Οικιακή Οικονομία

Είναι κατά μέσο όρο γνωστό ότι οι αρχαίοι, οι οποίοι και πρωτοσυνέλαβαν την οργάνωση και λογική του πολιτεύματος της δημοκρατίας, θεωρούσαν δεύτερης κατηγορίας πολίτη και περιφρονούσαν τον λεγόμενο ‘ιδιώτη’ : αυτόν δηλαδή τον πολίτη ο οποίος άφηνε την διακυβέρνηση του κράτους σε αυτούς που κατείχαν τις διάφορες θέσεις του δημοσίου και δεν ασχολούνταν παρά μόνο με δικά του ιδιωτικά θέματα. Μάλιστα πολλοί λένε ότι η έννοια του ‘ιδιώτη’ επεκτάθηκε ώστε να σημαίνει και ένα είδος ανόητου / ηλίθιου ανθρώπου, και από αυτό δημιουργήθηκε η λέξη ‘idiot’ στα αγγλικά.

Είχαν δίκιο οι αρχαίοι να το πιστεύουν αυτό για έναν νοικοκύρη που ασχολούνταν με τα δικά του και ‘ δεν ανακατευόταν εκεί που δεν τον έσπερναν’ ;

Βεβαίως είχαν δίκιο. Ο άνθρωπος αυτός που δεν ασχολούνταν να ελέγξει και να εξασφαλίσει ότι κάθε πτυχή της διοίκησης του κράτους είχε καλώς και οι ενέργειες της όλες γίνονταν προς εξυπηρέτηση και όχι εκμετάλλευση του Δήμου / Λαού δεν καταλάβαινε το πολύ απλό γεγονός ότι και τα δικά του ιδιωτικά θέματα θα επηρεαζόταν άσχημα αφού θα είχε αφήσει στην μοίρα τους τα γενικά όπως την διοίκηση / φορολόγηση του Δήμου και την εξωτερική πολιτική με άλλους Δήμους.
Ο άνθρωπος αυτός αποτελούσε και αποτελεί σε κάθε Δημοκρατία παθητικό και τροχοπέδη καθώς και την κερκόπορτα μέσα από την οποία εισβάλλουν εντός των τειχών ( δηλαδή της κεντρικής διοίκησης του κράτους ) τα στοιχεία αυτά που προκαλούν διάβρωση, διαφθορά, πτώχευση και προσωπικό μαρασμό οικονομικά και οικογενειακά / ατομικά.

Ναι, αλλά για αυτό τον λόγο εκλέγω αντιπροσώπους που θα προασπίζουν τα συμφέροντα μου και του Δήμου / Κράτους μου ώστε εγώ να κοιτάω την δουλειά μου και να μην ασχολούμαι.

Οποιοσδήποτε έχει προσλάβει οικιακή βοηθό για να του καθαρίσει και γενικά συντηρήσει το σπίτι και αφήσει την οικιακή βοηθό ανεπιτήρητη στο σπίτι του και φύγει, και στο γυρισμό ανακαλύψει ότι η οικιακή βοηθός έκλεψε τα χρυσαφικά της οικοδέσποινας, τις μετοχές και τα μετρητά του οικοδεσπότη και όλα τα ηλεκτρονικά πράγματα των παιδιών, αντί να εισπράξει συμπάθεια από τους γείτονες για αυτό που τον βρήκε θα εισπράξει πιθανότατα την ρητορική ερώτηση « και εσύ που ήσουνα να επιβλέπεις ; » συνοδευόμενο με χασκόγελα πίσω από την πλάτη του.

Δηλαδή, οποιοδήποτε υπάλληλο προσλαμβάνουμε για να μας λύσει τα χέρια απαιτεί στενή και συνεχή παρακολούθηση καθώς και πολλές φορές καθοδήγηση και επίβλεψη. Αλλιώς, είναι μαθηματικά σίγουρο ότι ο υπάλληλος αυτός στην καλύτερη περίπτωση θα περιπέσει σε αμέλειες, παραλείψεις και κακή εκπλήρωση των υποχρεώσεων / καθηκόντων του και στην χειρότερη σε υπεξαιρέσεις, καταχρήσεις και ακόμα και κλοπή όλης της επιχείρησης από τον δικαιούχο εντολέα του.

Άρα, εφόσον επιλέγουμε τους αντιπροσώπους οι οποίοι πρόκειται να υπηρετήσουν το έργο της συντήρησης και καλυτέρευσης του κράτους το οποίο ισούται με συντήρηση και καλυτέρευση της ποιότητας ζωής όλων ανεξαιρέτως των πολιτών που το αποτελούν ( υπό + το έργο = υπουργός, Δήμος + κρατώ = Δημοκρατία ), έχουμε υποχρέωση και ανάγκη ώστε να μην πέσουμε θύματα κλοπής και υπεξαίρεσης της εξουσίας μας, της περιουσίας μας και της ζωής μας να επιβλέπουμε και να ελέγχουμε καθημερινώς ότι όλα λειτουργούν σωστά και προς το συμφέρον μας.
Ναι, αλλά που ξέρω εγώ πώς να ελέγχω όλους αυτούς που έχουν ειδικές γνώσεις και πείρα στην πολιτική και εγώ μάλλον θα τα κάνω θάλασσα ;

Εάν αλήθευε ότι για να διοικήσεις ένα κράτος, εσωτερικά και εξωτερικά, απαιτούνται ειδικές γνώσεις που πρέπει να μάθεις τότε ένα πολίτευμα βασισμένο στον Λαό δεν θα μπορούσε ποτέ να φέρει αποτελέσματα ή καν να έχει συγκεκριμένη μορφή και στόχους. Δηλαδή, για να διοικήσεις ένα κράτος χρειάζεται κοινή λογική, αποφασιστικότητα, συγκεκριμένοι στόχοι και απλότητα στις μεθοδολογίες που επιστρατεύονται για την επίτευξη των στόχων αυτών. Οι αρχαίοι που τόσο εκθειάζουμε για την δημιουργία και λειτουργία της δημοκρατίας απαιτούσαν μόνο ένα πράγμα σαν ειδίκευση από τον πολίτη για να τον θεωρήσουν ικανό να ηγηθεί του κράτους και γενικώς να εκφέρει ουσιαστική γνώμη : ηλικία. Απαιτούσαν, δηλαδή, από το άτομο να έχει ζήσει αρκετά επί της γής ώστε να έχει συσσωρεύσει τις εμπειρίες αυτές που αποτελούν την πείρα ζωής ( να έχει εργασθεί, να έχει αντιμετωπίσει επιχειρηματικά και οικονομικά θέματα και να έχει αποκομίσει τις απόψεις που χρειάζονται για να αποφευχθούν κακοτοπιές που εκείνος αντιμετώπισε, και να προωθηθούν όλες οι ευκαιρίες που εκείνος συνάντησε ).

Δηλαδή, κάθε ένας πολίτης που έχει καταφέρει να συντηρήσει ένα σπιτικό μέσα από όλες τις αντιξοότητες της καθημερινής ζωής είναι πλήρως εξοπλισμένος με όλες τις γνώσεις που απαιτούνται για να μπορέσει επιτυχώς να βάλει τάξη σε οποιοδήποτε κράτος και να το συντηρήσει. Εάν μάλιστα έχει καταφέρει να ορθοποδήσει μετά από καταστροφές παντός είδους, οικονομικές αντιξοότητες και απρόοπτα εντός και εκτός της οικογενείας του, τότε αποτελεί υπερειδικευμένο άτομο για την θέση του οδηγού του κράτους και θα έπρεπε να είναι περιζήτητος όπως ο κάτοχος διδακτορικού από το Harvard.

Καλά, αυτοί που κυβερνούν τώρα δεν πληρούν αυτές τις προδιαγραφές ;

Όχι. Άνθρωποι όπως ο Κ. Καραμανλής, ο Γ. Παπανδρέου ( και ο πατέρας και ο παππούς του ), ο Κ. Σημίτης, ο Κ. Μητσοτάκης και η οικογένεια του δεν πληρούν καθόλου τις προδιαγραφές αυτές καθώς είναι προϊόντα δυναστειών που συντηρούνται και προορίζουν τα τέκνα τους για να ‘κυβερνήσουν’ και όχι για να εργασθούν, ακριβώς όπως οι δυναστείες των βασιλέων και οι αριστοκρατικές τάξεις Δουκών και Πριγκίπων σε ένα οποιοδήποτε απολυταρχικό πολίτευμα.

Εάν αναλύσουμε τα βιογραφικά όλων αυτών των ατόμων, θα δούμε ότι οποιαδήποτε εργασία αναφέρουν είναι ολιγόχρονη και δύσκολο να εξακριβωθεί εάν η θέση που είχαν ( σε πανεπιστήμια, σε επιτροπές, πολυεθνικές, τράπεζες, κλπ ) αποκτήθηκε λόγω ικανότητας και όχι ονόματος καθώς δεν απευθύνονται σε όλους τους εξ’ ίσου καταρτισμένους αλλά ‘ανώνυμους’ επαγγελματίες και είναι όλες θέσεις εξουσίας κύρους ( είτε προς φοιτητές είτε προς άλλους εργαζόμενους που διοικούνται ).

Αυτού του είδους η εργασία δεν αποδεικνύει δυνατότητα επιβίωσης των ατόμων αυτών μέσα στην σύγχρονη κοινωνία εάν τους αφαιρεθεί το ‘ σωσίβιο ’ του επωνύμου τους. Επίσης δεν αποδεικνύει καν την ικανότητα τους να χρησιμοποιήσουν την όποια κατάρτιση τυχόν έχουν αφού ποτέ δεν τους αφήνεται η ευθύνη πραγματικά της όποιας εταιρείας στην οποία έχουν εργασθεί ώστε να ελέγξουμε εάν θα την φαλήριζαν ή όχι.

Αντιθέτως έχουν περιτράνως αποδείξει ότι ακόμα και οικονομολόγοι έχουν αποτύχει να ισοζυγίσουν τα έσοδα και τα έξοδα του κράτους, κάτι που νοικοκυρές με κατάρτιση Α΄ Δημοτικού και πολύ πιο δυσχερείς και αντίξοες συνθήκες επιτυγχάνουν επί δεκαετίες.

