσω του οποίου εκλάπηκε πλέον του 50% της οικονομικής και αγοραστικής δύναμης των πολιτών ( από τις πλέον δόλιες υπεξαιρέσεις με την συμβολή του κράτους, των επιστημόνων και των ΜΜΕ για την ασφυκτική προπαγάνδα που διέταζε τους πολίτες να δεχθούν το ευρώ με την υπόσχεση μελλοντικής ευημερίας, πλούτου και εξασφάλισης ένεκα και λόγω αυτού ).
Συνεχίζεται με τον πληθωρισμό και την ακρίβεια σε επίπεδο όχι πλέον ληστρικό αλλά πειρατικό.

Εθνική περιουσία στην μορφή δημοσίων επιχειρήσεων, ασφαλιστικών ταμείων αλλά και εδαφών και υπεδάφους υπεξαιρείται και κλέβεται άτυπα και υποδορίως μέσω της εισαγωγής των δημοσίων επιχειρήσεων στο χρηματιστήριο ή την αποκρατικοποίηση τους, την συγχώνευση ασφαλιστικών ταμείων με αποτέλεσμα την κλοπή των αποθεματικών τους, καθώς και την εκποίηση εδαφών και υπεδάφους σε επιχειρηματίες ( με την μορφή λιμανιών, δρόμων, ορυχείων, φυσικού πλούτου, αεροδρομίων, κλπ ).

Πολιτιστική και ιστορική περιουσία χάνεται με την αυθαίρετη στρέβλωση της ιστορίας ενάντια σε ιστορικά και ανθρωπολογικά τεκμήρια καθώς και στην υποχώρηση επίσημα ή ανεπίσημα εμπρός σε αυθαίρετες διεκδικήσεις άλλων εθνικών ομάδων καθώς και στην επιβολή κουλτούρας η οποία δεν έχει καμμία εθνική ταυτότητα πέραν του όρου ‘ παγκοσμιοποίηση’. Αυτό είναι άκρως βλαβερό για όλους τους λαούς ανεξαιρέτως καθότι κλέβει δικλείδες ασφαλείας για την επιβίωση και εξέλιξη του κάθε λαού που αναπτύχθηκαν με βάση τα κοινωνικοπολιτικά και γεωλογικά δεδομένα της περιοχής του και για την εξασφάλιση της συνοχής του σε ένα πλαίσιο λογικής και ελέγχου στο οποίο ο πολίτης μπορούσε να ελιχθεί και να εξελιχθεί ( όπως ιστορικά αποδεικνύεται από όλα τα φιλελεύθερα κινήματα τα οποία ανεξάρτητα παρουσιάστηκαν σε όλα τα κράτη κατά καιρούς και επανειλημμένα ) γεγονός που τώρα είναι αδύνατο αφού ο κάθε πολίτης αισθάνεται ξένος και αλλοτριωμένος στον τόπο του.

Εάν πάμε σε ακόμα μεγαλύτερη μπάμπουσκα θα δούμε ότι ακριβώς τα ίδια ισχύουν και σε διεθνές επίπεδο όσον αφορά τη κλοπή και υπεξαίρεση που λαμβάνει χώρα σε βάρος των λαών και των ατόμων.

Δεν υπάρχει αστυνόμευση ; καθόλου ;

Αστυνόμευση θεωρητικά υπάρχει αλλά σαφώς δεν εφαρμόζεται στην σωστή της μορφή ( δηλαδή, να προλαμβάνει ή να κυνηγάει τους ληστές για προστασία των δικαιούχων ) αλλά αντίστροφα όπως περιγράψαμε την σχέση δημοσίου υπαλλήλου – πολίτη : οι λαοί και οι πολίτες εκφοβίζονται και παραπληροφορούνται για τις δυνατότητες ελέγχου που κατέχουν και οι ληστές προστατεύονται. Αυτό όμως δεν θα μπορέσει να συνεχιστεί και το έγκλημα περιορίζεται αισθητά όταν ο δικαιούχος ( πολίτης ή ο λαός ) αποφασίζει να μην εκφοβίζεται και να χρησιμοποιεί την δύναμη που κατέχει ανά πάσα στιγμή, η οποία δολίως και επίτηδες λανθασμένα διοχετεύεται σε πορείες ή βίαιες εκφράσεις.

Μα πώς μπορώ να έχω οποιαδήποτε ισχύ αν δεν κατεβώ στους δρόμους ή δεν πάρω τα όπλα ;

Αυτό ακριβώς θα εξερευνήσουμε και θα απαντήσουμε στο επόμενο άρθρο.

Ένα Επίκαιρο Παράδειγμα

Έχοντας θέσει τις πρώτες βασικές αρχές σύμφωνα με τις οποίες άτομα και ομάδες από τις πιο μικρές ( οικογένεια ) μέχρι τις πιο μεγάλες ( ομοσπονδίες κρατών ) λειτουργούν για να δημιουργήσουν ελεύθερα ανδράποδα και τους αφέντες – ελεύθερα ανδράποδα οι οποίοι τους κατευθύνουν, έχει φτάσει η ώρα να παραθέσουμε ένα χειροπιαστό παράδειγμα όπου είναι εμφανής η προσπάθεια χειραγώγησης και εξανδραποδισμού με τις στρατηγικές που μέχρι τώρα έχουμε εξετάσει.

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να διαλέξω μία περίπτωση οικογενειακής χειραγώγησης ή εργασιακής χειραγώγησης από τις μύριες που έχω συναντήσει και βοηθήσει άτομα να υπερπηδήσουν και υπερνικήσουν αλλά κάτι τέτοιο δεν θα μου επέτρεπε να επικοινωνήσω την σοβαρότητα αυτών που πρόκειται τώρα να δούμε στην πράξη αν άφηνα την δυνατότητα σε κάποιον να πει ‘ αυτό δεν συμβαίνει σε μένα / δεν μπορεί να συμβεί σε μένα’. Για αυτό τον λόγο λοιπόν διάλεξα ένα παράδειγμα το οποίο είναι εν εξελίξει και το οποίο όλοι μας βιώνουμε καθημερινά μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης : απευθυνόμενη στην ομάδα που ονομάζεται ‘ Έλληνες’ ή ‘ Ελληνικό Έθνος’ θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα μεγίστης χειραγώγησης και ψυχολογικού εκβιασμού το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ( νυν F Y R O M ).

Γιατί αυτό το θέμα είναι σχετικό με την συζήτηση μας περί Ελευθέρων Ανδραπόδων και προσπαθειών επιβολής μίας μεριάς επί της άλλης ;

Είναι πάρα πολύ σχετικό διότι εδώ μας παρουσιάζεται μία κλασική περίπτωση εκβιασμού για να αποδεχθούμε και να επικυρώσουμε μία ανυπόστατη θέση η οποία είναι διάτρητη από επιστημονικής, πολιτικής και λογικής απόψεως, απεμπολίζοντας την κριτική μας σκέψη, τα δικαιώματα μας, την ελεύθερη βούληση μας και την ίδια μας την υπόσταση ως Έθνος και προσωπικότητες. Ακριβώς αυτό είναι που ένα Ελεύθερο ανδράποδο καλείται να πράξει.

Πώς το στοιχειοθετούμε αυτό ;

Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό του Ελευθέρου Ανδραπόδου όπως τον είχαμε πεί στο πρώτο μας άρθρο :
‘ Ορίζεται ως ο άνθρωπος ο οποίος θεωρητικά είναι ελεύθερος να πράξει κατά βούληση και να σκεφτεί χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς τι θέλει να είναι και πώς θέλει να συμπεριφέρεται. Αυτός ο άνθρωπος πραγματικά πιστεύει ότι όντως είναι ελεύθερος και πράττει κατά βούληση και σκέφτεται χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς αλλά μέσα στα πλαίσια της « λογικής» .’

Μας λέγεται θεωρητικά ότι είμαστε ως Έλληνες ελεύθεροι να σκεφτούμε χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς τι θέλουμε σε σχέση με την ονομασία των Σκοπίων και επιπλέον ότι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε και να εκφραστούμε όπως θέλουμε για το θέμα αυτό.

‘Το Ελεύθερο Ανδράποδο πολλές φορές αναχαιτίζεται από παραινέσεις και εκβιασμούς του τύπου :
όμως με μεγάλη σπουδή και πίεση σχεδόν σε βαθμό υστερίας μας λέγεται να :

« αυτό δεν είναι λογικό»,
λογικευτούμε σχετικά με τις ‘ακραίες’ μας απαιτήσεις, να μην μας προσβάλλουν εθνικά και κρατικά με την δημιουργία μίας ονομασίας η οποία άνευ αμφιβολιών υπονοεί ότι εμείς είμαστε κατακτητές ενός λαού φάντασμα ο οποίος στενάζει υπό Ελληνικό ζυγό ασχέτως βεβαίως της ιστορίας και ιστορικών καταγραφών που αποδεικνύουν πέρα πάσης υποψίας ότι εντός των συνόρων μας υπάρχουν Έλληνες και πλήρως ελληνικά τοπωνύμια τα οποία ποτίστηκαν με Ελληνικό αίμα που ανετράφηκε στα εδάφη αυτά ώστε να υπάρχει τώρα η δυνατότητα να φιλοξενούνται στα εδάφη μας άλλες ομάδες που αλλού δεν έχουν βρεί ανεκτικότητα όπως η Ελληνική.


« αυτό δεν γίνεται»,
επανειλημμένως επαναλαμβάνεται χωρίς όμως καμμία αιτιολόγηση ότι είναι αδύνατον να δοθεί ονομασία χωρίς αιχμές σε ένα κρατίδιο το οποίο είναι δημιουργία τεχνητή αποτελούμενη από αμφιβόλου συμβιωσιμότητος εθνικών ομάδων. Η μόνη απάντηση που δίνεται από τα Μ Μ Ε είναι σιωπή μετά καγχασμών που λειτουργούν ίσως στην φίμωση ενός λαού αλλά δεν αποτελεί επιχείρημα.

« τι θα πεί ο κόσμος»,
μας εκφοβίζουν ότι οι εταίροι μας / παγκόσμια κοινή γνώμη θα μας χαρακτηρίσει ‘άγριους’, ‘ρατσιστές’, ‘εθνικιστές’, ‘φανατικούς’, ‘με μικρότητες’, κλπ. Σαφέστατα κάτι τέτοιο δεν λέγεται καθ’ όλου για τις πράξεις των Σκοπιανών ούτε βεβαίως αναφέρεται ότι σε περιπτώσεις αντιπαραθέσεων η σιωπή ή η αποχή ή η απουσία απαντήσεως αποτελεί παραδοχή και συναίνεση των ισχυρισμών του αντιπάλου ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΟΣ.

« πώς θα το πάρει ο________»,
« σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου»,
« είσαι σκληρός»,
μας εξηγείται συνεχώς ότι υπάρχουν μία ή δύο γενιές αντιπάλων οι οποίοι έχουν μεγαλώσει και γαλουχηθεί επί των ψευδών που όλοι μας πιέζουν να αποδεχθούμε ως αληθή. Μας λέγεται ότι πρέπει να το κάνουμε διότι αυτή είναι η πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων και είναι απάνθρωπο να υπερασπιστούμε την αλήθεια και να πληγώσουμε τα συναισθήματα τους. Φυσικά αν δεν το κάνουμε αυτό είμαστε ‘σκληροί’, ‘μάγκες των Βαλκανίων’, ‘τρομοκράτες’, ‘φασίστες’, ‘εγωιστές’, ‘φαντασμένοι’, ‘υπερόπτες’, κλπ.
Όμως μέχρι στιγμής αντικειμενικά αυτού του είδους η συμπεριφορά παρατηρείται στους αντιπάλους και σε διαφόρους εταίρους.

« δεν θα πεις εσύ / υποδείξεις εσύ πώς είναι το σωστό»,
μας λέγεται ότι είμαστε ανίκανοι να δείξουμε ότι τα λεγόμενα και οι ισχυρισμοί των αντιπάλων είναι ανυπόστατοι, ψευδείς και άκρως δόλιοι με υστεροβουλία και δευτερεύοντες στόχους διότι δεν μπορούμε ( για άγνωστους λόγους ) να υποδείξουμε με ιστορικές, ανθρωπολογικές, γλωσσολογικές, κοινωνικοπολιτικές αποδείξεις του λόγου το αληθές μόνο και μόνο επειδή είμαστε Έλληνες και αν το κάνουμε θα είμαστε σκληροί, θα σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τα στοιχεία μας θα θεωρηθούν εκ προοιμίου ψευδή ή χαλκευμένα. Επίσης μας απειλούν ότι ο λόγος μας δεν πρόκειται να ληφθεί υπόψη παρά μόνο ως πράξη εχθρική και φιλοπόλεμη.