Και τι να κάνουμε αφού όλοι είναι ανίκανοι και από το εξωτερικό μας έρχεται επιπλέον οικονομική κρίση ;

Όταν καμία οικιακή βοηθός δεν καθαρίζει το σπίτι μας δεν συνεχίζουμε να συντηρούμε τις ανίκανες. Καθαρίζουμε το σπίτι μόνοι μας και δεν πληρώνουμε. Εάν μάλιστα οι ανίκανοι οικιακοί βοηθοί μας έχουν σπάσει ή αλλιώς καταστρέψει περιουσία τότε τις υποχρεώνουμε να μας αποζημιώσουν πρίν τις απολύσουμε.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση των ανθρώπων που επανδρώνουν την κρατική μηχανή. Όλοι τους έχουν αναλάβει συγκεκριμένες υποχρεώσεις αποδεχόμενοι το καταστατικό της επιχείρησης που αποτελεί το κράτος, και τελούν όχι μόνο υπό υπόσχεση αλλά και όρκο στα Θεία ότι θα εξυπηρετήσουν και θα υπηρετήσουν το καταστατικό αυτό και τους εντολείς τους. Εφ’ όσον τα δεδομένα αποδεικνύουν ότι δεν έχουν κάνει αυτό το οποίο υποσχέθηκαν ότι έχουν την δυνατότητα να επιτύχουν και συνεπώς είναι επίορκοι και άκρως ακατάλληλοι για την δουλειά, θα πρέπει να αποζημιώσουν τον Λαό που τους εμπιστεύθηκε επειδή τον ξεγέλασαν ( δηλαδή διέπραξαν το έγκλημα της απάτης ), υλικά και ηθικά και κατόπιν να αποσυρθούν δια παντός και οικογενειακώς από τον Δημόσιο Βίο.

Και τι θα γίνουμε χωρίς αντιπροσώπους ; Ποιος θα μας βοηθήσει και θα μας σώσει ;

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μέχρι στιγμής κανείς δεν μας βοηθάει και σίγουρα κανείς δεν μας σώζει αλλά αντιθέτως κάνει ότι μπορεί για να μας καταποντίσει και να μας καταστρέψει, επιστρέφοντας την κοινωνία στις εποχές της Τουρκοκρατίας και της εποχής των Φέουδων όπου δεν υπήρχε περιουσία και ο άνθρωπος ανήκε στους λίγους που την είχαν αρπάξει / υπεξαιρέσει.

Δεν χρειαζόμαστε αντιπροσώπους. Στην χειρότερη περίπτωση χρειαζόμαστε Διοικητικούς ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ Υπαλλήλους. Ο υπάλληλος είναι αυτός που υπηρετεί έναντι αμοιβής τον εργοδότη του. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ο υπάλληλος να πάρει πρωτοβουλίες και να διατάξει τον εργοδότη του. Το μόνο που μπορεί να πάρει ο υπάλληλος είναι εντολές επί συγκεκριμένων θεμάτων και όχι ‘λευκή επιταγή’ να κάνει ότι θέλει για κάποιο χρονικό διάστημα.

Ο μόνος που μπορεί να μας βοηθήσει και να μας σώσει είναι ο εαυτός μας ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ των προβλημάτων, όπως κοινό μέτωπο διατηρούν αυτή τη στιγμή οι απανταχού πολιτικοί ενάντια στους πολίτες, το οποίο είναι το μόνο που τους έχει διατηρήσει στις θέσεις τους παρ’ όλες τις προδοσίες και τα σκάνδαλα, όπως αυτό της αποστασίας του Κ. Μητσοτάκη ή το όνειδος της οικογενειακής ιστορίας της οικογενείας Πάγκαλου.

Εάν η αυστηρότητα με την οποία ελέγχουμε τους συνεργάτες και υπαλλήλους στις επιχειρήσεις μας μεταφερόταν από κοινού στην αντίδραση μας στην δράση των ανθρώπων αυτών είναι σίγουρο ότι άμεσα η καθημερινή μας ποιότητα ζωής θα καλυτέρευε.

Εάν σταματούσαμε να φοβόμαστε ότι δεν είμαστε ικανοί και αναλαμβάναμε τις ευθύνες μας ως πολίτες ελέγχοντας κάθε βήμα της πολιτικής που ακολουθείται σε κάθε τομέα του κράτους, τότε όλα τα ουτοπικά σενάρια θα ήταν δυνατά.

Και πώς μπορώ εγώ να ελέγξω πράγματα τα οποία ούτε καν ξέρω τι σημαίνουν ή για ποιο λόγο υπάρχουν ;

Η τεράστια και δυσνόητη ορολογία είναι ακόμα ένας τρόπος εκφοβισμού και έμμεσος τρόπος να περάσει το μήνυμα ότι ο μέσος πολίτης δεν έχει την δυνατότητα να κατανοήσει αυτά τα οποία κατανοούν οι πολιτικοί. Αυτό όμως είναι πλήρως ανυπόστατο και ψευδές αφού σε όποιον εξηγηθεί τι σημαίνει το κάθε ένα πράγμα η κατανόηση είναι άμεση και σίγουρη.

Είναι λοιπόν υποχρέωση και δικαίωμα του Πολίτη να ζητά επεξηγήσεις. Εάν ένα μήνυμα είναι δυσνόητο τότε κατά 99% υπάρχει δόλος προς τον πολίτη από τον οποίο ζητείται να προσυπογράψει κάτι το οποίο δεν κατανοεί ( αυτό τιμωρείται από τον νόμο σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ). Κάθε θέμα του κράτους θα πρέπει να παρουσιάζεται με την καθομιλουμένη γλώσσα και με πλήρη δυνατότητα επεξηγήσεων ερωτήσεων : αυτό στην ουσία ήδη υπάρχει αφού ο Πολίτης έχει δυνατότητα να πρωτοκολλήσει οποιαδήποτε επερώτηση σε οποιαδήποτε Δημόσια Αρχή και να λάβει απάντηση ( ο νόμος προβλέπει ότι εάν η απάντηση δεν είναι ικανοποιητική και μέσα στο χρονικό διάστημα των 60 ημερών η Δημόσια Υπηρεσία πληρώνει πρόστιμο ). Συνεπώς, η έννοια ότι θα έπρεπε κάποιος να ντρέπεται που θέλει να ρωτήσει καλλιεργείται από αυτούς που απλώς δεν θέλουν να δώσουν απαντήσεις όπως έχουμε περιγράψει ότι γίνεται από αυτούς που καλλιεργούν και θέλουν Ελεύθερα Ανδράποδα.

Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με κάτι τέτοιο.

Ο λόγος που δεν έχεις χρόνο είναι διότι τρέχεις να αντεπεξέλθεις σε προβλήματα τα οποία δεν θα τα είχες εάν επένδυες τον χρόνο αυτό στο να ελέγχεις αυτούς που σου τα προκαλούν. Όπως και κάθε πράγμα, εάν το θεωρούμε απαραίτητο για να επιβιώσουμε βρίσκουμε τον χρόνο για να το κάνουμε, ακριβώς όπως βρίσκουμε τον χρόνο για να μηνύσουμε ένα συμπολίτη που μας βλάπτει. Με την ίδια λογική γιατί να μην μηνύσεις ή προειδοποιήσεις ή ελέγξεις ή επιθεωρήσεις τους συμπολίτες που επιδοτείς και χρηματοδοτείς για να σου κάνουν την ζωή πιο εύκολη και όχι πιο βασανιστική ;

Ναι, αλλά σε διάφορα πράγματα αυτό είναι ανέφικτο όπως π.χ. σε μυστικές διπλωματικές κινήσεις ή την χάραξη οικονομικής πολιτικής.

Αυτό είναι αναληθές, ψευδές και άκρως καταστροφικό. Είναι σαν να μην ελέγχεις σε ποια κατεύθυνση πετάει ο πιλότος επειδή δεν γνωρίζεις τι σημαίνει αεροδιάδρομος. Υπάρχουν πολλές πολύ πρακτικές μέθοδοι μέσω των οποίων να ελέγξουμε και που πετάει ο πιλότος και με ποιόν τρόπο θα το κάνει. Δηλαδή, και μπορούμε και πρέπει να ελέγχουμε διπλωματικές κινήσεις και χάραξη της οικονομικής πολιτικής ποιοτικά και ποσοτικά με απλές μεθόδους που πραγματικά θα αντιπροσωπεύουν και αντικατοπτρίζουν αυτό το οποίο θέλει ο λαός και όχι αυτό που θέλουν λίγοι παρασιτικά και καταχρηστικά πλούσιοι επιχειρηματίες και προσωπικότητες.

Και πώς γίνεται αυτό ;

Θα ξεκινήσουμε να εκθέτουμε αυτή την μεθοδολογία ανά τομέα από την επόμενη φορά αρχίζοντας με την οικονομική πολιτική.

Ασφάλεια

Από πάρα πολύ νωρίς στην ανατροφή και κοινωνικοποίηση του καθενός από εμάς μας διδάσκεται ένας συνεχής εκφοβισμός και μία διαστρέβλωση της σωστής έννοιας δράσης, αντίδρασης και ανάδρασης του ατόμου με το περιβάλλον του σε κοινωνικό αλλά και σε φυσικό επίπεδο. Σήμερα αντί να ξεκινήσουμε δείχνοντας ποιο είναι το λάθος και μετά αυτό το οποίο ορθώς ισχύει ασχέτως προπαγάνδας ή φιλοσοφίας, θα ξεκινήσουμε δείχνοντας αυτό που πραγματικά και άρρηκτα ισχύει για τον άνθρωπο και την επίδραση του στην κοινωνία και το περιβάλλον και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αλλάξει ασχέτως εάν εμείς το λαβαίνουμε υπ’ όψιν ή όχι.