« δεν μπορείς να αποφασίσεις για τον εαυτό σου»,
μας αρνούνται οποιαδήποτε άμεσα λαϊκή έκφραση από συλλαλητήριο έως δημοψήφισμα έως ακόμα και συναυλία ή άλλου είδους εκδηλώσεις οι οποίες με την άκρως ειρηνική και ξεκάθαρη σφραγίδα του πραγματικού Έλληνα, όπως είχε δειχθεί στην τρομερή επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1941 όπου οι Γερμανοί κατακτητές υπέκυψαν στην αυθόρμητη, ειρηνική και άοπλη παρέλαση και πορεία των Ελλήνων αφού βέβαια πρώτα την έβαψαν στο αίμα, λέγοντας ότι αρμόδιοι είναι μόνο οι πολιτικοί, δηλαδή οι εκλεγμένοι διαδικαστικοί υπάλληλοι και εντολοδόχοι μας.

« κανείς δεν θα σου δώσει σημασία ακόμα και αν τολμήσεις να μιλήσεις»,
επανειλημμένως μας λέγεται ότι οι θέσεις μας δεν μπορούν να εισακουστούν και ότι επιπλέον αποτελούμε σημείο μεγάλης ενοχλήσεως εάν τολμήσουμε να τραβήξουμε την προσοχή από το προπέτασμα και την προπαγάνδα στην ουσία και την τεκμηριωμένη απόδειξη.
Είναι βέβαια περίεργο που όλοι ασθμαίνοντας παρακαλούν το Έθνος μας και τα πραγματικά μέλη του να μην υψώσουν την φωνή τους ή καν να αρνηθούν αυτά που τους καταμαρτυρούνται και απαιτούνται αυθαιρέτως εάν όντως ίσχυε το γεγονός ότι θα περνούσαμε τόσο απαρατήρητοι.
Επίσης υποτονίζεται πλήρως ότι όποτε τολμούσαμε να μιλήσουμε σε πείσμα όλων εκείνων που μας εκβίαζαν ή μας απειλούσαν να μείνουμε σιωπηλοί όχι μόνο ακουγόμασταν και μας προσέχανε αλλά αναγκάζονταν να μας ακούσουν, να συμμορφωθούν και σαφώς να σπεύσουν προπαγανδιστικά να ισχυριστούν ότι η πρωτοβουλία δεν ανήκε στους Έλληνες αλλά σε τρίτους.

« έτσι κάνουν όλοι / αυτό έτσι γίνεται / είναι / αυτό δεν αλλάζει»,
κλπ.’
με περισσό φόβο γραμμένο στα βλέμματα τους, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και άλλα άτομα συχνά εμφανιζόμενα στα τηλεοπτικά παράθυρα μηρυκάζουν και επαναλαμβάνουν ακριβώς και με τις ίδιες λέξεις τον άνευ αντικειμένου και σχετικότητος συναισθηματικό εκβιασμό ‘ πολλές χώρες το έχουν αναγνωρίσει με το όνομα αυτό αν δεν ακολουθήσουμε θα είμαστε μόνοι μας’ αφήνοντας αιωρούμενη την φράση που αρμόζει σε υστερική γερόντισσα ‘ …. και τι θα γίνουμε !’

Δεν όμως λένε ευθαρσώς σε τι συνίσταται η απειλή, αποσιωπούν το δικαίωμα μας να εμμένουμε σε θέσεις αληθείς και αντικειμενικές, αφήνουν υποψίες σαν σκιές να απειλούν τον κόσμο ο οποίος έχει το κουράγιο να σταθεί μόνος ενάντια σε μία στρατιά στην οποία υποκλίθηκαν χώρες πολύ μεγαλύτερες και με πολύ καλύτερο εξοπλισμό χωρίς κανένα εχέγγυο επιβίωσης ή νίκης. Προσπαθούν να μας πείσουν όπως με την περίπτωση της Κύπρου το 1974 και των Ιμίων το 1996 ότι δεν έχουμε δύναμη, στρατό και κουράγιο να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και ότι είμαστε αδύναμοι.

Όταν αυτό πλέον δεν πιάνει διότι ο Έλληνας ο οποίος είναι πραγματικός προς την εθνική του ταυτότητα αναφέρεται σε αυτήν και δεν δέχεται τα παραπάνω η επίθεση αλλάζει και εστιάζει σε αυτήν ακριβώς την ταυτότητα μας και προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι αυτή και ότι δεν είμαστε μέλη του Ελληνικού Έθνους αλλά είμαστε ‘ Ελλαδίτες’ δηλαδή κακέκτυπα μίας άλλης φυλής τα οποία απλώς διαμένουν στα εδάφη που αντιστοιχούν σε αυτή την φυλή και που δρουν τελείως διαφορετικά από αυτούς που τους ανέθρεψαν.

Όλα αυτά είναι εξόφθαλμα όταν μας τα λέει ένας τρίτος που τον θεωρούμε ξένο και δεν θα υπήρχε περίπτωση να μην δούμε αντικειμενικά ότι το μόνο που προσπαθεί είναι να κάνει εμάς να πιστέψουμε ότι είμαστε αδύναμοι ενώ στην ουσία είμαστε γίγαντες, γεγονός που αποδεικνύεται εύκολα και περίτρανα.

Τα υποδόρια εξόφθαλμα και κατάπτυστα αυτά πράγματα μας παιδεύουν και μας βάζουν αμφιβολίες κάνοντας μας προσωρινά αδρανείς διότι αυτός ο οποίος τα λέει δεν θεωρείται τρίτος, ξένος και εχθρικός αλλά ίσο μέλος του Ελληνικού Έθνους το οποίο νοιάζεται και μεριμνά για τα ίδια συμφέροντα για τα οποία μεριμνούμε και νοιαζόμαστε εμείς. Όταν λοιπόν κάποιον που θεωρείς δικό σου και με κύρος σου λέει αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολο να τα δείς ακριβώς όπως είναι με την πρώτη.

Πώς αποδεικνύεται ότι είμαστε στην ουσία το ακριβές αντίθετο από το αδύναμο προφίλ που μας προβάλουν ;

Πώς μπορώ να ξεχωρίσω τον πραγματικό Έλληνα από τον επιφανειακό αλλά και αυτόν που έχει μόνο στοιχεία φανατισμού και σκοταδισμού ;

Αυτό θα το εξετάσουμε την επόμενη εβδομάδα με τεκμήρια και στοιχεία.

Το Θέατρο Σκιών

Έχουμε ήδη δείξει ότι σε όλα τα μήκη και πλάτη της ανθρώπινης κοινωνίας και των διαπροσωπικών σχέσεων των ανθρώπων υπάρχει ένα ‘δούναι και λαβείν’ το οποίο στις περισσότερες περιπτώσεις αντί να είναι εποικοδομητικό και να προωθεί την συνύπαρξη και συνεξέλιξη και των δύο πλευρών έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο δυνατό από ότι μπορεί κανείς να φανταστεί, είναι ανταγωνιστικό : είναι δηλαδή μία συνεχής μάχη επιβολής και εξανδραποδισμού της μίας πλευράς από την άλλη.

Δηλαδή ;

Δηλαδή στην πλειονότητα των σχέσεων ( από μια απλή συζήτηση στο τηλέφωνο μέχρι μία πολύκροτη δίκη μέχρι μία ενημέρωση για την σχολική επίδοση των παιδιών ) υπάρχει ένας ‘ διαγωνισμός’ για το ποιος ‘ θα βγει από πάνω / θα σκοράρει / θα καρφώσει / θα βιδώσει / θα βάλει στην θέση / θα την φέρει / θα επιβληθεί ’ στον άλλον.

Τι σημαίνει αυτό ;

Αυτό σημαίνει ότι οικειοθελώς αποστερούμε τον εαυτό μας από πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε κερδίσει ενώ ταυτόχρονα τον φορτώνουμε με αρνητικά συναισθήματα που θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει καθώς και με ολόκληρες ιδέες ή και κοσμοθεωρίες οι οποίες εδρεύουν στην συνείδηση μας ασυζητητί και επιβεβλημένα.

Πώς το κάνουμε αυτό ;

Δύο διαγωνιζόμενοι δεν είναι το ίδιο με δύο συνεργαζόμενους . Οι διαγωνιζόμενοι έχουν πολύ διαφορετικούς στόχους και κίνητρα από τους συνεργαζόμενους :

Α. οι διαγωνιζόμενοι επιζητούν να νικήσει ο ένας επι του άλλου, ασχέτως της επιτεύξεως ή όχι κάποιου στόχου χρήσιμου για το σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι επιζητούν να αποδείξουν ότι η δική τους άποψη είναι παντελώς καλύτερη από του αντιπάλου.

Γ. αυτό σημαίνει ότι για να νικήσουν πρέπει να αρνηθούν ή να καταρρίψουν όλες παντελώς τις πτυχές της απόψεως του αντιπάλου αλλιώς θα χάσουν.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία δεν είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης κανενός από τους δύο διαγωνιζόμενους αλλά διαδικασία καταστροφική για τουλάχιστον έναν από τους δύο αν όχι και τους δύο.

Αντιθέτως,

Α. οι συνεργαζόμενοι επιζητούν και οι δύο να υπερτερήσουν / νικήσουν / πετύχουν / κατακτήσουν αμοιβαία έναν στόχο ο οποίος είναι γενικά χρήσιμος για κάποιο σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι είναι ‘ανοιχτοί’ και επιζητούν να εμπλουτίσουν ή τροποποιήσουν την άποψη τους ώστε να επιτύχουν καλύτερα το στόχο τους.

Γ. αυτό σημαίνει ότι ευχαρίστως αποδέχονται, επιζητούν και εγκολπώνονται όλες τις πτυχές οι οποίες με την σωστή σύνθεση δημιουργούν την άποψη ή μέθοδο η οποία θα επιφέρει την επίτευξη του στόχου ασχέτως εάν προέρχονται από την δική τους διαδικασία σκέψεως ή του συνεργάτη τους.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης και για τους δύο συνεργαζόμενους και επίσης προσφέρει δυνατότητες βελτίωσης και ανάπτυξης και για τους δύο ανεξαιρέτως. Επίσης οι απολαβές και για τους δύο σε κοινωνικό, προσωπικό και υπαρξιακό επίπεδο είναι κατά πολύ πολλαπλάσιες από τις απολαβές που θα είχε ο κάθε ένας μόνος του μέσα από μία διαδικασία ανταγωνισμού και υπονόμευσης του άλλου.

Συνεπώς όταν αναγκάζουμε τον εαυτό μας αλλά και άλλα άτομα συνεχώς να ανταγωνίζονται και να διαγωνίζονται μεταξύ τους για να ανακαλύψουν ποιος είναι ο νικητής – αρχηγός / ελεύθερο ανδράποδο και ποιος ο χαμένος – υποταγμένος / ελεύθερο ανδράποδο, αυτό το οποίο σίγουρα επιφέρουμε είναι η τέλεια απουσία οποιασδήποτε προόδου και βελτίωσης των ατόμων και σαφώς ( όπως έχουμε δείξει με τις μπάμπουσκες ) η παντελής απουσία προόδου, ανάπτυξης και βελτίωσης όλης της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου.

Επιπλέον , όπως βλέπουμε καθημερινά στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους ότι με τον ανταγωνισμό και διαγωνισμό ( σχέσεις που ‘ δεν βγαίνουν / δεν λειτουργούν / δεν πηγαίνουν / δεν οδηγούν πουθενά / πνίγουν’ , καθώς και από την μια κάποια αίσθηση ανημποριάς και αδυναμίας και απελπισίας ότι ‘ δεν γίνεται τίποτα / δεν ωφελεί / έτσι όπως καταντήσαμε / δεν διορθώνεται τίποτα / δεν έχει νόημα / τι να κάνουμε / όλοι έτσι κάνουν ’ ) επιφέρουμε πλήρως την μαθηματική ακολουθία προς την φθορά και αποσύνθεση και του ατόμου μας και του κοινωνικού συνόλου.

Ναι, αλλά η άμιλλα βοηθάει την πρόοδο, έτσι δεν είναι ;

Όχι δεν είναι έτσι. Όχι επειδή η βασική άποψη και ιδέα είναι λάθος, αλλά γιατί όπως σε πάρα πολλά πράγματα μεταφράζεται και εφαρμόζεται σε σχεδόν πλήρη ασυμφωνία μεταξύ ιδέας και εφαρμογής.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Ας αναλύσουμε τι εννοούμε αρχίζοντας όπως πάντα πρέπει να αρχίζουμε : με τον ορισμό των ιδεών, δηλαδή συγκεκριμενοποιώντας τι σημαίνει αυτή η ‘ άμιλλα’ και τι δεν σημαίνει.

Άμιλλα : « διαγωνισμός, αγών περί υπεροχής, αμοιβαίος ζήλος» [1]

Αμιλλώμαι : « προσπαθώ να υπερτερήσω άλλων ή άλλους, διαγωνίζομαι εν αμίλλη, είμαι ισάξιος προς τι» [2]

Βλέπουμε λοιπόν εδώ ότι η ‘ άμιλλα’ ως όρος έχει δύο πτυχές οι οποίες δεν είναι ξεκάθαρες ούτε είναι πλήρως εν αρμονία μεταξύ τους :

Αν προσπαθώ να υπερτερήσω κάποιου άλλου σίγουρα δεν είμαι ή δεν θεωρώ ότι είμαι ισάξιος του.