Από την στιγμή της γέννησης ή ακόμα και της συλλήψεως του, το άτομο έχει τεράστια επίδραση στο περιβάλλον του διότι σε μία ήδη ισχύουσα κατάσταση ( ασχέτως της ποιότητος της κατάστασης αυτής ) εισάγεται ο εαυτός του ως μία καινούργια μεταβλητή και αρχικά ως ένας πολλά υποσχόμενος αστάθμητος παράγοντας. Πάντα και σε κάθε περίπτωση το καινούργιο άτομο το οποίο έρχεται δρά ως καταλύτης για την πολύ πιο έντονη συμπεριφορά και προσανατολισμό όλων των ατόμων του άμεσου κατ’ αρχάς και πολύ σύντομα και του ευρύτερου κοινωνικού κύκλου του. Όμως όπως κάθε καταλύτης σε κάθε επίπεδο και πτυχή της φύσης από την χημεία έως την ψυχολογία ΔΕΝ ΔΡΑ ΩΣ ΜΕΤΟΥΣΙΩΤΗΣ / ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΗΣ ΑΤΟΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΑΛΛΑ ΩΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ.

Δηλαδή, ένα μωρό το οποίο έρχεται σε ένα ζευγάρι το οποίο δεν έχει βάσεις συνοχής και αρμονίας μεταξύ του ( όχι στην περίπτωση που κινήσεις χειραγώγησης ενδεχομένως να κρύβουν την πραγματική σχέση ) αυτό το οποίο θα κάνει ως καταλύτης είναι να αναδείξει την έλλειψη συνοχής και αρμονίας η οποία είναι προϋπάρχουσα με πολύ έντονα χρώματα. Ένα μωρό το οποίο έρχεται σε ένα ζευγάρι το οποίο έχει βάσεις συνοχής και αρμονίας ακόμα και εάν βάλλεται από κινήσεις χειραγώγησης τρίτων θα δράσει ως καταλύτης και θα αναδείξει αυτή την συνοχή και αρμονία επίσης σε πολύ έντονα χρώματα.

Η άφιξη ενός καινούργιου ατόμου θα ενδυναμώσει σε μεγάλο βαθμό τις ήδη υπάρχουσες θέσεις και προσανατολισμούς του περιβάλλοντος του ΑΛΛΑ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Ή ΝΑ ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΕΙ ΜΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΘΕΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ. Μπορεί στην επιφανειακή συμπεριφορά να υπάρξει έντονη αλλαγή ‘ πλεύσης ’ αλλά αυτή η αλλαγή πλεύσης λαβαίνει χώρα μόνο για να συνάδει με τον προσανατολισμό και το κίνητρο του ατόμου που ήδη προϋπήρχε. Π. χ. μία μητέρα η οποία πραγματικά και ουσιαστικά ως πρώτη προτεραιότητα έχει τα παιδιά της και όχι τον άνδρα της ή τους γονείς της ή τον εαυτό της μπορεί πρίν την άφιξη ενός τέκνου της ή και κατά την διάρκεια της κύησης και του πρώτου σταδίου ανατροφής να συναινεί και να συμπεριφέρεται με τρόπους που δεν δίνουν προτεραιότητα στο τέκνο αυτό εάν η ίδια χειραγωγείται στο να πιστεύει ότι ‘ είναι για το καλό του παιδιού / για να μη το βλάψεις / να μη το κρατήσεις πίσω / να μη το κάνεις περίεργο / να μη το κάνεις σα και σένα / κλπ ’. Όμως την στιγμή που η μητέρα αυτή συνειδητοποιήσει ότι αυτά που της προβάλλουν για το παιδί της όχι μόνο δεν είναι σωστά αλλά είναι και καταστροφικά, η καταλυτική δράση του τέκνου ενεργοποιείται καθότι η μητέρα δρά σύμφωνα με την ανέκαθεν πρώτη της προτεραιότητα του καλώς έχειν του παιδιού της και δεν αφήνει τίποτε το οποίο έχει καταστροφική επίδραση σε εκείνο να υπάρξει στο περιβάλλον του. Εάν η συνειδητοποίηση της καταστροφικής επίδρασης του περιβάλλοντος στο παιδί δεν ωθήσει τους γονείς να λάβουν θέση άμεσα και δραστικά προς την προστασία του παιδιού τότε άμεσα έχουν λάβει θέση και έχουν δείξει ανάγλυφα την πραγματική σειρά προτεραιοτήτων / αφοσίωσης / πίστης / αξιών που τους διέπει ασχέτως του τι ισχυρίζονται. Αυτή ακριβώς είναι η καταλυτική δράση ενός ατόμου στο περιβάλλον του και είναι αναπόφευκτη.

Γιατί είπαμε όλα τα παραπάνω και πώς εξυπηρετούν ως απεικόνιση της πραγματικής υπόστασης, δράσης, αντίδρασης και ανάδρασης του ατόμου μέσα στην κοινωνία ;

Με το παραπάνω παράδειγμα το οποίο είναι παγκοσμίως εν ισχύ σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις ασχέτως κουλτούρας και κοινωνικοοικονομικού επιπέδου, δείχνουμε άμεσα ότι ένα άτομο με την απλή ύπαρξη του και μόνο έχει τεράστιες επιδράσεις στο περιβάλλον του που ισοδυναμούν με αλυσιδωτές αντιδράσεις μίας πυρηνικής έκρηξης. Επίσης, δείξαμε ότι αυτού του είδους η επίδραση γίνεται είτε αποφασίσουμε να δράσουμε / αντιδράσουμε είτε φοβηθούμε και μείνουμε άεργοι : και στις δύο περιπτώσεις χαρακτηριζόμαστε και οι αντίστοιχες ευθύνες που αναλογούν με τον χαρακτηρισμό αυτόν μάς καταλογίζονται ούτως ή άλλως.

Τι θέλουμε να πούμε μ’ αυτό ;

Θέλουμε να πούμε και να δείξουμε την πολύ απλή αλλά και για πολλούς τρομερά εκφοβιστική αλήθεια ότι κανείς ανεξαιρέτως και ασχέτως αποπειρών για αποσόβηση ευθυνών δεν απαλλάσσεται των ευθυνών αυτών αλλά είναι υπόλογος σε αυτές.

Γιατί είναι εκφοβιστικό αυτό ;

Διότι από πολύ μικρή ηλικία μας διδάσκεται ότι η ευθύνη είναι ένα τσεκούρι που ίπταται πάνω από το κεφάλι του κάθε ανθρώπου έτοιμο να του το πάρει, και η εξυπνάδα στην κοινωνία αυτή είναι να μπορέσεις να σπρώξεις μακριά το δικό σου τσεκούρι ώστε να πάει πάνω από το κεφάλι κάποιου άλλου, ασχέτως εάν το τσεκούρι αυτό παραμένει δικό σου. Συνεπώς, το να σου ειπωθεί ότι το τσεκούρι αυτό δεν φεύγει πάνω από το κεφάλι σου αλλά παραμένει και πιθανότατα γίνεται και μεγαλύτερο είναι άκρως εκφοβιστικό.

Ναι, αλλά τόσοι πετυχαίνουν ( από πολιτικούς, επιχειρηματίες, άνακτες έως γονείς, συγγενείς και φίλους ) να αποσοβήσουν τις ευθύνες τους και να τις φορτώσουν αλλού κάνοντας άλλους να πληρώνουν για αυτές. Πώς λοιπόν δεν αποσοβούνται οι ευθύνες ;

Οι ευθύνες δεν αποσοβούνται ποτέ και αυτό αποδεικνύεται σε όλες τις περιπτώσεις αλλά ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των αρχηγών κάθε διαμετρήματος αφού όλοι ευθυτενώς και εύκολα μπορούν να υποδείξουν ή να αποκαλύψουν τον φταίχτη για πολλές καταστάσεις από την ακρίβεια μέχρι την κατάσταση της μετανάστευσης ανά τον κόσμο καθώς και από τις από κοινού αποδεκτές φράσεις τύπου ‘ όλοι οι πολιτικοί είναι βρώμικοι / αγορασμένοι / υπηρέτες του χρήματος’. Τι συμβαίνει λοιπόν ;

Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι ότι αμέσως μετά από την πολύ σωστή εκτίμηση και απόδοση ευθυνών ακολουθεί η ρητορική ερώτηση ‘ και τι να κάνουμε ;’ ή κάποιο σχόλιο που δηλώνει ανικανότητα / αδυναμία του τύπου ‘ άστα αυτά / δεν γίνεται τίποτα / χαμένος κόπος / κλπ’.

Δηλαδή ;

Δηλαδή όπως στην περίπτωση του γονέα ο οποίος δεν έχει πρώτη προτεραιότητα το παιδί του αν και αυτό διακηρύττει, ο πολιτικός και κάθε άλλου είδους αρχηγός λειτουργεί ως καταλύτης και δείχνει περίτρανα ότι ο πραγματικός προσανατολισμός του πολίτη δεν είναι προς την προσωπική και γενική βελτιστοποίηση της καθημερινότητας αλλά αντιθέτως προς την μεγιστοποίηση της κακουχίας και της αντικειμενοποίησης του πλησίον, και συνεπώς και του εαυτού του. Ο κάθε ένας πολίτης με την έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης και ελέγχου των αντιπροσώπων αυτών οι οποίοι φανερά δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ούτε τηρούν τις υποσχέσεις τους δείχνει ότι συναινεί και επικροτεί την κατάσταση που επιβάλλεται. Αυτό πλέον διακηρύσσεται και μέσα από τα ΜΜΕ και τις δηλώσεις των κυβερνητικών εκπροσώπων όταν ισχυρίζονται και δικαίως σε αυτή την περίπτωση ότι ‘ ο λαός επικροτεί / συναινεί / διατάσσει / δίνει την εντολή για την συμπεριφορά που επιδεικνύω’ .