Αν προσπαθώ να διαγωνισθώ κάποιον όχι μόνο δεν ενδιαφέρομαι ούτε για τη δική μου βελτίωση ούτε για τη δική του. Αντιθέτως με ενδιαφέρει να τον νικήσω κατά κράτος ακριβώς όπως ο στρατιώτης σε ένα πόλεμο : ο σκοπός μου είναι η νίκη ασχέτως της ποιότητας μου ή αυτής του αντιπάλου μου. Συνεπώς θα κάνω τα πάντα για να το πετύχω ασχέτως ιδεολογίας ή μέσων ακόμη και εάν αυτό με βλάπτει, υποσκάπτει και εξουδετερώνει τις πραγματικές μου δυνατότητες. Αυτό το γεγονός απεικονίζεται περιτράνως στις ολοένα και πιο συχνά αναφερόμενες περιπτώσεις αθλητών που συλλαμβάνονται ή ομολογούν να έχουν κάνει χρήση ουσιών ή άλλων τακτικών που θα τους δώσουν στιγμιαίο προβάδισμα στο αγώνισμα τους χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα έχουν πραγματικά κατακτήσει το επίπεδο ικανοτήτων που συμβολίζει το μετάλλιο το οποίο καπηλεύονται. Επίσης υπάρχει σωρεία περιπτώσεων πρωταθλητών οι οποίοι υπέφεραν τεράστια προβλήματα υγείας ( σωματικής, ψυχολογικής και κοινωνικής ) μετά την απόσυρση τους από το άθλημα στο οποίο διαγωνίζονταν.

Και οι δύο περιπτώσεις αποδεικνύουν το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής σε όλα τα επίπεδα που επιφέρει ο διαγωνισμός και η ‘άμιλλα’ .

Αυτή είναι η μία πλευρά της άμιλλας η οποία εφαρμόζεται αλλά δεν ομολογείται.

Η άλλη πλευρά της άμιλλας μιλάει για το ότι όλες οι πλευρές είναι ισάξιες και ότι διακατέχονται από μία αμοιβαία ανάγκη για κάποια βελτίωση μέσω του ανταγωνισμού, η οποία βελτίωση όμως ( ως προς τον βαθμό και το είδος της ) σχεδόν πάντα διατηρείται ασαφής. Όμως μέσω του διαγωνισμού ή της άμιλλας δεν μπορούμε να έχουμε ούτε ισότητα ούτε ατομική ή ομαδική βελτίωση η οποία να έχει ουσιαστικά οφέλη σε όλα τα επίπεδα, αλλά αντιθέτως επέρχεται πλήρης καταστροφή όπως είδαμε παραπάνω. Αντιθέτως είδαμε ότι για να έχουμε ισότητα και ομαδική βελτίωση σε όλα τα επίπεδα πρέπει να υπάρχει συνεργασία.

Ναι αλλά με τον ανταγωνισμό δημιουργήθηκαν πολλές καινοτομίες, έτσι δεν μας λέγεται ;

Αυτό δεν είναι αληθές αλλά παραποίηση μίας βασικής αλήθειας για όλες τις καινοτομίες (εποικοδομητικές και μη ) που έχουν υπάρξει στην ανθρωπότητα.

Η καινοτομία είναι αποτέλεσμα δύο βασικών συστατικών : ανάγκης και πειραματισμού . Ανάγκης είτε του ατόμου για απαντήσεις / λύσεις είτε του συνόλου για επιβίωση. Πειραματισμού για την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης από τουλάχιστον ένα και τις περισσότερες φορές πολλά περισσότερα άτομα τα οποία δοκιμάζουν διάφορες εκδοχές, μαθαίνουν τι θα πρέπει να προσέξουν, να αποφύγουν, να διορθώσουν και / ή να βελτιώσουν, το προσέχουν, το αποφεύγουν, το διορθώνουν και /ή βελτιώνουν και οδηγούνται στην καινοτομία που επηρεάζει θετικά ή αρνητικά ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο.

Ποτέ δεν βρέθηκε καινοτομία ή λύση μέσα από έναν διαγωνισμό ο οποίος στόχο είχε να εκτιμήσει, να αναδείξει και να επιβραβεύσει ένα και μόνο άτομο αλλά δεν είχε κάποια άλλη χρησιμότητα.

Ναι αλλά υπάρχουν διαγωνισμοί ευρεσιτεχνίας ή ταλέντου που αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα.

Ούτε και αυτό είναι ακριβές και η παρερμήνευση οφείλεται στην τάση που υπάρχει να μην έχουμε ακριβολογία και να χρησιμοποιούμε έναν ορισμό για πολλές παρεμφερείς αλλά κάθετα διαφορετικές έννοιες. Αυτού του είδους οι διαγωνισμοί οι οποίοι αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα δεν είναι διαγωνισμοί αλλά συναγωνισμοί. Τι εννοούμε με αυτό ;

Παρουσιάζεται σε όλους τους συμμετέχοντες ένας στόχος με συγκεκριμένες προδιαγραφές και δίνεται πλήρης ελευθερία στην μέθοδο και τον τρόπο επίτευξης του στόχου αυτού. Συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών είναι δυνατή και στους πιο επιτυχείς συναγωνισμούς γεγονός. Εάν αυτό δεν υπάρχει και αυτό το οποίο μετράμε δεν είναι η επίτευξη του στόχου αλλά το ίδιο το άτομο αξιολογητικά τότε ο διαγωνισμός είναι πραγματικά διαγωνισμός ο οποίος όπως αποδείξαμε παραπάνω ποτέ δεν αναδεικνύει καινοτομίες ή κάποιο ταλέντο είτε αντικειμενικά είτε στην πλήρη του έκφραση ( είτε το ‘ ταλέντο’ δεν είναι παρά μια συνισταμένη τρόπων εντυπωσιασμού και όχι ουσιαστικό είτε όταν υπάρχει ουσιαστικό ταλέντο αυτό καναλάρεται και περιορίζεται μέχρι που πνίγεται από τις κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις που απορρέουν από τον διαγωνισμό ) . Ας αναλογιστούμε μόνο πόσο πολύ επιτυχία ή όφελος αποκομίζεται από διαγωνισμούς όπως η Eurovision, το American Idol, ή ακόμα και από τους Ολυμπιακούς αγώνες, τα καλλιστεία ή το ποδόσφαιρο / κλπ : κανένα αντικειμενικό όφελος ή επιτυχία δεν αποκομίζεται ούτε για τους θεατές αλλά ούτε και για τους διαγωνιζόμενους αφού πάρα πολλές φορές τα υλικά οφέλη ( διότι δεν υπάρχουν άλλα ) διοχετεύονται σε ένα διαγωνιζόμενο όχι λόγω του ταλέντου ή της ικανότητας του αλλά λόγω των παραπλανητικών / περιοριστικών κριτηρίων και της υποκειμενικής γνώμης ενός ή περισσοτέρων κριτών.

Σε μελλοντικά άρθρα θα αναλύσουμε ακριβώς πώς αυτό που μπορεί να φαίνεται αντικειμενικό στην ουσία είναι υποκειμενικό και τεχνητό.

Ποιος λοιπόν επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Η πρώτη απάντηση που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο νικητής του διαγωνισμού. Σε διαγωνισμούς όπως αυτούς που αναφέραμε ο νικητής κερδίζει δόξα, φήμη, οικονομικά οφέλη, θέσεις ζηλευτές στον κοινωνικό περίγυρο, κ. α.

Είναι όμως αλήθεια ότι τα κερδίζει ;

Στην πραγματικότητα δεν κερδίζει όλα αυτά τα πράγματα επειδή δεν είναι φυσική και λογική απόρροια του επιτεύγματος του, δηλαδή αποτέλεσμα της ίδιας της πράξης η οποία αποτελεί το επίτευγμα του ( π.χ. το να τρέχεις γρήγορα δεν αποτελεί στην ουσία του αξιοποιήσιμη ικανότητα από το άτομο που την κατέχει, αυτόν τον ίδιο τον ταχύ δρομέα, με τρόπο που να εξασφαλίζει την ελευθερία, ανεξαρτησία και αυτονομία του στην σημερινή κοινωνία ) αλλά μία μη ελέγξιμη από τον διαγωνιζόμενο επιβράβευση η οποία ελέγχεται από άλλους παράγοντες και με άλλα κριτήρια τα οποία δεν έχουν να κάνουν τίποτα με την επίδοση ή το ταλέντο του νικητή ( δηλαδή ο διαγωνιζόμενος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να κατακτήσει αυτά τα οποία του δίνονται εκτός των ορίων και των προϋποθέσεων του συγκεκριμένου διαγωνισμού και μόνο, άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να επιβιώσει εάν δεν του επιτραπεί από άλλους και συνεπώς είναι για πάντα σε μία εξηρτημένη και αβέβαιη θέση την οποία μπορεί και να μην μπορέσει να κρατήσει ακόμα και εάν διατηρήσει ή και αυξήσει το επίτευγμα του εάν άλλοι δεν το θέλουν ). Κατ’ αυτό τον τρόπο ο νικητής δεν αισθάνεται την σιγουριά και την ασφάλεια του νικητή ο οποίος έχοντας κατακτήσει τον στόχο του προχωρά σε στόχους ανωτέρων αναπτυξιακών επιπέδων αλλά αισθάνεται την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια κάποιου που κάθεται σε μια ασταθή καρέκλα πάνω από μια ενεργή βόμβα καθότι του αναιρείται η νίκη και η επιτυχία του με την υποχρέωση και την πίεση που του επιβάλλεται.

Ποιος πραγματικά έχει τον έλεγχο ;

Σαφώς έχει ήδη διαφανεί ότι αυτός που έχει τον έλεγχο είναι αυτός που δεν διαγωνίζεται. Αυτός που δεν διαγωνίζεται δεν είναι αυτός που παρακολουθεί παθητικά και χωρίς να αλληλεπιδρά με παραμέτρους συγκεκριμένες και αντικειμενικές του διαγωνισμού. Αυτός δεν είναι παρά ο θεατής ο οποίος δεν μπορεί παρά μόνο να είναι δέκτης μίας καταστάσεως με την οποία είναι άσχετο αν διαφωνεί ή συμφωνεί και του οποίου η γνώμη ποτέ δεν ζητείται ως γνώμονας επηρεασμού του διαγωνισμού. Ο θεατής βλάπτεται από τον διαγωνισμό όσο και ο διαγωνιζόμενος καθότι του δίνεται το ψευδές και παραπλανητικό μήνυμα ότι δεν έχει καμμία επιρροή ή ισχύ στο περιβάλλον του ( κοινωνικό, προσωπικό, κρατικό, εργασιακό ) και τον μαθαίνει να δέχεται πλήγματα και βιασμούς της προσωπικότητας και της γνώμης του χωρίς καθόλου προσπάθεια ουσιαστικής αντίδρασης.

Ο θεατής όπως και ο διαγωνιζόμενος μαθαίνουν μέσω του διαγωνισμού να είναι ελεύθερα ανδράποδα ( καθότι πιστεύουν ότι εκείνοι διάλεξαν να κάνουν αυτό που κάνουν και να αντιδρούν όπως αντιδρούν ) και αντί για ολοκληρωμένες προσωπικότητες με πολλαπλές πτυχές περιορίζονται στο να είναι δισδιάστατες και ρηχές εκφράσεις του εαυτού τους όπως οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών.

Επίσης το ίδιο συμβαίνει και με τους κριτές του διαγωνισμού οι οποίοι είναι το ίδιο με το πανί πάνω στο οποίο πιέζουν οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών για να φανούν : ούτε εκείνοι είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως πιστεύουν τους διαγωνιζόμενους αλλά όπως κάθε ελεύθερο ανδράποδο είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως τους επιβάλλεται να κρίνουν ασχέτως της γνώμης τους ( πολλά είναι ιστορικά τα στοιχεία που σε κριτές απαγορεύτηκε να αναδείξουν κάποιον νικητή διότι για πολιτικούς, οικονομικούς, ή άλλους λόγους έπρεπε να αναδειχθεί απαραιτήτως κάποιος άλλος πιο εξυπηρετικός στην επικοινωνιακή πολιτική αυτών που πραγματικά ελέγχουν τον διαγωνισμό ) . Αλλιώς και η δική τους θέση και υπόσταση διακυβεύεται και ελέγχεται από άλλους οι οποίοι πραγματικά ελέγχουν την παράσταση.

Ποιος λοιπόν πραγματικά ελέγχει και επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Στο Θέατρο Σκιών μας αυτός είναι ο καραγκιοζοπαίχτης. Είναι αυτός που ελέγχει όλες τις φιγούρες και τεντώνει όπως θέλει το πανί αλλά δεν φαίνεται ούτε παρουσιάζεται, αλλά η φωνή του ακούγεται καμουφλαρισμένη ως η φωνή των φιγούρων που κρατάει.