Μα πώς μπορείς να το λές αυτό όταν όλος ο κόσμος έχει σηκωθεί και έχει καθίσει με απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις και ‘ μποϋκοτάζ’ ;

Δυστυχώς όλο αυτό είναι ένα προπέτασμα και μία δικαιολογία για να αισθάνεται όλος ο κόσμος ότι έχει κάνει το καθήκον του ώστε να μη του καταλογιστούν ευθύνες ή να μη κατηγορηθεί ότι στην πραγματικότητα συναινεί στην υποδούλωση που του γίνεται, αλλά ταυτοχρόνως να μην επιτύχει τίποτα έτσι ώστε να συνεχίσει και αυτός αλλά και ο γείτονας ( ο οποίος αποτελεί πρωτίστης σημασίας μέτρο ) να είναι υποδουλωμένοι και ενταγμένοι σε ένα κατεστημένο στο οποίο με κάποιο τρόπο όλοι έχουν κάποιον να τους καταδυναστεύει και κάποιον που καταδυναστεύουν με τη σειρά τους ( ακόμα και εάν αυτός ο κάποιος είναι ο άστεγος του δρόμου ή η αδέσποτη γάτα ).

Οι απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις και μερικά ( όχι ολοκληρωτικά ) μποϋκοτάζ αποτελούν την αρχή μίας απειλής από τον λαό προς τους αντιπροσώπους του η οποία όμως ποτέ ( από την μεταπολίτευση και μετά ) δεν πραγματοποιείται. Η απεργία και η διαδήλωση έχουνε ισχύ όταν ο κάθε ένας από τους διαδηλωτές είναι πλήρως προετοιμασμένος, όχι να παίξει ξύλο με τα ΜΑΤ, αλλά να φέρει εις πέρας όλα τα slogan τα οποία αναγράφει στα πλακάτ. Δηλαδή, όταν αναγράφεται ότι ‘ δεν θα περάσει ο ασφαλιστικός νόμος’ αυτό θα πρέπει να είναι γραμμένο σε πέτρα και όταν ο αντιπρόσωπος δοκιμάσει την μπλόφα να δειχθεί ότι δεν είναι μπλόφα με το να αγνοηθεί πλήρως και από όλους ανεξαιρέτως τους διαδηλωτές η νομοθεσία αυτή συμπεριλαμβανομένης της άρνησης πληρωμής εισφορών και συμμόρφωσης με ο,τιδήποτε ο νόμος αυτός διατάσσει.

Ο κάθε ένας διαδηλωτής θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να το κάνει αυτό ακόμα και εάν είναι μόνος του.

Και θα κάνω εγώ τον αγώνα για κάποια εκατομμύρια ασφαλισμένους οι οποίοι θα επωφεληθούν από εμένα ;

Εσύ θα κάνεις τον αγώνα για τον εαυτό σου. Ο πρώτος και πολλές φορές ο μόνος που θα επωφεληθεί θα είσαι εσύ και αυτοί που αγαπάς. Μόνο εάν πραγματικά μισείς τον εαυτό σου δεν θα κοιτάξεις να σταματήσεις την κατάχρηση που γίνεται στο πρόσωπο σου επειδή υπάρχει περίπτωση να επωφεληθεί ο γείτονας. Μόνο εάν πραγματικά και κατά βάθος σου αρέσει να υποφέρεις και να παρακολουθείς και άλλους να υποφέρουν θα συνεχίσεις να συναινείς σε αυτή την κατάσταση.

Η οποία κατάσταση θα μπορούσε να κοπεί μαχαίρι μέσα σε 3 – 4 μέρες εάν οι χιλιάδες αυτοί απεργοί που δηλώνουν αποφασισμένοι αποφάσιζαν πραγματικά να αρνηθούν να υπακούσουν σε μία αρχή της οποίας η μόνη ισχύ είναι η συμφωνία ακριβώς αυτών των ανθρώπων να υπακούουν και να υποφέρουν. Χιλιάδες άτομα τα οποία αρνούνται αν πληρώσουν εισφορές δεν μπορούν να διωχθούν.

Μία απλή και τελείως ανώδυνη απόφαση να μείνει μία ολόκληρη πόλη σπίτι της και να μην ξοδέψει ούτε ένα Ευρώ για 24 ώρες μόνο είναι αρκετή για να σταματήσει όλη αυτή η φαινομενικά ‘ ανεξέλεγκτη’ κατάσταση αύξησης τιμών, πετρελαίου, τροφίμων, υπηρεσιών αφού, ενώ για τον μέσο έμπορο ή επιχειρηματία αποτελεί αμφίβολη απώλεια εισοδήματος, για τις πολυεθνικές και μεγάλες υπεράκτιες επιχειρήσεις αποτελεί απώλεια μυρίων εκατομμυρίων Ευρώ και ομολογουμένως μία απόλυτη στάση στην πορεία τους.

Αυτός και μόνο ο τρόπος από τους μύριους που υπάρχουν είναι αρκετή λαβή για έλεγχο της κοινωνικής κατάστασης και υπόδειξη στους πολιτικούς αντιπροσώπους ότι το μόνο το οποίο είναι, είναι υπηρέτες με αμφίβολη εξουσία και δικαιοδοσία.

Ιστορικά το παραπάνω έχει αποδειχθεί ότι είναι πλήρως επιτυχές και αποτελεσματικό ακόμα και με μη πλήρη συμμετοχή ή ακόμα και με συμμετοχή κάτω του 50% του πληθυσμού σε πλήρως αυταρχικά πολιτεύματα.

Και όταν είμαι τελείως μόνος μου ;

Τότε είσαι ακόμα πιο δυνατός εάν χρησιμοποιήσεις άλλες οδούς που είναι για μονάδες.

Και ποιες είναι αυτές ;

Αν και θα τις εξετάσουμε με μεγαλύτερη ανάλυση στο επόμενο άρθρο θα σου αναφέρω μία από τις Βασικές Αλήθειες από τις οποίες απορρέει ένας πολύ δυνατός δρόμος :

Βασική Αλήθεια αριθμός 4 : «Το κράτος αποφεύγει τους νόμους και γι’ αυτό προσπαθεί να διατηρήσει άγνοια αυτών από τους πολίτες».

Το πρώτο το οποίο πρέπει να κάνεις ( όχι γενικά αλλά μόνο ανά περίπτωση που αφορά εσένα προσωπικά και μόνο ) είναι να ενημερωθείς και να διαβάσεις τους 4 – 5 νόμους και 2 – 3 διατάξεις οι οποίες αφορούν το θέμα το οποίο σε απασχολεί στην οποιαδήποτε χρονική στιγμή.
Προσοχή : τους νόμους και τις διατάξεις δεν τους διαβάζουμε με φόβο για να δούμε τι μας απαγορεύεται να κάνουμε αλλά με προσοχή και κριτική σκέψη για να δούμε με ποια οδό θα πετύχουμε να υπερασπιστούμε ή να κατακτήσουμε αυτό το οποίο θέλουμε ( πράγμα το οποίο εφαρμόζεται κατά κόρον αλλά πολύ αδέξια από όλους αυτούς που επιδίδονται σε καταχρήσεις και υπεξαιρέσεις. Εμείς απλώς θα μάθουμε στο επόμενο άρθρο πώς θα κάνουμε το ίδιο έξυπνα για να διατηρήσουμε την ελευθερία μας, την ανεξαρτησία μας και την ευημερία μας ).

Το Θέατρο Σκιών

Έχουμε ήδη δείξει ότι σε όλα τα μήκη και πλάτη της ανθρώπινης κοινωνίας και των διαπροσωπικών σχέσεων των ανθρώπων υπάρχει ένα ‘δούναι και λαβείν’ το οποίο στις περισσότερες περιπτώσεις αντί να είναι εποικοδομητικό και να προωθεί την συνύπαρξη και συνεξέλιξη και των δύο πλευρών έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο δυνατό από ότι μπορεί κανείς να φανταστεί, είναι ανταγωνιστικό : είναι δηλαδή μία συνεχής μάχη επιβολής και εξανδραποδισμού της μίας πλευράς από την άλλη.

Δηλαδή ;

Δηλαδή στην πλειονότητα των σχέσεων ( από μια απλή συζήτηση στο τηλέφωνο μέχρι μία πολύκροτη δίκη μέχρι μία ενημέρωση για την σχολική επίδοση των παιδιών ) υπάρχει ένας ‘ διαγωνισμός’ για το ποιος ‘ θα βγει από πάνω / θα σκοράρει / θα καρφώσει / θα βιδώσει / θα βάλει στην θέση / θα την φέρει / θα επιβληθεί ’ στον άλλον.

Τι σημαίνει αυτό ;

Αυτό σημαίνει ότι οικειοθελώς αποστερούμε τον εαυτό μας από πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε κερδίσει ενώ ταυτόχρονα τον φορτώνουμε με αρνητικά συναισθήματα που θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει καθώς και με ολόκληρες ιδέες ή και κοσμοθεωρίες οι οποίες εδρεύουν στην συνείδηση μας ασυζητητί και επιβεβλημένα.

Πώς το κάνουμε αυτό ;

Δύο διαγωνιζόμενοι δεν είναι το ίδιο με δύο συνεργαζόμενους . Οι διαγωνιζόμενοι έχουν πολύ διαφορετικούς στόχους και κίνητρα από τους συνεργαζόμενους :

Α. οι διαγωνιζόμενοι επιζητούν να νικήσει ο ένας επι του άλλου, ασχέτως της επιτεύξεως ή όχι κάποιου στόχου χρήσιμου για το σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι επιζητούν να αποδείξουν ότι η δική τους άποψη είναι παντελώς καλύτερη από του αντιπάλου.

Γ. αυτό σημαίνει ότι για να νικήσουν πρέπει να αρνηθούν ή να καταρρίψουν όλες παντελώς τις πτυχές της απόψεως του αντιπάλου αλλιώς θα χάσουν.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία δεν είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης κανενός από τους δύο διαγωνιζόμενους αλλά διαδικασία καταστροφική για τουλάχιστον έναν από τους δύο αν όχι και τους δύο.

Αντιθέτως,

Α. οι συνεργαζόμενοι επιζητούν και οι δύο να υπερτερήσουν / νικήσουν / πετύχουν / κατακτήσουν αμοιβαία έναν στόχο ο οποίος είναι γενικά χρήσιμος για κάποιο σύνολο.

Β. αυτό σημαίνει ότι είναι ‘ανοιχτοί’ και επιζητούν να εμπλουτίσουν ή τροποποιήσουν την άποψη τους ώστε να επιτύχουν καλύτερα το στόχο τους.

Γ. αυτό σημαίνει ότι ευχαρίστως αποδέχονται, επιζητούν και εγκολπώνονται όλες τις πτυχές οι οποίες με την σωστή σύνθεση δημιουργούν την άποψη ή μέθοδο η οποία θα επιφέρει την επίτευξη του στόχου ασχέτως εάν προέρχονται από την δική τους διαδικασία σκέψεως ή του συνεργάτη τους.

Δ. αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία είναι διαδικασία προόδου και καλυτέρευσης και για τους δύο συνεργαζόμενους και επίσης προσφέρει δυνατότητες βελτίωσης και ανάπτυξης και για τους δύο ανεξαιρέτως. Επίσης οι απολαβές και για τους δύο σε κοινωνικό, προσωπικό και υπαρξιακό επίπεδο είναι κατά πολύ πολλαπλάσιες από τις απολαβές που θα είχε ο κάθε ένας μόνος του μέσα από μία διαδικασία ανταγωνισμού και υπονόμευσης του άλλου.

Συνεπώς όταν αναγκάζουμε τον εαυτό μας αλλά και άλλα άτομα συνεχώς να ανταγωνίζονται και να διαγωνίζονται μεταξύ τους για να ανακαλύψουν ποιος είναι ο νικητής – αρχηγός / ελεύθερο ανδράποδο και ποιος ο χαμένος – υποταγμένος / ελεύθερο ανδράποδο, αυτό το οποίο σίγουρα επιφέρουμε είναι η τέλεια απουσία οποιασδήποτε προόδου και βελτίωσης των ατόμων και σαφώς ( όπως έχουμε δείξει με τις μπάμπουσκες ) η παντελής απουσία προόδου, ανάπτυξης και βελτίωσης όλης της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου.

Επιπλέον , όπως βλέπουμε καθημερινά στις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους ότι με τον ανταγωνισμό και διαγωνισμό ( σχέσεις που ‘ δεν βγαίνουν / δεν λειτουργούν / δεν πηγαίνουν / δεν οδηγούν πουθενά / πνίγουν’ , καθώς και από την μια κάποια αίσθηση ανημποριάς και αδυναμίας και απελπισίας ότι ‘ δεν γίνεται τίποτα / δεν ωφελεί / έτσι όπως καταντήσαμε / δεν διορθώνεται τίποτα / δεν έχει νόημα / τι να κάνουμε / όλοι έτσι κάνουν ’ ) επιφέρουμε πλήρως την μαθηματική ακολουθία προς την φθορά και αποσύνθεση και του ατόμου μας και του κοινωνικού συνόλου.

Ναι, αλλά η άμιλλα βοηθάει την πρόοδο, έτσι δεν είναι ;

Όχι δεν είναι έτσι. Όχι επειδή η βασική άποψη και ιδέα είναι λάθος, αλλά γιατί όπως σε πάρα πολλά πράγματα μεταφράζεται και εφαρμόζεται σε σχεδόν πλήρη ασυμφωνία μεταξύ ιδέας και εφαρμογής.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Ας αναλύσουμε τι εννοούμε αρχίζοντας όπως πάντα πρέπει να αρχίζουμε : με τον ορισμό των ιδεών, δηλαδή συγκεκριμενοποιώντας τι σημαίνει αυτή η ‘ άμιλλα’ και τι δεν σημαίνει.

Άμιλλα : « διαγωνισμός, αγών περί υπεροχής, αμοιβαίος ζήλος» [1]

Αμιλλώμαι : « προσπαθώ να υπερτερήσω άλλων ή άλλους, διαγωνίζομαι εν αμίλλη, είμαι ισάξιος προς τι» [2]

Βλέπουμε λοιπόν εδώ ότι η ‘ άμιλλα’ ως όρος έχει δύο πτυχές οι οποίες δεν είναι ξεκάθαρες ούτε είναι πλήρως εν αρμονία μεταξύ τους :

Αν προσπαθώ να υπερτερήσω κάποιου άλλου σίγουρα δεν είμαι ή δεν θεωρώ ότι είμαι ισάξιος του.

Αν προσπαθώ να διαγωνισθώ κάποιον όχι μόνο δεν ενδιαφέρομαι ούτε για τη δική μου βελτίωση ούτε για τη δική του. Αντιθέτως με ενδιαφέρει να τον νικήσω κατά κράτος ακριβώς όπως ο στρατιώτης σε ένα πόλεμο : ο σκοπός μου είναι η νίκη ασχέτως της ποιότητας μου ή αυτής του αντιπάλου μου. Συνεπώς θα κάνω τα πάντα για να το πετύχω ασχέτως ιδεολογίας ή μέσων ακόμη και εάν αυτό με βλάπτει, υποσκάπτει και εξουδετερώνει τις πραγματικές μου δυνατότητες. Αυτό το γεγονός απεικονίζεται περιτράνως στις ολοένα και πιο συχνά αναφερόμενες περιπτώσεις αθλητών που συλλαμβάνονται ή ομολογούν να έχουν κάνει χρήση ουσιών ή άλλων τακτικών που θα τους δώσουν στιγμιαίο προβάδισμα στο αγώνισμα τους χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα έχουν πραγματικά κατακτήσει το επίπεδο ικανοτήτων που συμβολίζει το μετάλλιο το οποίο καπηλεύονται. Επίσης υπάρχει σωρεία περιπτώσεων πρωταθλητών οι οποίοι υπέφεραν τεράστια προβλήματα υγείας ( σωματικής, ψυχολογικής και κοινωνικής ) μετά την απόσυρση τους από το άθλημα στο οποίο διαγωνίζονταν.

Και οι δύο περιπτώσεις αποδεικνύουν το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής σε όλα τα επίπεδα που επιφέρει ο διαγωνισμός και η ‘άμιλλα’ .

Αυτή είναι η μία πλευρά της άμιλλας η οποία εφαρμόζεται αλλά δεν ομολογείται.

Η άλλη πλευρά της άμιλλας μιλάει για το ότι όλες οι πλευρές είναι ισάξιες και ότι διακατέχονται από μία αμοιβαία ανάγκη για κάποια βελτίωση μέσω του ανταγωνισμού, η οποία βελτίωση όμως ( ως προς τον βαθμό και το είδος της ) σχεδόν πάντα διατηρείται ασαφής. Όμως μέσω του διαγωνισμού ή της άμιλλας δεν μπορούμε να έχουμε ούτε ισότητα ούτε ατομική ή ομαδική βελτίωση η οποία να έχει ουσιαστικά οφέλη σε όλα τα επίπεδα, αλλά αντιθέτως επέρχεται πλήρης καταστροφή όπως είδαμε παραπάνω. Αντιθέτως είδαμε ότι για να έχουμε ισότητα και ομαδική βελτίωση σε όλα τα επίπεδα πρέπει να υπάρχει συνεργασία.

Ναι αλλά με τον ανταγωνισμό δημιουργήθηκαν πολλές καινοτομίες, έτσι δεν μας λέγεται ;

Αυτό δεν είναι αληθές αλλά παραποίηση μίας βασικής αλήθειας για όλες τις καινοτομίες (εποικοδομητικές και μη ) που έχουν υπάρξει στην ανθρωπότητα.

Η καινοτομία είναι αποτέλεσμα δύο βασικών συστατικών : ανάγκης και πειραματισμού . Ανάγκης είτε του ατόμου για απαντήσεις / λύσεις είτε του συνόλου για επιβίωση. Πειραματισμού για την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης από τουλάχιστον ένα και τις περισσότερες φορές πολλά περισσότερα άτομα τα οποία δοκιμάζουν διάφορες εκδοχές, μαθαίνουν τι θα πρέπει να προσέξουν, να αποφύγουν, να διορθώσουν και / ή να βελτιώσουν, το προσέχουν, το αποφεύγουν, το διορθώνουν και /ή βελτιώνουν και οδηγούνται στην καινοτομία που επηρεάζει θετικά ή αρνητικά ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο.

Ποτέ δεν βρέθηκε καινοτομία ή λύση μέσα από έναν διαγωνισμό ο οποίος στόχο είχε να εκτιμήσει, να αναδείξει και να επιβραβεύσει ένα και μόνο άτομο αλλά δεν είχε κάποια άλλη χρησιμότητα.

Ναι αλλά υπάρχουν διαγωνισμοί ευρεσιτεχνίας ή ταλέντου που αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα.

Ούτε και αυτό είναι ακριβές και η παρερμήνευση οφείλεται στην τάση που υπάρχει να μην έχουμε ακριβολογία και να χρησιμοποιούμε έναν ορισμό για πολλές παρεμφερείς αλλά κάθετα διαφορετικές έννοιες. Αυτού του είδους οι διαγωνισμοί οι οποίοι αναδεικνύουν καινοτομίες ή ταλέντα δεν είναι διαγωνισμοί αλλά συναγωνισμοί. Τι εννοούμε με αυτό ;

Παρουσιάζεται σε όλους τους συμμετέχοντες ένας στόχος με συγκεκριμένες προδιαγραφές και δίνεται πλήρης ελευθερία στην μέθοδο και τον τρόπο επίτευξης του στόχου αυτού. Συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών είναι δυνατή και στους πιο επιτυχείς συναγωνισμούς γεγονός. Εάν αυτό δεν υπάρχει και αυτό το οποίο μετράμε δεν είναι η επίτευξη του στόχου αλλά το ίδιο το άτομο αξιολογητικά τότε ο διαγωνισμός είναι πραγματικά διαγωνισμός ο οποίος όπως αποδείξαμε παραπάνω ποτέ δεν αναδεικνύει καινοτομίες ή κάποιο ταλέντο είτε αντικειμενικά είτε στην πλήρη του έκφραση ( είτε το ‘ ταλέντο’ δεν είναι παρά μια συνισταμένη τρόπων εντυπωσιασμού και όχι ουσιαστικό είτε όταν υπάρχει ουσιαστικό ταλέντο αυτό καναλάρεται και περιορίζεται μέχρι που πνίγεται από τις κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις που απορρέουν από τον διαγωνισμό ) . Ας αναλογιστούμε μόνο πόσο πολύ επιτυχία ή όφελος αποκομίζεται από διαγωνισμούς όπως η Eurovision, το American Idol, ή ακόμα και από τους Ολυμπιακούς αγώνες, τα καλλιστεία ή το ποδόσφαιρο / κλπ : κανένα αντικειμενικό όφελος ή επιτυχία δεν αποκομίζεται ούτε για τους θεατές αλλά ούτε και για τους διαγωνιζόμενους αφού πάρα πολλές φορές τα υλικά οφέλη ( διότι δεν υπάρχουν άλλα ) διοχετεύονται σε ένα διαγωνιζόμενο όχι λόγω του ταλέντου ή της ικανότητας του αλλά λόγω των παραπλανητικών / περιοριστικών κριτηρίων και της υποκειμενικής γνώμης ενός ή περισσοτέρων κριτών.