Πώς μπορούμε να βρούμε ποιος είναι ο καραγκιοζοπαίχτης των διαφόρων ποικίλλων διαγωνισμών ;

Με ορισμένες πολύ απλές ερωτήσεις που θα τις πούμε την επόμενη φορά.

---

[1] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι.

[2] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι

Ποιός Επωφελείται του Εγκλήματος;

Όλες οι έννοιες οι οποίες διέπουν την ζωή μας είναι αλληλένδετες σε νόημα και σχέσεις. Το μυστικό λοιπόν στο να καταλάβουμε πραγματικά και από μόνοι μας χωρίς την ανάγκη ερμηνείας από τον κάθε ‘expert’, ο οποίος προσφέρεται να δώσει αποφθεγματικά κάποιες απαντήσεις χωρίς όμως να προσφέρει και την απελευθερωτική και πραγματικά διαφωτιστική λογική διαδικασία με την οποία έφτασε σε αυτό το απόφθεγμα, είναι να ψάξουμε με την δική μας ικανότατη λογική να βρούμε τον τρόπο σύνδεσης των εννοιών αλλά και καταστάσεων της καθημερινότητας και όχι μόνο.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Εξοπλιζόμαστε με ένα σύστημα ερωτήσεων στις οποίες δεν δεχόμαστε απαντήσεις που δεν είναι επι της ουσίας αλλά της κατηγορίας « αυτό έτσι είναι / έτσι κάνουν όλοι / κλπ, κλπ». Επίσης δεν δεχόμαστε απαντήσεις οι οποίες είναι άτοπες και εκτός θέματος και συνήθως ανήκουν στην κατηγορία « είσαι σκληρός / είσαι αναιδής / είσαι ηλίθιος / πώς τολμάς / μα είναι πράγματα αυτά / κλπ, κλπ».

Εξοπλιζόμαστε με θάρρος το οποίο σημαίνει ότι βρίσκουμε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις μας χωρίς να φοβόμαστε τι θα είναι αυτή η απάντηση ή τι θα δείξει για την κοινωνία, την οικογένεια μας, την ζωή μας, για δύο λόγους :

α) ό,τι και να είναι εφόσον αποτελεί επι της ουσίας απάντηση στην ερώτηση μας προϋπήρχε στην ζωή μας και μας επηρέαζε ούτως ή άλλως. Συνεπώς αποτελεί κάτι που δεν πρέπει να μας απειλεί ή να μας φοβίζει γιατί ήδη το αντιμετωπίζουμε και το έχουμε αποδεδειγμένα επιβιώσει και μάλιστα με τις πλέον δύσκολες συνθήκες αφού δεν το είχαμε καν υπ’ όψη μας. Συνεπώς τώρα μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε ό,τι θέλουμε σε σχέση με αυτό που μόλις συνειδητοποιήσαμε πολύ καλύτερα και με λιγότερη ενέργεια αφού ξέρουμε περί τίνος πρόκειται.

β) δεν διακυβεύεται επ’ ουδενί η αξία μας με το γεγονός ότι βλέπουμε τις επι της ουσίας απαντήσεις στις ερωτήσεις μας αλλά αντιθέτως αυξάνεται διότι επιδεικνύουμε εξελιγμένη ευφυΐα και ενήλικη σκέψη.

Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όλη αυτή η διαδικασία ΔΕΝ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ προς τον εαυτό μας και τον περίγυρο μας καθότι από την στιγμή που αναλαμβάνουμε το status του ενήλικου ατόμου όλες οι ευθύνες που άπτονται της ενηλικίωσης γίνονται δικές μας είτε τις έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι. Συνεπώς μας συμφέρει να ξέρουμε πλήρως το εύρος αλλά και τα όρια των ευθυνών και δικαιωμάτων μας ώστε να μην μπορεί κανείς να μας προσάψει ευθύνες που δεν μας ανήκουν και να μας κλέψει δικαιώματα που κατέχουμε ή δικαιώματα που ανήκουν σε αυτούς που έχουν συγκεκριμένες ευθύνες.

Δηλαδή, με την διαδικασία ανεύρεσης και καθορισμού των πραγματικών αξιών, ευθυνών, δικαιωμάτων καθώς και των καταστάσεων ( όπως πραγματικά είναι, όπως λανσάρεται ότι είναι και όπως θα έπρεπε πραγματικά να είναι ) ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΩΛΕΙΑ. Θα έλεγε κανείς ότι η διαδικασία αυτή είναι μια από τις λίγες ευκαιρίες / κελεπούρια που υπάρχουν στο στερέωμα και σαφώς υπάρχουν πολλοί που θα παλέψουν μέχρις εσχάτων με νύχια και με δόντια για να μας αποτρέψουν από το να το αποκτήσουμε και σαφώς να σταματήσουμε να είμαστε Ελεύθερα Ανδράποδα και να γίνουμε άμεσα Ελεύθεροι Άνθρωποι.

Μα ποιοί είναι τέλος πάντων αυτοί που θέλουν να είμαστε Ελεύθερα Ανδράποδα ;

Εδώ πολλοί θα περίμεναν μία πολιτικοποιημένη απάντηση . Όμως η πολιτική είναι μία πίστα στην οποία για να μπορέσουμε να παίξουμε πρέπει να έχουμε ολοκληρώσει και τελειοποιήσει την κατανόηση μας της πίστας της καθημερινής μας ζωής και των ανθρώπων με τους οποίους συμβιώνουμε και συνδιαλλασσόμαστε άμεσα. Θα δούμε ότι με μαθηματική ακρίβεια η αφηρημένη εξίσωση των διαφόρων δυνάμεων της πολιτικής υπάρχει και εφαρμόζεται επανειλημμένα και συγκεκριμένα μέσα στους κοινωνικούς κύκλους μας και την οικογένεια μας .

Τι σημαίνει αυτό ;

Σημαίνει ότι για να καταλάβουμε την πολιτική πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τις δυνάμεις και τα κίνητρα που καθοδηγούν και διαμορφώνουν την συμπεριφορά των ατόμων που αποτελούν την οικογένεια, τους φίλους, τους συγγενείς, τους γνωστούς / γείτονες / συναδέλφους.

Μόλις πραγματικά το καταλάβουμε αυτό τότε θα είμαστε σε θέση να διαβάζουμε την πολιτική σαν ακτινογραφία όπως και να διαβλέπουμε τα διάφορα διαμετρήματα και εκδόσεις των Ελευθέρων Ανδραπόδων.