Σε μελλοντικά άρθρα θα αναλύσουμε ακριβώς πώς αυτό που μπορεί να φαίνεται αντικειμενικό στην ουσία είναι υποκειμενικό και τεχνητό.

Ποιος λοιπόν επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Η πρώτη απάντηση που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο νικητής του διαγωνισμού. Σε διαγωνισμούς όπως αυτούς που αναφέραμε ο νικητής κερδίζει δόξα, φήμη, οικονομικά οφέλη, θέσεις ζηλευτές στον κοινωνικό περίγυρο, κ. α.

Είναι όμως αλήθεια ότι τα κερδίζει ;

Στην πραγματικότητα δεν κερδίζει όλα αυτά τα πράγματα επειδή δεν είναι φυσική και λογική απόρροια του επιτεύγματος του, δηλαδή αποτέλεσμα της ίδιας της πράξης η οποία αποτελεί το επίτευγμα του ( π.χ. το να τρέχεις γρήγορα δεν αποτελεί στην ουσία του αξιοποιήσιμη ικανότητα από το άτομο που την κατέχει, αυτόν τον ίδιο τον ταχύ δρομέα, με τρόπο που να εξασφαλίζει την ελευθερία, ανεξαρτησία και αυτονομία του στην σημερινή κοινωνία ) αλλά μία μη ελέγξιμη από τον διαγωνιζόμενο επιβράβευση η οποία ελέγχεται από άλλους παράγοντες και με άλλα κριτήρια τα οποία δεν έχουν να κάνουν τίποτα με την επίδοση ή το ταλέντο του νικητή ( δηλαδή ο διαγωνιζόμενος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να κατακτήσει αυτά τα οποία του δίνονται εκτός των ορίων και των προϋποθέσεων του συγκεκριμένου διαγωνισμού και μόνο, άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το επίτευγμα του για να επιβιώσει εάν δεν του επιτραπεί από άλλους και συνεπώς είναι για πάντα σε μία εξηρτημένη και αβέβαιη θέση την οποία μπορεί και να μην μπορέσει να κρατήσει ακόμα και εάν διατηρήσει ή και αυξήσει το επίτευγμα του εάν άλλοι δεν το θέλουν ). Κατ’ αυτό τον τρόπο ο νικητής δεν αισθάνεται την σιγουριά και την ασφάλεια του νικητή ο οποίος έχοντας κατακτήσει τον στόχο του προχωρά σε στόχους ανωτέρων αναπτυξιακών επιπέδων αλλά αισθάνεται την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια κάποιου που κάθεται σε μια ασταθή καρέκλα πάνω από μια ενεργή βόμβα καθότι του αναιρείται η νίκη και η επιτυχία του με την υποχρέωση και την πίεση που του επιβάλλεται.

Ποιος πραγματικά έχει τον έλεγχο ;

Σαφώς έχει ήδη διαφανεί ότι αυτός που έχει τον έλεγχο είναι αυτός που δεν διαγωνίζεται. Αυτός που δεν διαγωνίζεται δεν είναι αυτός που παρακολουθεί παθητικά και χωρίς να αλληλεπιδρά με παραμέτρους συγκεκριμένες και αντικειμενικές του διαγωνισμού. Αυτός δεν είναι παρά ο θεατής ο οποίος δεν μπορεί παρά μόνο να είναι δέκτης μίας καταστάσεως με την οποία είναι άσχετο αν διαφωνεί ή συμφωνεί και του οποίου η γνώμη ποτέ δεν ζητείται ως γνώμονας επηρεασμού του διαγωνισμού. Ο θεατής βλάπτεται από τον διαγωνισμό όσο και ο διαγωνιζόμενος καθότι του δίνεται το ψευδές και παραπλανητικό μήνυμα ότι δεν έχει καμμία επιρροή ή ισχύ στο περιβάλλον του ( κοινωνικό, προσωπικό, κρατικό, εργασιακό ) και τον μαθαίνει να δέχεται πλήγματα και βιασμούς της προσωπικότητας και της γνώμης του χωρίς καθόλου προσπάθεια ουσιαστικής αντίδρασης.

Ο θεατής όπως και ο διαγωνιζόμενος μαθαίνουν μέσω του διαγωνισμού να είναι ελεύθερα ανδράποδα ( καθότι πιστεύουν ότι εκείνοι διάλεξαν να κάνουν αυτό που κάνουν και να αντιδρούν όπως αντιδρούν ) και αντί για ολοκληρωμένες προσωπικότητες με πολλαπλές πτυχές περιορίζονται στο να είναι δισδιάστατες και ρηχές εκφράσεις του εαυτού τους όπως οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών.

Επίσης το ίδιο συμβαίνει και με τους κριτές του διαγωνισμού οι οποίοι είναι το ίδιο με το πανί πάνω στο οποίο πιέζουν οι φιγούρες του Θεάτρου Σκιών για να φανούν : ούτε εκείνοι είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως πιστεύουν τους διαγωνιζόμενους αλλά όπως κάθε ελεύθερο ανδράποδο είναι ελεύθεροι να κρίνουν όπως τους επιβάλλεται να κρίνουν ασχέτως της γνώμης τους ( πολλά είναι ιστορικά τα στοιχεία που σε κριτές απαγορεύτηκε να αναδείξουν κάποιον νικητή διότι για πολιτικούς, οικονομικούς, ή άλλους λόγους έπρεπε να αναδειχθεί απαραιτήτως κάποιος άλλος πιο εξυπηρετικός στην επικοινωνιακή πολιτική αυτών που πραγματικά ελέγχουν τον διαγωνισμό ) . Αλλιώς και η δική τους θέση και υπόσταση διακυβεύεται και ελέγχεται από άλλους οι οποίοι πραγματικά ελέγχουν την παράσταση.

Ποιος λοιπόν πραγματικά ελέγχει και επωφελείται από τους διαγωνισμούς ;

Στο Θέατρο Σκιών μας αυτός είναι ο καραγκιοζοπαίχτης. Είναι αυτός που ελέγχει όλες τις φιγούρες και τεντώνει όπως θέλει το πανί αλλά δεν φαίνεται ούτε παρουσιάζεται, αλλά η φωνή του ακούγεται καμουφλαρισμένη ως η φωνή των φιγούρων που κρατάει.

Πώς μπορούμε να βρούμε ποιος είναι ο καραγκιοζοπαίχτης των διαφόρων ποικίλλων διαγωνισμών ;

Με ορισμένες πολύ απλές ερωτήσεις που θα τις πούμε την επόμενη φορά.

---

[1] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι.

[2] Εγκυκλοπαιδικό Γλωσσολογικό Λεξικό, Μορφωτική Εταιρεία, Αθήναι

Ο Σωστός Παίχτης Πόκερ

Στα μαθηματικά τα οποία αποτελούν την αφαιρετική έκφραση όλων των καταστάσεων και αντιδράσεων / αναδράσεων ανάμεσα τους υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο το οποίο εμείς ονομάζουμε «το φαινόμενο της φτέρης».

Εάν παρατηρήσουμε ένα φύλλο φτέρης θα δούμε ότι αυτό αποτελείται από πολλά μικρότερα φύλλα που όμως και αυτά είναι σαν μινιατούρες αυτού ακριβώς του φύλλου το οποίο αποτελούν. Αυτό είναι ένα φαινόμενο το οποίο συναντάμε πολλές φορές στην φύση και συνεπώς στα μαθηματικά, δηλαδή ένα σύνολο αποτελείται από υποσύνολα τα οποία είναι πανομοιότυπα ή κατά βάσιν όμοια του συνόλου που αποτελούν.

Και γιατί αυτό μας ενδιαφέρει ;

Μας ενδιαφέρει και μάλιστα πάρα πολύ γιατί η κοινωνία σε όλα της τα σύνολα από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο μέχρι την ολοκληρία της είναι ακριβώς σαν μία ρώσικη μπάμπουσκα : δηλαδή, το πιο μικρό υποσύνολο της κοινωνίας είναι ακριβώς το ίδιο αλλά σε μικρότερη κλίμακα με το μεγαλύτερο σύνολο το οποίο είναι και όλη η κοινωνία.

Και τι σημαίνει αυτό ;

Αυτό σημαίνει ότι εάν μπορέσουμε και μάθουμε τους κανόνες που διαμορφώνουν τις « μπάμπουσκες » τότε είμαστε πλήρως ικανοί και σε έλεγχο να μπορέσουμε να καταλάβουμε και να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που έχουμε σε όλες ανεξαιρέτως τις πτυχές της ανθρώπινης κοινωνίας. Αυτό μπορούμε να το επιτύχουμε μελετώντας οποιαδήποτε « μπάμπουσκα » αλλά σίγουρα κάποιες « μπάμπουσκες » είναι πιο εύκολες να τις αντιληφθούμε και μελετήσουμε από άλλες. Μας συμφέρει λοιπόν να διαλέξουμε αυτήν που μας είναι λιγότερο απειλητική αλλά συγχρόνως και περισσότερο δυνατόν να την επηρεάσουμε άμεσα : μία ισορροπία που δεν είναι πάντα εύκολη να επιτευχθεί.

Μα, πως είναι δυνατόν να ισχύει το παραπάνω αξίωμα του φαινομένου της φτέρης ή του παραδείγματος με τις « μπάμπουσκες » όταν ορισμένα κομμάτια της κοινωνίας όπως η οικογένεια, το σχολείο , η επιστήμη, η πολιτική, η θρησκεία, η επαγγελματική / επιχειρησιακή συμπεριφορά, η οικονομία, το κράτος, το έθνος φαίνονται τόσο διαφορετικά και ασύνδετα μεταξύ τους ; Εν τέλει πώς μπορεί η επίδοση του Θανασάκη στο σχολείο να επηρεάζει και να επηρεάζεται από την γενική οικονομική κατάσταση του κράτους ;

Η απάντηση είναι πολύ απλή όπως και όλες οι γραμμές και αλήθειες που διέπουν και διαμορφώνουν την κάθε πτυχή της κοινωνίας (« μπάμπουσκα » ) είναι απλές και θεωρητικά πλήρως κατανοητές αν και πολλές φορές τραυματικές : όλες οι πτυχές της κοινωνίας έχουν τον εξής κοινό παράγοντα : αποτελούνται και διατηρούνται από ανθρώπους. Και εδώ έχει έρθει η στιγμή να πούμε ένα πολύ βασικό αξίωμα :

Τίποτα στην κοινωνία δεν είναι απρόσωπο και όλα είναι μέρος της ανθρώπινης συμπεριφοράς χωρίς τίποτε απόκοσμο ή μυστικιστικό.

Τι σημαίνει αυτό ;

Αυτό σημαίνει ότι για κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας, από το γιατί η γιαγιά μας μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα χωρίς εμφανή λόγο μέχρι την μυστηριώδη αλλά συνεχή αύξηση των τιμών κάθε βδομάδα, ευθύνεται κάποιος άνθρωπος ο οποίος έχει όνομα και επώνυμο και σαφές εμφανέστατο συμφέρον να κάνει το περιβάλλον να έχει το συγκεκριμένο εφφέ που εμείς εισπράττουμε.

Καθότι η ψυχολογία μας λέει ότι όλα ανεξαιρέτως τα άτομα δρούν και αντιδρούν με τις ίδιες βασικές αρχές συμπεριφοράς και λογικής και στοχεύουν στους ίδιους στόχους αλλά με διαφορετικά μέσα οδηγούμαστε στο εξής πολύ απλό και χαρμόσυνο συμπέρασμα :

Η κοινωνία διέπεται και λειτουργεί από άτομα με προσωπικότητα και ταυτότητα --> – ( συνεπώς ) Η κοινωνία δεν είναι απρόσωπη--> – Η κοινωνία δρά όπως δρούν και δύο μεμονωμένα άτομα μεταξύ τους .

Εφόσον στην κοινωνία υπάρχει τριβή και ανταγωνισμός δεν υπάρχει αρμονία και σύμπνοια ανάμεσα σε διάφορες πτυχές και κοινωνικές ομάδες (« μπάμπουσκες » )--> – Εφόσον υπάρχει ανταγωνισμός σημαίνει ότι υπάρχει προσπάθεια επιβολής και υποδούλωσης ανάμεσα στις πτυχές και κοινωνικές ομάδες -->

–--> Υπάρχει προσπάθεια χειρισμού και χειραγώγησης ανάμεσα στις πτυχές και κοινωνικές ομάδες.

Αφού η κοινωνία δρά όπως δρούν και δύο μεμονωμένα άτομα μεταξύ τους ΚΑΙ υπάρχει προσπάθεια χειρισμού και χειραγώγησης ανάμεσα στις πτυχές και κοινωνικές ομάδες ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΕΠΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΣΙΚΗ ΑΡΧΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΠΙΒΟΛΗ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΠΟΥ ΔΙΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ :

ΣΥΝΕΠΩΣ

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ / ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΔΡΑΠΟΔΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ.

Ναι αλλά γιατί αυτό είναι χαρμόσυνο ; Δεν θα έπρεπε να είναι εκφοβιστικό ;

Και βέβαια όχι !

Δεν πρέπει να είναι εκφοβιστικό αλλά χαρμόσυνο επειδή εμείς ξέρουμε την πραγματική αξία και δύναμη που έχει κάποιος ( άτομο ή ομάδα ) που είναι στόχος πιθανού εξανδραποδισμού και που αυτός που θέλει να εξανδραποδίσει προσπαθεί να κλέψει δόλια και ύπουλα. Γιατί δόλια και ύπουλα ;

Γιατί αυτός που προσπαθεί να καπηλευτεί ή να χρησιμοποιήσει την αξία ή την δύναμη των άλλων δεν έχει ( ή πιστεύει ότι δεν έχει ) ο ίδιος αξία και δύναμη ( και ως άτομο και ως κοινωνικό σύνολο ).

Και τι σχέση έχει το πόκερ με όλα αυτά ;

Το μπλοφάρισμα.

Ένας παίκτης πόκερ ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΤΙ ΧΑΡΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΕΡΘΕΙ ΑΛΛΑ ΣΤΟ
ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΤΙ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΕΧΕΙ
ΕΡΘΕΙ.

Τα άτομα και τα κοινωνικά σύνολα τα οποία το έχουν καταλάβει αυτό, ενώ έχουν πολύ αδύναμο χαρτί καταφέρνουν να κερδίζουν την μπάνκα με αυτό το πενιχρό χαρτί γιατί μπλοφάρουν τόσο καλά ώστε να κάνουν αυτούς που έχουν το φλός ρουαγιάλ να πάνε πάσο.

Τι είναι το μπλοφάρισμα ;

Είναι η χειραγώγηση και η επιβολή από το ένα άτομα στο άλλο ή το ένα κοινωνικό σύνολο στο άλλο.

Τι είναι ο παίχτης που έχει πάει πάσο ενώ έχει φλος ρουαγιάλ ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΦΛΟΣ ΡΟΥΑΓΙΑΛ ΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΧΑΡΤΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ;

Είναι ένα ελεύθερο ανδράποδο.

Τι είναι αυτός που μπλοφάρει ;

Είναι επίσης ένα ελεύθερο ανδράποδο που θα ακολουθήσει τον αμέσως καλύτερο μπλοφατζή. Είναι ένα αδύναμο άτομο που χρησιμοποιεί κανόνες που δεν υπάρχουν στο παιχνίδι για να κερδίσει τους δυνατούς οι οποίοι παίζουν όπως πρέπει.

Τι είναι αυτός που εμπιστεύεται τα χαρτιά του όταν έχει αντικειμενικές ενδείξεις και ξέρει να διαβάζει αυτές τις ενδείξεις έχοντας υπ’ όψη του τους κανόνες του παιχνιδιού και όχι ότι προσπαθεί να του δείξει ο άλλος ;

Ελεύθερος άνθρωπος .

Και πώς μπορούμε να διακρίνουμε ποιος είναι ο μπλοφατζής και ποιος δεν είναι ;

Αυτό θα αρχίσουμε να το εξετάζουμε στο επόμενο άρθρο.

Σχόλια, απορίες και συζήτηση είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

Ποιός Επωφελείται του Εγκλήματος;

Όλες οι έννοιες οι οποίες διέπουν την ζωή μας είναι αλληλένδετες σε νόημα και σχέσεις. Το μυστικό λοιπόν στο να καταλάβουμε πραγματικά και από μόνοι μας χωρίς την ανάγκη ερμηνείας από τον κάθε ‘expert’, ο οποίος προσφέρεται να δώσει αποφθεγματικά κάποιες απαντήσεις χωρίς όμως να προσφέρει και την απελευθερωτική και πραγματικά διαφωτιστική λογική διαδικασία με την οποία έφτασε σε αυτό το απόφθεγμα, είναι να ψάξουμε με την δική μας ικανότατη λογική να βρούμε τον τρόπο σύνδεσης των εννοιών αλλά και καταστάσεων της καθημερινότητας και όχι μόνο.

Τι εννοούμε με αυτό ;

Εξοπλιζόμαστε με ένα σύστημα ερωτήσεων στις οποίες δεν δεχόμαστε απαντήσεις που δεν είναι επι της ουσίας αλλά της κατηγορίας « αυτό έτσι είναι / έτσι κάνουν όλοι / κλπ, κλπ». Επίσης δεν δεχόμαστε απαντήσεις οι οποίες είναι άτοπες και εκτός θέματος και συνήθως ανήκουν στην κατηγορία « είσαι σκληρός / είσαι αναιδής / είσαι ηλίθιος / πώς τολμάς / μα είναι πράγματα αυτά / κλπ, κλπ».

Εξοπλιζόμαστε με θάρρος το οποίο σημαίνει ότι βρίσκουμε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις μας χωρίς να φοβόμαστε τι θα είναι αυτή η απάντηση ή τι θα δείξει για την κοινωνία, την οικογένεια μας, την ζωή μας, για δύο λόγους :

α) ό,τι και να είναι εφόσον αποτελεί επι της ουσίας απάντηση στην ερώτηση μας προϋπήρχε στην ζωή μας και μας επηρέαζε ούτως ή άλλως. Συνεπώς αποτελεί κάτι που δεν πρέπει να μας απειλεί ή να μας φοβίζει γιατί ήδη το αντιμετωπίζουμε και το έχουμε αποδεδειγμένα επιβιώσει και μάλιστα με τις πλέον δύσκολες συνθήκες αφού δεν το είχαμε καν υπ’ όψη μας. Συνεπώς τώρα μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε ό,τι θέλουμε σε σχέση με αυτό που μόλις συνειδητοποιήσαμε πολύ καλύτερα και με λιγότερη ενέργεια αφού ξέρουμε περί τίνος πρόκειται.