Μα ποιος θέλει ένα Ελεύθερο Ανδράποδο ;

Αν έδινα άμεσα την απάντηση θα αποτελούσα και εγώ έναν expert ο οποίος δίνει την φλόγα αλλά όχι και τον αναπτήρα σε αυτούς που χρειάζονται συνεχώς φωτιά. Γι’ αυτό λοιπόν θα ξεκινήσουμε από τον αναπτήρα και θα ανάψετε εσείς τη φλόγα σας όπως αρμόζει σε Ελεύθερους Ανθρώπους.

Για να βρούμε ποιος θέλει ένα Ελεύθερο Ανδράποδο πρέπει να ρωτήσουμε την ερώτηση που μας θέτει η λογική : « ποιος επωφελείται από αυτό;»

Γιατί είναι αυτή η λογική ερώτηση;

Διότι κανένας δεν επενδύει τόση στρατηγική, ενέργεια και επιμονή σε κάτι που δεν θα του αποφέρει / αποδώσει τουλάχιστον τα τριπλά από αυτά που έχει επενδύσει. Αυτός που δεν χρειάζεται Ελεύθερο Ανδράποδο δεν ασχολείται να εξαναγκάσει κάποιον να γίνει ένα.

Ανέκαθεν κάποιος ήθελε έναν δούλο ή υποτακτικό ώστε να αναθέσει σε αυτόν όλες τις δραστηριότητες που απαιτούσαν κόπο, θάρρος, δύναμη, ευφυΐα, ικανότητα, εφευρετικότητα, αξιοσύνη και αυτός / αυτή να καπηλευθεί αυτά που ο δούλος ή υποτακτικός θα παρήγαγε.

Ένα τέτοιο άτομο είτε πιστεύει ότι υστερεί σε όλα τα παραπάνω από αυτόν που θέλει να υποδουλώσει είτε δεν θέλει να επενδύσει στις δικές του δυνάμεις για να έχει τις αντίστοιχες απολαβές τις οποίες όμως απαιτεί και σαφώς δεν θέλει σε καμμία των περιπτώσεων να καταλάβει ο δούλος τα παραπάνω και να γευτεί τις απολαβές οι οποίες θα του ανήκαν εάν ήταν Ελεύθερος Άνθρωπος.

Συνεπώς για να βρούμε ποιος επωφελείται από την ύπαρξη των Ελευθέρων Ανδραπόδων θα πρέπει να ψάξουμε στο περιβάλλον μας για να βρούμε άτομα τα οποία :

1. δηλώνουν αβάσιμη / ανυπόστατη αδυναμία και ταυτόχρονα απαιτούν την συνδρομή συγκεκριμένων άλλων
2. με την συναισθηματική τους κατάσταση επιβάλλουν την θέληση τους και εξαναγκάζουν τους άλλους να υποταχθούν με τον φόβο που τους εμπνέουν για την πιθανή επικείμενη επιδείνωση της οποιασδήποτε κατάστασης τους ( π.χ. « ωχ! Αν το μάθει ο / η ….. τι θα γίνουμε / πώς να πω κάτι τέτοιο που θα γίνει ο χαμός / που θα μείνει στον τόπο / που θα αρρωστήσει / κλπ» )
3. απειλούν με το παραμικρό ότι θα φύγουν, θα μετακομίσουν, θα εγκαταλείψουν, θα πεθάνουν, θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν, θα επικαλεσθούν τον θεό να κατακάψει / να τιμωρήσει τον περίγυρο ή συγκεκριμένο άτομο.
4. διατυμπανίζουν την σωστή τους κρίση, συμπεριφορά, ηθική, καλοσύνη, ευσέβεια, αρετή, εξυπνάδα, ικανότητα, ομορφιά, κ.ά. ακόμα και αν αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο δεν ισχύει και σε περίπτωση που κάποιος τους το υποδείξει επιδίδονται σε επικών διαστάσεων επιθέσεις και υστερικές / μανιακές συμπεριφορές οι οποίες εκφοβίζουν και εξαναγκάζουν τους άλλους να λένε : « άστον αυτός / αυτή έτσι είναι μη του δίνεις σημασία / πρέπει να τον ανεχθείς / κλπ» .
5. διατυμπανίζουν την τεράστια ικανότητα τους και την τεράστια ταυτόχρονα ατυχία τους που οι καταστάσεις / η τύχη / ο Θεός εμπόδισε / απαγόρεψε την κοινωνική / οικογενειακή / επαγγελματική / προσωπική τους επιτυχία ενώ ταυτόχρονα κατηγορούν, φθονούν και απορρίπτουν άλλους ανθρώπους λέγοντας ότι σε σύγκριση με την δική τους αξία δεν τους αξίζει αυτό που έχουν. Με αυτό επιβάλλονται στα άτομα για τα οποία « έχουν θυσιαστεί / γίνονται χαλί / τα υπεραγαπούν / κλπ» και δεν ανέχονται επί της ουσίας αντιρρήσεις με την κατηγορία « είσαι αχάριστος /η» .
6. επίσης φέρονται πολύ εγκάρδια σε όλους αυτούς που φθονούν όταν αυτοί είναι μπροστά και γενικώς είναι πολύ αποφθεγματικοί και απόλυτοι σε ό,τι αφορά τον περίγυρο τους εξαιρώντας τον εαυτό τους με την εξής φράση :

« άλλο εγώ / τι σχέση έχω εγώ» και επίσης προσθέτοντας κάποια εμφανή ή

υποδόρια επίκριση προς την ευφυΐα και την ηθικότητα του ατόμου που πολύ

ευφυώς υπέδειξε την χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών .

Με αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές κοιτάξτε στον περίγυρο σας χωρίς φόβο και δείτε ποιος επωφελείται του εγκλήματος.

Μην φοβηθείτε αν βρείτε επωφελούμενους πολύ κοντά σας και σίγουρα μη φοβηθείτε αν υποψιαστείτε ότι μπορεί κάποιο από τα παραπάνω γνωρίσματα να σας περιγράφει. Και μόνο το γεγονός ότι το υποψιάζεστε ή το βλέπετε στους γύρω σας σας παρουσιάζει μία επιλογή εκεί που δεν υπήρχε καμμία :

Πώς να αντιμετωπίσω και να ελέγχω τις καταστάσεις που με επηρεάζουν ενσυνείδητα και κατόπιν δικής μου επιλογής του να είμαι Ελεύθερος /η ή όχι ;

Θέμα το οποίο θα εξετάσουμε στο επόμενο άρθρο.

Απορίες, σχόλια και ανάγκη για επικοινωνία είναι ευπρόσδεκτα.