β) δεν διακυβεύεται επ’ ουδενί η αξία μας με το γεγονός ότι βλέπουμε τις επι της ουσίας απαντήσεις στις ερωτήσεις μας αλλά αντιθέτως αυξάνεται διότι επιδεικνύουμε εξελιγμένη ευφυΐα και ενήλικη σκέψη.

Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όλη αυτή η διαδικασία ΔΕΝ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ προς τον εαυτό μας και τον περίγυρο μας καθότι από την στιγμή που αναλαμβάνουμε το status του ενήλικου ατόμου όλες οι ευθύνες που άπτονται της ενηλικίωσης γίνονται δικές μας είτε τις έχουμε συνειδητοποιήσει είτε όχι. Συνεπώς μας συμφέρει να ξέρουμε πλήρως το εύρος αλλά και τα όρια των ευθυνών και δικαιωμάτων μας ώστε να μην μπορεί κανείς να μας προσάψει ευθύνες που δεν μας ανήκουν και να μας κλέψει δικαιώματα που κατέχουμε ή δικαιώματα που ανήκουν σε αυτούς που έχουν συγκεκριμένες ευθύνες.

Δηλαδή, με την διαδικασία ανεύρεσης και καθορισμού των πραγματικών αξιών, ευθυνών, δικαιωμάτων καθώς και των καταστάσεων ( όπως πραγματικά είναι, όπως λανσάρεται ότι είναι και όπως θα έπρεπε πραγματικά να είναι ) ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΩΛΕΙΑ. Θα έλεγε κανείς ότι η διαδικασία αυτή είναι μια από τις λίγες ευκαιρίες / κελεπούρια που υπάρχουν στο στερέωμα και σαφώς υπάρχουν πολλοί που θα παλέψουν μέχρις εσχάτων με νύχια και με δόντια για να μας αποτρέψουν από το να το αποκτήσουμε και σαφώς να σταματήσουμε να είμαστε Ελεύθερα Ανδράποδα και να γίνουμε άμεσα Ελεύθεροι Άνθρωποι.

Μα ποιοί είναι τέλος πάντων αυτοί που θέλουν να είμαστε Ελεύθερα Ανδράποδα ;

Εδώ πολλοί θα περίμεναν μία πολιτικοποιημένη απάντηση . Όμως η πολιτική είναι μία πίστα στην οποία για να μπορέσουμε να παίξουμε πρέπει να έχουμε ολοκληρώσει και τελειοποιήσει την κατανόηση μας της πίστας της καθημερινής μας ζωής και των ανθρώπων με τους οποίους συμβιώνουμε και συνδιαλλασσόμαστε άμεσα. Θα δούμε ότι με μαθηματική ακρίβεια η αφηρημένη εξίσωση των διαφόρων δυνάμεων της πολιτικής υπάρχει και εφαρμόζεται επανειλημμένα και συγκεκριμένα μέσα στους κοινωνικούς κύκλους μας και την οικογένεια μας .

Τι σημαίνει αυτό ;

Σημαίνει ότι για να καταλάβουμε την πολιτική πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τις δυνάμεις και τα κίνητρα που καθοδηγούν και διαμορφώνουν την συμπεριφορά των ατόμων που αποτελούν την οικογένεια, τους φίλους, τους συγγενείς, τους γνωστούς / γείτονες / συναδέλφους.

Μόλις πραγματικά το καταλάβουμε αυτό τότε θα είμαστε σε θέση να διαβάζουμε την πολιτική σαν ακτινογραφία όπως και να διαβλέπουμε τα διάφορα διαμετρήματα και εκδόσεις των Ελευθέρων Ανδραπόδων.

Μα ποιος θέλει ένα Ελεύθερο Ανδράποδο ;

Αν έδινα άμεσα την απάντηση θα αποτελούσα και εγώ έναν expert ο οποίος δίνει την φλόγα αλλά όχι και τον αναπτήρα σε αυτούς που χρειάζονται συνεχώς φωτιά. Γι’ αυτό λοιπόν θα ξεκινήσουμε από τον αναπτήρα και θα ανάψετε εσείς τη φλόγα σας όπως αρμόζει σε Ελεύθερους Ανθρώπους.

Για να βρούμε ποιος θέλει ένα Ελεύθερο Ανδράποδο πρέπει να ρωτήσουμε την ερώτηση που μας θέτει η λογική : « ποιος επωφελείται από αυτό;»

Γιατί είναι αυτή η λογική ερώτηση;

Διότι κανένας δεν επενδύει τόση στρατηγική, ενέργεια και επιμονή σε κάτι που δεν θα του αποφέρει / αποδώσει τουλάχιστον τα τριπλά από αυτά που έχει επενδύσει. Αυτός που δεν χρειάζεται Ελεύθερο Ανδράποδο δεν ασχολείται να εξαναγκάσει κάποιον να γίνει ένα.

Ανέκαθεν κάποιος ήθελε έναν δούλο ή υποτακτικό ώστε να αναθέσει σε αυτόν όλες τις δραστηριότητες που απαιτούσαν κόπο, θάρρος, δύναμη, ευφυΐα, ικανότητα, εφευρετικότητα, αξιοσύνη και αυτός / αυτή να καπηλευθεί αυτά που ο δούλος ή υποτακτικός θα παρήγαγε.

Ένα τέτοιο άτομο είτε πιστεύει ότι υστερεί σε όλα τα παραπάνω από αυτόν που θέλει να υποδουλώσει είτε δεν θέλει να επενδύσει στις δικές του δυνάμεις για να έχει τις αντίστοιχες απολαβές τις οποίες όμως απαιτεί και σαφώς δεν θέλει σε καμμία των περιπτώσεων να καταλάβει ο δούλος τα παραπάνω και να γευτεί τις απολαβές οι οποίες θα του ανήκαν εάν ήταν Ελεύθερος Άνθρωπος.

Συνεπώς για να βρούμε ποιος επωφελείται από την ύπαρξη των Ελευθέρων Ανδραπόδων θα πρέπει να ψάξουμε στο περιβάλλον μας για να βρούμε άτομα τα οποία :

1. δηλώνουν αβάσιμη / ανυπόστατη αδυναμία και ταυτόχρονα απαιτούν την συνδρομή συγκεκριμένων άλλων
2. με την συναισθηματική τους κατάσταση επιβάλλουν την θέληση τους και εξαναγκάζουν τους άλλους να υποταχθούν με τον φόβο που τους εμπνέουν για την πιθανή επικείμενη επιδείνωση της οποιασδήποτε κατάστασης τους ( π.χ. « ωχ! Αν το μάθει ο / η ….. τι θα γίνουμε / πώς να πω κάτι τέτοιο που θα γίνει ο χαμός / που θα μείνει στον τόπο / που θα αρρωστήσει / κλπ» )
3. απειλούν με το παραμικρό ότι θα φύγουν, θα μετακομίσουν, θα εγκαταλείψουν, θα πεθάνουν, θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν, θα επικαλεσθούν τον θεό να κατακάψει / να τιμωρήσει τον περίγυρο ή συγκεκριμένο άτομο.
4. διατυμπανίζουν την σωστή τους κρίση, συμπεριφορά, ηθική, καλοσύνη, ευσέβεια, αρετή, εξυπνάδα, ικανότητα, ομορφιά, κ.ά. ακόμα και αν αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο δεν ισχύει και σε περίπτωση που κάποιος τους το υποδείξει επιδίδονται σε επικών διαστάσεων επιθέσεις και υστερικές / μανιακές συμπεριφορές οι οποίες εκφοβίζουν και εξαναγκάζουν τους άλλους να λένε : « άστον αυτός / αυτή έτσι είναι μη του δίνεις σημασία / πρέπει να τον ανεχθείς / κλπ» .
5. διατυμπανίζουν την τεράστια ικανότητα τους και την τεράστια ταυτόχρονα ατυχία τους που οι καταστάσεις / η τύχη / ο Θεός εμπόδισε / απαγόρεψε την κοινωνική / οικογενειακή / επαγγελματική / προσωπική τους επιτυχία ενώ ταυτόχρονα κατηγορούν, φθονούν και απορρίπτουν άλλους ανθρώπους λέγοντας ότι σε σύγκριση με την δική τους αξία δεν τους αξίζει αυτό που έχουν. Με αυτό επιβάλλονται στα άτομα για τα οποία « έχουν θυσιαστεί / γίνονται χαλί / τα υπεραγαπούν / κλπ» και δεν ανέχονται επί της ουσίας αντιρρήσεις με την κατηγορία « είσαι αχάριστος /η» .
6. επίσης φέρονται πολύ εγκάρδια σε όλους αυτούς που φθονούν όταν αυτοί είναι μπροστά και γενικώς είναι πολύ αποφθεγματικοί και απόλυτοι σε ό,τι αφορά τον περίγυρο τους εξαιρώντας τον εαυτό τους με την εξής φράση :

« άλλο εγώ / τι σχέση έχω εγώ» και επίσης προσθέτοντας κάποια εμφανή ή

υποδόρια επίκριση προς την ευφυΐα και την ηθικότητα του ατόμου που πολύ

ευφυώς υπέδειξε την χρήση δύο μέτρων και δύο σταθμών .

Με αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές κοιτάξτε στον περίγυρο σας χωρίς φόβο και δείτε ποιος επωφελείται του εγκλήματος.

Μην φοβηθείτε αν βρείτε επωφελούμενους πολύ κοντά σας και σίγουρα μη φοβηθείτε αν υποψιαστείτε ότι μπορεί κάποιο από τα παραπάνω γνωρίσματα να σας περιγράφει. Και μόνο το γεγονός ότι το υποψιάζεστε ή το βλέπετε στους γύρω σας σας παρουσιάζει μία επιλογή εκεί που δεν υπήρχε καμμία :

Πώς να αντιμετωπίσω και να ελέγχω τις καταστάσεις που με επηρεάζουν ενσυνείδητα και κατόπιν δικής μου επιλογής του να είμαι Ελεύθερος /η ή όχι ;

Θέμα το οποίο θα εξετάσουμε στο επόμενο άρθρο.

Απορίες, σχόλια και ανάγκη για επικοινωνία είναι ευπρόσδεκτα.